Letter 31

Pope Simplicius to Unknown. Simplicii papae to Zenonem Hispalensem. .to p. 9. Zenoni of the see apostolic vices committit. Dilectissimo fratri Zenoni Simplicius. Plurimorum relatu comperimus, love tuam fervore spirit holy thus navis*) ecclesiasticae gubeniatorem exsistere, so that nau- «) Eodem semu Xystus III epist. 0 n. 6 said, cogitationum ferias nescirc h. e. meiite and animo no intermiBsioue agitari. Mox F' H ransa ipsa. •; thus mB8. and d*. At a' cc profectus... inducatur. H* provectus.. incideretur. ») E« F* H« «0110 (or F///7). 214 8. «IMrLlCIl PAPAE (a. 4(>8 fragii (letriiiK iita to God auctore uou seutiat. Talibus ideirco gloriant s ■—483.) jmii .jij. cougruuui duxiuuLs vicaria of the see nostraete auctoritate fulciri: cujus vigore muuitus, ajK)stolicae iustitutiouis decreta or sanctonim terminos ) of the fathers uullo uuhIo transcendi j)ermittas; quouiani digna lionoris renumeratione cumidandus is, er whom in liis re onibus divine crescere iunotuit cultus. May God keep you safe. brother dearest! N o t i t i a. epistolaram nou exslantiuin, quac to s. Simplicium papam attinent* I. a, 474 before tnens,Jan, Shnplicii papae to Leonem Augustum legatio concerning praC' sumpto Cotistantinopolitanac of the see privilegio, 1. not siiie lillcris a Simplicio to Leonem imperalorem deslinala is Probi ( anusini cj)iscopi lcgalio, cujus (lclasius cp. 26 n. 10 mcminit. Hujus autero iegalionis not alia videlur fuissc oausa, unless that Leo a Simplicio lirmari vcllet, which Constantinopolilanae of the church in synodo Calciicdonensi conccssa erant privile ia, which this papa rata liabcre noluerat. Porro Prolius Canusinac of the church bishop, hujus rei grace then dcstinatus, jam in gestis Romani of the council under liilaro papa sui erga disciplinam ecclesiaslicam sludii ac vigoris spccimen dedisse legitur (ilii. ep. 15 n.7). where for Nundinarium Barcinonensium the bishop not solum Irenaeo legasse sua, but ctiam cumdcm in cpiscopalu to himself designasse successorem audivit, c consessu surgcns dixissc fcrtur: that licuit this not licuil: successores God gives; huic rei rcsistite, ait to papam. through apostolatum your. nor vero quippe tejtimonio constat, ipsum „ea, which Lco papa negaverat. Leone Augusto then petente pracsente, docuisse uullatenus possc tentari, uequc his prorsus praebuisse consensum*' (Gci.cp. 26 n. 10). Quum moreover mense Januario a.474vivcmii finem rcccrit Lco Augustus. Iianc lcgationem a. 473 posteriorem not fuissc inde conficitur. 2. Quin feliccm iiabucrit exilum ac deinceps to imilationem Marciani Lco petitione liujusmodi abstilcrit. no it seems ambigcndi ratio. Certe Acacius regiae urbis cpiscopus. who baud dubie auctore imperatorc supra dictam petitionem emiscrat, thus then morem gessisse visus is Simplicii voluntati, so that illum is papa sua ipsius vice ac legationc at impcralorem fungi jusserit (Simpl. cp.2, 3, 5 el 7). and ab anno indeed 475, while accusarcnt arcbimandritae ac monks Constanlinopolitani antistitis suisilcntium, quo eum and Itasilisco tyranno ac Tiniotlieo pseudocpiscopo Alexandrino favere suspic;d)antur, Simplicius their accusationem aocipere noluil, compertam, iuquiens, habcns faith probatissimi sacerdoiis (Simpl. ep.4 n. 4). istud moreover eos not fruslra suspicatos csso exitus docuil. 3. Ncmpe dc privilcgio, that sedi suac a Calcli(Hlonensi synodo altributum essc conlendebat, sesc nunquam cx animo cessisse not thus mullo after palam did. ') who Bcilicet cniquc ecclcsiae a majoribuB suut attributi, nor uUns praesul to himself quidquain arroget in alterius tcrritorio. Quaniquam also terminus pati id vnlgo dici solet, quo<l patrcs coustitucndo praetinierunt. KPISTOLA 21. NOTITIA EPIST. not EXSTANT. N. I — IV. Ifise -quippe sluclio was, ul that tum in anlcncyclicis Basilisci litlcris, quas Evagrtus tibro 3 cap. Ifisloriae suac inseruit» tum maximc in constitutionc Zenonis a. 476 lala (1. C. concerning sacrosanciis ecclesiis \, 2) disertis vcrbis confirmarctur. Keque his conteDtus also Autiocheui of the bishop praetcr Nicaenum canonem ordiDaudi ocGasionem avide arripuit. Qua moreover concerning cause id to himself arrogasset, imperaiore aftnitente not omisit indeed Simplicio quam primum exponore, ac nequc respuit is papa ejus satisfactionem (cf. Simpl. epist. 15 ct 16). but quum eumdem experiretur vigilanter and assidue. quamvis ea moderatione atque prudentia which fas was, ambitioni suae obluctantem, modum amplius tenere not valuit, and conllare coepit sehisma, that postmodum Felice Simplicii successore apertius erupit. II. a. 476 c. mens, Nov. Florentii, Equitii ac Severi of the bishops to Simplicium rdatio concerning quibusdam praesumpiionibus Gaudeniii Aufiniensis of the bishop, Anno 475 before mensem Decembrem received Simplicius relationem to himself ab to the bishops Florentio, EquiUo ac Severo missam una when gcstis synodalibus adversus GaudenlJiini Aufioiensem the bishop confectis. Porro is accusatus fuerat, that illicitas fecisset ordinationes, and a trieunio, quo vidclicct when of the church Aufmicusis regioien suscepisse coiyectura is, quarla redituum hujus of the church portione not contenlus, eliam tres alias in usum suum consumpsisset (cf. Simpl. ep. 1). m. a. 475 d. Ifov, Simpiicii to Severum ordinaiionum in the church Aufinicnsi ddegatio, Die 19 m. Novembr. a. Simplicius praeter coramunem cpistolam to Florcntium. Equitium and Sevenim, quacasservata esl, ctiampccuIiarcmScvcroscripsit, which desideratur. Eo moreover spectabat that epistola, so that Sevcrus ordinationum in Auliniensi the church potestatem to himself delegatam sciret, quac Gaudenlio to the bishop ablata was (cf. Simpl. epist. 1 n. 1). IV. a.475 exit. of the priests archimandriiarum ac of the monks to Simplicium concerning novis Timoihei Aeluri violeniiis relaiio. Girca idem time priests, archimandritac ac monks from diversis monasterHs nrbis regiae to Simplfcium relationcm miscrunt, qua nuntiabant, Timotheam Aelorum ejecto Timotheo caiholicam Alexandrinam the church occupassCy tndegue Consianlinopoiim coniendere ausum turbas ibi nonnullis to himself fapentihus concitasse (cf. Simpl. ep. 2 n. 1, ep. 3 n. 2 and 3), norainatimque illum e regia processisse to the church, turba stipatum scditiosa, which concerning ipso concinere not timuerit benedicius who came in in the name of the Lord (Simpl. ep. 3 n. 3, Theod. lect. ii. E. I p. 556); his addebant, sese indeed obslitisse, lest in ccclcsiara ingrederetur (cf. Simpl. ep.4 n.3, epist.5), but when thus rcpulsum nihilominus through privatas quoramdam domos sacri6cia celebrasse (cf. Simpl. ep. 3 n. 3). nor tacebant, siiii in tanto discrimine suspectum to be Acacii silentium. Ipsi vero what consilii lioc reram statu caperent, Simplicium rogantes, inlerea viros ab co dirigi expetebant, qoonun industria necessitati of the church consuleretur (Simpl. ep. 4 n. 2 ct 4). His rescrii»en8 Simpiicius die Jan. a. 476, ipsorum letters serius, quam voluissent, to himself redditas to be significavit. from which colligitur, eas not minus duobus mensibus before a. 475 exitam faisse conscriptas. V. a. ll. Zenonis of the emperor to Simplicium concerning recuperaio imperio reieUi Anno Zeiio imperalor, quum expiilso Basilisco ConsUMinopoIim rc tisset. concerning rccuperato imperio Simplicium papam lilteris certiorem to do propei (cf. Simpl. ep. 6 n. 2 and 3). His moreover in litteris Zeno not modo Simpliduin Acacium also summis laudibus extollebat, that haerelicis great animo rest sent. nor for to aliud scriptum Zenonis pertinere it seems, that Gelasius; ep. 26 n. 8 ait, liunc imperatorem litteris suis now ipsum Acacium quam; ctae memoriae Simplicium magnis laudihus extulisse that haereiicis cons tissime restitissent. Ipsius also Simplicii successor Felix eumdem Zen locum tum ep. 1 n. 6, tum ep. 2 u. 4 commemorat. His Zenonis lliteris Simpl die 90ctobris a.477 rescripsit. from which colligitur time, quo Zeno illas miser VI. a. 477 eod. temp. Acacii Constantinpoliiani to Simplicium concerning eadem r statu of the church Orientalis relatib, 1. from eo also» that Simplicius eodem tcmpore when his Zenonis litter aroplae Acacii relationi, concerning qua to us now dicendum, respondil (ep. 7 n. 1). uU que scriptum simul ipsi datum to be haud temere conjicimus. in hac porro i tione» which through Epiphanium diaconum missa is, latius exponebat Acacius, < jam monks anno 475 labente striclim indicaraut, ac nominatim ea, which ab relicis seu Constantinopoli seu aliis in rcgionibus against faith or ecclesiasl regulas tentata fucranl, prolixo indeed volumine but necessario sermone oculos ponebat (cf. Simpl. epist. 7 n. 1). 2. nor alia it seems to be relatio ab ca, quam concerning Petro and Jolianne psei to the bishops Antiochenis scriptam csse gestorum concerning in the name of Acacii auclor Iradit verbis (Gel. tracl. I n. 12): Illo for at the time, quo concerning Peir Alexandi damnato retulit (Acacius). also (B jam) concerning Petro and Johanne (to eumdemS plicium) scripserat, this loco thus cx codicibus restituto simul rectus order dop! relationis Acacii monstratur. so that cnim from Simplicii epistolis 7, 8 and Hquet, V Acacius to hunc papam primo concerning Petro and Johanne Antiochenis, ac not lo posl concerning Petro Alexandrino relulit. Hac aulem duplici relalioue Acacius not diocrem at Simplicium mcreri visus is faith, until Johannes Talaya Alej dria, undc pulsus was. Romam himself recipiens. larvam retegere coepit. Ea vero o sione Simplicius. quum forte vitio ei verleretur. that Acacio credulior ftiis Johanni Talajae legi praecepil. which pridem to ipsum miserat Acacius concerning Petr Johanne Antiochenis scripla. Horum partem porro gesiorum concerning in the name of Ac auctor aobis trausmisit thus summatim expressam (Gel. tract. I u. 12]: PeL scilicet Fuilonem cognomine at Constantinopolim monasierium gubema but this because of crimina derelicto Aniiochiam fugisse; ibi pulio Mariyrio tholico to the bishop through vilissimum populum and haereticos the see ipsius occupa coniinuoque condemned ab to the bishops atque a Leone then principe to (ku num exsilium to be directum. concerning quo lapsum Consianiinopolim redUstfi dedisse fidemy that nullas ulterius turbas to do prorsus auderet. but i superius dicium esi Basilisci temporibus a Timoiheo illo damnatOy qm i staniinopolim veneraty to Antiochiam remissum to be, ui iterum illic episci tum teneret. Quo facio idem Petrus Johannem quemdam presbyierum ord Apamenis the bishop, a quibus not receptus came Antiochiam, ei Peimm scopalus sui pellit auciorem and invadii ejus the church. Tum Acacius. d< sennonem prosequens, ipsos iterum damnatos docebat, peiens ab apoitt sedCy so that if forte to eam confugerenty nor visu dignos habereiy and sijam quam indtdgentiam forsitan impeirassent, irriiam to be must, neo their j NOTITIA EPIST. not EXSTANT. N. V — VII. 217 niteniiam recipiendam to be, Verba eadem iu gcstis concerning noniiue Acacii legens Liberatus dlaconas, while not adverlit, ea ibi from ipsis Acacii scriptis excerpta to be» but ab ipsomet gestonim praedictorum scriptore concerning suo prolata putat, thus ea cap. 18 descfjbit, so that Donnulla perturbata efferat, which to narrationis ordinem ac TeriUtem bod satis exacta are. 3. to eadem Acacii scripta referendum it seems, that Simplicii successor Fefix ep. II u. 2 concerning Johaune and Petro Antiochenis locutus subjicit: quos iunc kjfpoerHa Jeacius thus did ah apostoUca sede damnan\ so that his also christianoniM mabuium toileretur that gesia at eum habita manifeslant. nor aKofonitan pertioet that Gel. ep.26 u.8: Cur therefore or quum this fieri videret AeaduSy not sicui under Basilisco jam fecerai to apostolicam the see referre eurtttit? Jam indeed Zeno imperium Basilisco fugato proximc receperat, quum Acadas relationem, concerning qua agimus sent. but because this opus aggressus is, so that iegati mnnos, that ipsi ab Simplicio under Basilisco delegatum was. impleret, el onoia, which under Basilisco gesta fuerant, in eodem opere enarrabat, not immerito dicalor under Basilisco retulisse. 4. lisdem in scriptis Acacius singula, which Zeno emperor in grace apostoiicae fidel sanxerat quaeque Felix ep. 2 n. 4 perstringit, quum enarasset, in prmutgandit operam suam impendisse not tacebat, nominatimque gloriabatv. qnod pro /ra ' esseni all who conira Calchedonensem synodum coniraf« tedit apostoiicae praedicationem venire ieniarant, (Fel. ep. 2 n. 5.) concerning restitoto Timotheo Alexandrino speciatim advertebal. laeiari when patre corda Mdim (Gelas. ep. 1 n. 12). VII. «•478 c. mens. Jui. Timothei Salophakioli to Simplicium inthronisiica. 1. to annum 478 referenda are soliemnia Timothei Salophakioli Alexan- antistitis scripia through legatos Esaiam the bishop, Nihim presbyterum el MartTriOQ diaconum to Simplicium papam missa, quihus this papa cp. 11 n. 1 salis tonm to be memorat. Nempe Timethei hujus varia fortima was. Primo for * Uone Augnsto imperante in iocum Thnothei Acluri suiTectus Alexandriae episcoF tamdin tenuit hanc the see, quamdiu vixit Leo ejusque successor Zeno, peace- babnlL Al where loeum suum cedere roactus is this impcrator Basilisco tyranno ciCilciiedoneosis of the council hosti, licet id tum to himself extorqueri passus may be Timotheus, IHoscori name inier altaria recitareiur (Simpl. ej). 0). servare however not P t Marci the see, but eam vicissim Timotheo Aeluro dimittere coactus esl. ' after biennium Zeno in regiam urbem regrcssus Aeluro eistincto ct fugato Mongo, who in locum ejus invaserat. Timotheum Salophalciolum. who Ganopi t, Alexandriam revocavit. Qua concerning re certior factus Siroplicius ab Acacio. hnjus of the bishop restitutione gratulatus is, so that cupcre himself not taccrct, ab ipso ''' cnam to be maculam, quam nomini suo through inconstanliam inusscrat (cf. Simpl. 9). Ooc igilur pontificis our desiderium quum Acacius ei quam primuni * fedsset, that without mora legationcm mox dictam when scriptis destinavit, who- *8 testiBcabatur, destruxisse himself, that anie perierritus concerning Dioscori nominc ernl and remissionem ipsius erroris expeiiii (Simpl. ep. 11 n. 1). in eadem " taconvenit el that Liberati c. 16: scribii to papam Simplicium rogans ei • , Peirum iilum Mongum in diaconaiu to be damnaium (id. Gelas. tract. I 2* iisdem scriptis significabat Timotheus. Pctrum Mongum Alexandriae latlT simpliciorum of the faith moliri insidias, ideoque himself ab imperatore, so that eum longius? 8iliuin pelli juberet, petivisse (Simpl. ep. 10 n. 2). Hinc and ipsum obtestabatur * nm, so that has preces auctoritate juvaret sua, and all things, which ipsi uuntiavit. Acacio nola faceret. Deiiuuu Ubellum satisfaclionis corum quos a caihoiicae fidci vcrilatc Timothcus ct Pctrus, utrique damnati damnattonis tcrrore traduxcrant, vcniam postulantium iisdein scriptis subncclebat (Simpl.ep. 11 n. 2and3). 3. time moreover, quo missa suut this scripta, not aegre admodum coo* jicitur. Simplicius quippe epistola 9 die Mart. anni Acacio negoUum injungit commonendi Timotliei, so that labem, quam nominis Dioscori among altaria reciUtione incurrerat, emaculare curet. Idem vero papa dielTmens.Octobr.ejusdem anni (Simpl. cp. 12, 13) scripta that, quibus expetita satisfactio coutincbalur» proxime accepisse himself signiticat. from which conficitur, so that medioMarlium among and Octobrem intervallo or circiter scripta that concinnata sint. VIII. a, 482 before mcns, Maj, Gregorii Mutinensis to Simplicium concerning invita ordtfkO' tione sua libellus. Anno Gregorius, quum Ravennatis of the church priest esset, a Johaane cjusdcm of the church autistite Mutinensis civitalis creatus bishop Ubellum Simplicio papae gave, in quo himself invitum and invidia not electione through summam violenliam ordinatum the bishop quercbatur, petcbatquc, so that when Johanne cause jam nwilam haberet. Simul eliam flagitasse it seems, so that ipsi Simplicius concerning praedio RaTennatis of the church in Bononicnsi sito annuam suppcditari juberct pensionem, from which neccssitalibuSy quas Johannc faciente sustinere compeltebatur, subveniret (cf. Simpl. ep. 14). Libellus this recepit Simplicii judicium anni 482 die Mjyi, ideoque not multo anle this time Iransmissus is. IX. a, 482 before mens, Jun, Zcnonis impcratoris to Simpiicium concerning ordinalo Cohstantinopoli cpiscopo Antiochenae of the church indices, Auno 482 before mensem Junium Simplicius letters received Zeuonis, qufbos emperor that concerning tristi of the church Antiocheuae statu deque Stephani ejus episco|ii intcr altaria funestis haereticorum gladus perompti caede praelocutus excusabaU that ipsius successorem Constantinopoli ordinari jussissel. Id vero aggressum to be ujebal Acacium suo ipsius jussu petcntibus Antiochenis quum their seditiones not aliter sedari posse viderenlur. Addebat and that, factum to be praeter prme judicium vcncrandi illius of the council Nicacni adeo so that dcinceps secundum defim' tioncs of the fathers Oricniali synodo creatio Antiocheni of the bishop reservaretur: simui ct jurasse sc teslificjibatur in this verba, that posihac in Antiochena urbe veieri more scrvato a comprovincialibus suis cpiscopus ordinaretur. DemumCalendionem recens ordinatum praeclaro testimonio commendabat (cf. Simpl. ep. 15). Litleris illis rcscripsit Simplicius die Junii a. 482. X. a. 482 eod, temp, Acacii to Simplicium dc cadem re excusatio. llis Zenonis litteris Acacius bishop Conslantinopolitanus adjunxil suas. ia quihus pariter concerning Stephani caede praofatus contestahatur, sese uno pHncipit juMsm ac of peace studio not sua usurpatione ac sinc pracjudicio canonum AnliochaBLum the bishop consecrassc, imnio oliam sc diu suspcndissc nc videretur ambirey that tanto to the prince ct in so gravi cause not poterat abnegare (cf. Simpl. ep. 16). XI. a. 482 before med. Jul. Calendionis to Simplicium concerning ordinatione $ua symnh dica rclatio. (ialendio Constanliuopoli ab Acacio Anliochcnus bishop ordinatus to ecclcNOTraX EPIST. not EXSTANT. N. VII - XVI. 219 siam suaai himself conrerrc properavil, indcquc Simpliciu synodicas ronscripsit liltcras ordinalionis suae indices, quas ipse Siroplicius C(>. 17 couimcmorat. xn. a. 482 eod. iemp. Aegyptiae synodi ci cleri Alexandrini to Simplicium concerning morie Timoihei and Johannis electione relatio. Circa idem iempns ab Aegyptia synodo which and numero plurima and of the faith caihoiicae in communion suffulta was, nor not ab every propemodum clero Atexandrinae of the see relalionem received Simplicius through Isidorum presbyterum ct Pctnim diaconum to himself roissam, qua Timotheum the bishop quondam suum obiisse testati, in ejus locum consona fidelium voluntate Johannem of the church ipsius oeconomum subrogatum to be indicabant, ac rogabant, so that quum to sacerdotium kmc consiare crederentur all things also apostolic askensu moderationis voiivam sumerei firmiiatem (Simpl. ep. 18 and gesta concerning in the name of Acacii n. 10). Ilaec aatem synodica relatio in gestis concerning in the name of Acacii a Johanne secundum consuetudinem missa dicitur. xni. a. 482 eod. iemp. Zenonis of the emperor to Simplicium sacra concerning Johannis incusaiione ei recommendatione Petri Mongi, Quum in prodnclu esset Simplicius, so that mox dicti Joiiannis cognomentoTalajae eleclionero conGrmaret, ipsi through Urauiuin subadjuvam reddila cst Zenonis of the emperor sacra, which cumdem Alexaudrinum sacerdotio indignum to be tcstabatur, utpote who perjurH reus esset, that and Acacio not laterc aflirmabat. Quocirca co cxduso Petrum Mongum, whom spondeliat reclae of the faith definitionibus convenire to of the church Aleiandrinae regimen provehendum essc significabat. Sacram paulo after superiorem Aegyptiorum relationem a Simplicio acccptam essc, cx ipsius ep. 18 n. 2 constat. XIV. • a. 482 eod. iemp. Petri Mongi to Simplidum concerning in faith sua professio. Eodem at the time, teste Liberato c. 18, eliam Pctrus Mongus to Simplicium scripsitepistolaro, qua himself quum ipsius Simplicii ium Calchcdonensis of the council communicaiorem profitebatur. Vcrum this mendacitcr cst profcssus. Siquidem, so that idem ol»ervat Liberatus, mox and Calchedonensem synodum and epistolam Lconis maihemaiizavit. XV. a. 482 d» Jul. Simplicii papae to Zenonem imperatorem concerning Petro Mongo responsio. Simplicium Zenoni, who concerning Johanuc Talaja cx Alcxandrina sedc pelleudo ac Petro in ejus locum sufGciendo to ipsum scripserat, rescripsisse atquc this scriptom through eumdem Uranium. who Zenonis letters detulerat, transmisisse, succcssor GeUsias docet (tract. I n. 10). Ac praeterca tradit idcm auctor, in liac Simplicii epbtola Petri restitulionem entirely abnegalam, and Zcnoncm meiuendis sacramen0$ obsiricium to be, lest blessed Marci evangelisiae the see a magistri sui docirina ei in communion permitieret separari (Fel. ep. 1 n. 2). Acacium moreover simul rogatam, so that eamdem epistolam praesentibus alloquiis firmaret, Simplicius ep. 20 docet. Una when epistoia 18 ideoque die Julii anni 482 conscripta is. Porro hujus ipsios epistolae partem fragmenluro that cssc putamus, that supra cpisiola 20 edidimus. XVI. 1. Praeter varias illas epistolas, quac dcsiderantnr, Liberalus c. 18 duas alias comraemorat, unam Acacii of the bishop Gonslanlinopolitani to Simplicium, alteram vero Simplicii to eumdem Acacium. Ac concerning prima indeed thus loquitur: Acacius Simplicn susceptis epistolis (scilicet 18 and 20) simpticiter rescripsit ei because Johannem (sc. Talajam) Alexandriae ignoraret the bishop Petrum vero Mongum suscepisset in communion in Zenonis of the prince unitivo, and that hoe citra ejus (sc. Simplicii) gessisset senientiampropter unitatem ecclesiarum of the prince Jussione, Oe altcra moreover proximc subdit: Simplicius vero suscipiens hujusmodi letters contristalur adversus Acacium eiquc rtscribii; that not hene fecerit against scntentiam of the Apostolic See to communion suscipiens haereticum man: oportchat for communi decreto condemned tamquam aduiterum commuui consilio a damnationc liherari; to this moreover because not sufficeret Petro confiteri communicatorem himself to be of the church catholicae secundum edictum (scil. Ilenoticon sive unitivum), but oporteret eum secundum terminum (i. e. defmitionem) Calchedonensis of the council and secundum epistolam papae Leonis of the church amplecti communion, XJnum for duorum necessario agere deheret: or suaderet Petro pure suscipere terminum synodi, or removeret himself ah ejus in communion. llis statim addit Liberatus: Quum to Acacium this scripta venissent and delihcraret what when oportcret rescribere papa Simplicius dcfunctus cst, 2. Verum suspecta merito must vidcri duorum illorum scriptorum faith, quum Simplicii successor Feli\ ep. 2 n. 2 concerning Acacio at imperatorem expostulet, that to iteratas deccssoris sui epistolas nullura responsum dedlssct. Immo from iis, which Simplicius ep. Acacio wrote, falsi convincuutur. Inde for palam is, Acacium Simplicii cpistolae 18 rescribere nor dignatum cssc, eique when this papa deinceps nuHum sermonis scu litterarum commercium fuissc. to this, quum Acacius not concerning in communion but concerning Alexandrina sede Petro Mongo reddenda scripsisset, this vcro Simpiicius thus ci rcscripsisse fmgitur, quasi concerning una ageretur in communion. not ambigcndum autcm, quin, if altcruter re ipsa scripsisset, and insti-' li%set haud dubie Acacius, so that Pclrus iii Mnrci the see restitueretur, and perstitissel Simplicius in ea scnteutia, quain ep. 18 n. 3 cxplicuerat, qua videlicet Petro medelae auxilium after poenitudinem promittcns, sacerdotalis dignitatis fdMti' gium negavit. XVII. not minori jure in dubium vocari can admonitio quaedam Simplicii in synodo Romana anni 502, scu Symmachi papae eplstola 6 n. 4, memorata. in laudata quippc synodo lecta cst scriptura Basilii pracfecti praetorio agentis etiara vices Odoacris regis llcrulorum, in qua ferebatur: admonitione beatissimi viri papac our Simplicii guam anlc oculos always habere debemuSj this to us meministis suh obtestationc to have been mandatum so that praeter ullum slrepitum and vencrabilis ecclcsiae dctrimcntum if eum dc hac life transire contigerity not sinc nostra consultatione cclchrctur cujuslihet elcctio, Certe where recitatum fuil istud, veluti concerning re nova and to himself prorsus ignota obstupuit omne the council, ac nominatim Cresconius Tudertinus bishop c conscssu surgens reclamavit, id, qnod obtendebat Basilius, against canones pugnarc; that profecto no negaverit. nor also infitias ierit quisquam, Simplicium ubiquc thus manifestum observatioois canonum studium prae himself fcrre, so that rem adco Romanae of the church infestam ipsisqne canonibus contrariam ab ipso postulatam to be, prorsus incredibile may be. and Tero quum omne the council totam Basilii scripturam rejicit irrltamque declarat, memoratam admonitionem suppositionis not obscure arguit atquc condemnat. i

Simplicii papae ad Zenonem Hispalensem. ^^.to^ p. 9. Zenoni sedis apostolicae vices committit. Dilectissimo fratri Zenoni Simplicius. Plurimorum relatu comperimus, dilectionem tuam fervore Spiri- tus sancti ita navis*) ecclesiasticae gubeniatorem exsistere, ut nau- «) Eodem semu Xystus III epist. 0 n. 6 dixit, cogitationum ferias nescirc h. e. meiite et animo nulla intermiBsioue agitari. Mox F' H^ ransa ipsa. •; Ita mB8. et d*. At a' cc profectus . . . inducatur. H* provectus . . incideretur. ») E« F* H« «0110 (vel F///7). 214 8. «IMrLlCIl PAPAE (a. 4(>8 fragii (letriiiK^iita Deo auctore uou seutiat. Talibus ideirco gloriant^s ■—483.) jmii^.jij. cougruuui duxiuuLs vicaria sedis nostraete auctoritate fulciri: cujus vigore muuitus, ajK)stolicae iustitutiouis decreta vel sanctonim terminos^) patrum uullo uuhIo transcendi j)ermittas; quouiani digna lionoris renumeratione cumidandus est, j^er quem in liis re^onibus divinus crescere iunotuit cultus. Deus te incolumem custodiat^ fra- ter carissime! N o t i t i a . epistolaram nou exslantiuin, quac ad s. Simplicium papam attinent* I. a, 474 ante tnens,Jan, Shnplicii papae ad Leonem Augustum legatio de praC' sumpto Cotistantinopolitanac sedis privilegio, 1. Non siiie lillcris a Simplicio ad Leonem imperalorem deslinala est Probi (^anusini cj)iscopi lcgalio, cujus (lclasius cp. 26 n. 10 mcminit. Hujus autero iega- lionis non alia videlur fuissc oausa, nisi quod Leo a Simplicio lirmari vcllet, quae Constantinopolilanae ecclesiae in synodo Calciicdonensi conccssa erant privile^ia, quae hic papa rata liabcre noluerat. Porro Prolius Canusinac ecclesiae episcopus, hujus rei gratia tunc dcstinatus, jam in gestis Romani concilii sub liilaro papa sui erga disciplinam ecclesiaslicam sludii ac vigoris spccimen dedisse legitur (ilii. ep. 15 n.7). Ubi enim Nundinarium Barcinonensium episcopum non solum Irenaeo legasse sua, sed ctiam cumdcm in cpiscopalu sibi designasse successorem audivit, c consessu surgcns dixissc fcrtur: Illud licuit^ hoc non licuil: successores Deus dat ; huic rei rcsistite, ait ad papam . per apostolatum vestrum. Neque vero postca Coustantinopolim a Simplicio legatus minore vigore se gessit. Geiasii quippe tejtimonio constat, ipsum „ea, quae Lco papa negaverat. Leone Augusto tunc petente pracsente, docuisse uullatenus possc tentari, uequc his prorsus prae- buisse consensum*' (Gci.cp. 26 n. 10). Quum autem mense Januario a.474vivcmii finem rcccrit Lco Augustus. Iianc lcgationem a. 473 posteriorem non fuissc inde conficitur. 2. Quin feliccm iiabucrit exilum ac deinceps ad imilationem Marciani Lco petitione liujusmodi abstilcrit. nulla videtur ambigcndi ratio. Certe Acacius regiae urbis cpiscopus. qui baud dubie auctore imperatorc supra dictam petitionem emi- scrat, sic deinde morem gessisse visus est Simplicii voluntati, ut illum is papa sua ipsius vice ac legationc apud impcralorem fungi jusserit (Simpl. cp.2, 3, 5 el 7). Et ab anno quidem 475, dum accusarcnt arcbimandritae ac monachi Constanlino- politani antistitis suisilcntium, quo eum et Itasilisco tyranno ac Tiniotlieo pseudo- cpiscopo Alexandrino favere suspic;d)antur, Simplicius eorum accusationem aocipere noluil, compertam, iuquiens, habcns fidem probatissimi sacerdoiis (Simpl. ep.4 n. 4). istud autem eos non fruslra suspicatos csso exitus docuil. 3. Ncmpe dc privilcgio, quod sedi suac a Calcli(Hlonensi synodo altributum essc conlendebat, sesc nunquam cx animo cessisse non ita mullo post palam fecit. ') qui Bcilicet cniquc ecclcsiae a majoribuB suut attributi, nec uUns praesul sibi quidquain arroget in alterius tcrritorio. Quaniquam etiam terminus pati id vnlgo dici solet, quo<l patrcs coustitucndo praetinierunt. KPISTOLA 21. NOTITIA EPIST. NON EXSTANT. N. I — IV. 215 Ifise -quippe sluclio fuit, ul illud tum in anlcncyclicis Basilisci litlcris, quas Eva- grtus tibro 3 cap. 7 Ifisloriae suac inseruit» tum maximc in constitutionc Zenonis a. 476 lala (1. 16 C. de sacrosanciis ecclesiis \, 2) disertis vcrbis confirmarctur. Keque his conteDtus etiam Autiocheui episcopi praetcr Nicaenum canonem ordi- Daudi ocGasionem avide arripuit. Qua autem de causa id sibi arrogasset, impera- iore aftnitente non omisit quidem Simplicio quam primum exponore, ac nequc respuit is papa ejus satisfactionem (cf. Simpl. epist. 15 ct 16). Sed quum eumdem experiretur vigilanter et assidue. quamvis ea moderatione atque prudentia quae fas erat, ambitioni suae obluctantem, modum amplius tenere non valuit, et conllare coepit sehisma, quod postmodum Felice Simplicii successore apertius erupit. II. a. 476 c. mens, Nov. Florentii, Equitii ac Severi episcoporum ad Simplicium rdatio de quibusdam praesumpiionibus Gaudeniii Aufiniensis epi- scopi, Anno 475 ante mensem Decembrem accepit Simplicius relationem sibi ab episcopis Florentio, EquiUo ac Severo missam una cum gcstis synodalibus adversus GaudenlJiini Aufioiensem episcopum confectis. Porro is accusatus fuerat, quod illicitas fecisset ordinationes, et a trieunio, quo vidclicct cum ecclesiae Aufmicusis regioien suscepisse coiyectura est, quarla redituum hujus ecclesiae portione non contenlus, eliam tres alias in usum suum consumpsisset (cf. Simpl. ep. 1). m. a. 475 d. 19 Ifov, Simpiicii ad Severum ordinaiionum in ecclesia Aufinicnsi ddegatio, Die 19 m. Novembr. a. 475 Simplicius praeter coramunem cpistolam ad Florcn- tium. Equitium et Sevenim, quacasservata esl, ctiampccuIiarcmScvcroscripsit, quae desideratur. Eo autem spectabat illa epistola, ut Sevcrus ordinationum in Auli- niensi ecclesia potestatem sibi delegatam sciret, quac Gaudenlio episcopo ablata erat (cf. Simpl. epist. 1 n. 1). IV. a.475 exit. Presbyterorum archimandriiarum ac monachorum ad Simplicium de novis Timoihei Aeluri violeniiis relaiio. Girca idem tempus presbyteri, archimandritac ac monachi ex diversis monasterHs nrbis regiae ad Simplfcium relationcm miscrunt, qua nuntiabant, Ti- motheam Aelorum ejecto Timotheo caiholicam Alexandrinam ecclesiam occu- passCy tndegue Consianlinopoiim coniendere ausum^ turbas ibi nonnullis sibi fapentihus concitasse (cf. Simpl. ep. 2 n. 1, ep. 3 n. 2 et 3), norainatimque illum e regia processisse ad ecclesiam, turba stipatum scditiosa, quae de ipso concinere non timuerit benedicius qui venit in nomine Domini (Simpl. ep. 3 n. 3, Theod. lect. ii. E. I p. 556); his addebant, sese quidem obslitisse, ne in ccclcsiara ingre- deretur (cf. Simpl. ep.4 n.3, epist.5), sed cum sic rcpulsum nihilominus per pri- vatas quoramdam domos sacri6cia celebrasse (cf. Simpl. ep. 3 n. 3). Nec tacebant, siiii in tanto discrimine suspectum esse Acacii silentium. Ipsi vero quid consilii lioc reram statu caperent, Simplicium rogantes, inlerea viros ab co dirigi expete- bant, qoonun industria necessitati Ecclesiae consuleretur (Simpl. ep. 4 n. 2 ct 4). His rescrii»en8 Simpiicius die 11 Jan. a. 476, ipsorum litteras serius, quam voluis- sent, sibi redditas esse significavit. Unde colligitur, eas non minus duobus men- sibus ante a. 475 exitam faisse conscriptas. V. a. ^ll. Zenonis imperatoris ad Simplicium de recuperaio imperio reieUi Anno 477 Zeiio imperalor, quum expiilso Basilisco ConsUMinopoIim rc tisset. de rccuperato imperio Simplicium papam lilteris^certiorem facere propei (cf. Simpl. ep. 6 n. 2 et 3). His autem in litteris Zeno non modo Simpliduin Acacium etiam summis laudibus extollebat, quod haerelicis magno animo rest sent. Neque enim ad aliud scriptum Zenonis pertinere videtur, quod Gelasius ; ep. 26 n. 8 ait, liunc imperatorem litteris suis iam ipsum Acacium quam ; ctae memoriae Simplicium magnis laudihus extulisse^ quod haereiicis cons tissime restitissent. Ipsius quoque Simplicii successor Felix eumdem Zen locum tum ep. 1 n. 6, tum ep. 2 u. 4 commemorat. His Zenonis lliteris Simpl die 90ctobris a.477 rescripsit. Unde colligitur tempus, quo Zeno illas miser VI. a. 477 eod. temp. Acacii Constantinpoliiani ad Simplicium de eadem r statu ecclesiae Orientalis relatib, 1. Ex eo etiam» quod Simplicius eodem tcmpore cum his Zenonis litter aroplae Acacii relationi, de qua nobis nunc dicendum, respondil (ep. 7 n. 1). uU que scriptum simul ipsi datum esse haud temere conjicimus. In hac porro i tione» quae per Epiphanium diaconum missa est, latius exponebat Acacius, < jam monachi anno 475 labente striclim indicaraut, ac nominatim ea, quae ab relicis seu Constantinopoli seu aliis in rcgionibus contra fidem aut ecclesiasl regulas tentata fucranl, prolixo quidem volumine sed necessario sermone oculos ponebat (cf. Simpl. epist. 7 n. 1). 2. Nec alia videtur esse relatio ab ca, quam de Petro et Jolianne psei episcopis Antiochenis scriptam csse gestorum de nomine Acacii auclor Iradit verbis (Gel. tracl. I n. 12): Illo enim tempore, quo de Peir^ Alexandi damnato retulit (Acacius). etiam (B^ jam) de Petro et Johanne (ad eumdemS plicium) scripserat, Hoc loco ita cx codicibus restituto simul rectus ordo dop! relationis Acacii monstratur. Ut cnim ex Simplicii epistolis 7, 8 et 9 Hquet, V Acacius ad hunc papam primo de Petro et Johanne Antiochenis, ac non lo posl de Petro Alexandrino relulit. Hac aulem duplici relalioue Acacius non diocrem apud Simplicium mcreri visus est fidem, donec Johannes Talaya Alej dria, undc pulsus erat. Romam se recipiens. larvam retegere coepit. Ea vero o sione Simplicius. quum forte vitio ei verleretur. quod Acacio credulior ftiis Johanni Talajae legi praecepil. quae pridem ad ipsum miserat Acacius de Petr Johanne Antiochenis scripla. Horum partem porro gesiorum de nomine Ac auctor aobis trausmisit sic summatim expressam (Gel. tract. I u. 12]: PeL scilicet Fuilonem cognomine apud Constantinopolim monasierium gubema sed hoc propter crimina derelicto Aniiochiam fugisse ; ibi pulio Mariyrio tholico episcopo per vilissimum populum et haereticos sedem ipsius occupa coniinuoque damnatum ab episcopis atque a Leone tunc principe ad (ku num exsilium esse directum. De quo lapsum Consianiinopolim redUstfi^ dedisse fidemy quod nullas ulterius turbas facere prorsus auderet. Sed i superius dicium esi^ Basilisci temporibus a Timoiheo illo damnatOy qm i staniinopolim veneraty ad Antiochiam remissum esse, ui iterum illic episci tum teneret. Quo facio idem Petrus Johannem quemdam presbyierum ord Apamenis episcopum, a quibus non receptus venit Antiochiam, ei Peimm scopalus sui pellit auciorem et invadii ejus ecclesiam. Tum Acacius. d< sennonem prosequens, ipsos iterum damnatos^ docebat, peiens ab apoitt sedCy ut si forte ad eam confugerenty nec visu dignos habereiy et sijam quam indtdgentiam forsitan impeirassent, irriiam esse debere, neo eorum j NOTITIA EPIST. NON EXSTANT. N. V — VII. 217 niteniiam recipiendam esse, Verba eadem iu gcstis de noniiue Acacii legens Liberatus dlaconas, dum non adverlit, ea ibi ex ipsis Acacii scriptis excerpta esse» sed ab ipsomet gestonim praedictorum scriptore de suo prolata putat, ita ea cap. 18 descfjbit, ut Donnulla perturbata efferat, quae ad narrationis ordinem ac TeriUtem bod satis exacta sunt. 3. Ad eadem Acacii scripta referendum videtur, quod Simplicii successor Fefix ep. II u. 2 de Johaune et Petro Antiochenis locutus subjicit: quos iunc kjfpoerHa Jeacius ita fecit ah apostoUca sede damnan\ ut his etiam christia- noniM mabuium toileretur^ quod gesia apud eum habita manifeslant. Nec aKofonitan pertioet illud Gel. ep.26 u.8: Cur ergo vel quum hoc fieri videret AeaduSy non sicui sub Basilisco jam fecerai^ ad apostolicam sedem referre eurtttit? Jam quidem Zeno imperium Basilisco fugato proximc receperat, quum Acadas relationem, de qua agimus misit. Sed quia hoc opus aggressus est, ut iegati mnnos, quod ipsi ab Simplicio sub Basilisco delegatum erat. impleret, el onoia, quae sub Basilisco gesta fuerant, in eodem opere enarrabat, non immerito dicalor sub Basilisco retulisse. 4. lisdem in scriptis Acacius singula, quae Zeno imperator in gratiam apo- stoiicae fidel sanxerat quaeque Felix ep. 2 n. 4 perstringit, quum enarasset, in ^ prmutgandit operam suam impendisse non tacebat, nominatimque gloriaba- tv. qnod pro^/ra^' esseni omnes^ qui conira Calchedonensem synodum conira- f« tedit apostoiicae praedicationem venire ieniarant, (Fel. ep. 2 n. 5.) De restitoto Timotheo Alexandrino speciatim advertebal. laeiari cum patre corda Mdim (Gelas. ep. 1 n. 12). VII. «•478 c. mens. Jui. Timothei Salophakioli ad Simplicium inthronisiica. 1. Ad annum 478 referenda sunt soliemnia Timothei Salophakioli Alexan- ^ antistitis scripia per legatos Esaiam episcopum, Nihim presbyterum el Mar- tTriOQ diaconum ad Simplicium papam missa, quihus hic papa cp. 11 n. 1 salis ^ tonm esse memorat. Nempe Timethei hujus varia fortima fuit. Primo enim * Uone Augnsto imperante in iocum Thnothei Acluri suiTectus Alexandriae episco- F^ tamdin tenuit hanc sedem, quamdiu vixit Leo ejusque successor Zeno, pacem- ^ babnlL Al ubi loeum suum cedere roactus est hic impcrator Basilisco tyranno ciCilciiedoneosis concilii hosti, licet id tum sibi extorqueri passus sit Timotheus, ^IHoscori nomen inier altaria recitareiur (Simpl. ej). 0). servare tamen non P^t Marci sedem , sed eam vicissim Timotheo Aeluro dimittere coactus esl. '^post biennium Zeno in regiam urbem regrcssus Aeluro eistincto ct fugato ^ Mongo, qui in locum ejus invaserat. Timotheum Salophalciolum. qui Ganopi l^^^t, Alexandriam revocavit. Qua de re certior factus Siroplicius ab Acacio. i^ ^ hnjus episcopi restitutione gratulatus est, ut cupcre se non taccrct, ab ipso '''^^cnam esse maculam, quam nomini suo per inconstanliam inusscrat (cf. Simpl. ^^ 9). Ooc igilur pontificis nostri desiderium quum Acacius ei quam primuni *^ fedsset, ille sine mora legationcm mox dictam cum scriptis destinavit, qui- *8 testiBcabatur , destruxisse se , quod anie perierritus de Dioscori nominc i^^ernl^ et remissionem ipsius erroris expeiiii (Simpl. ep. 11 n. 1). In eadem "^taconvenit el illud Liberati c. 16: scribii ad papam Simplicium rogans ei •^, Peirum iilum Mongum in diaconaiu esse damnaium (id. Gelas. tract. I 2* iisdem scriptis significabat Timotheus. Pctrum Mongum Alexandriae latl- T^^simpliciorum fidei moliri insidias, ideoque se ab imperatore, ut eum longius ?^8iliuin pelli juberet, petivisse (Simpl. ep. 10 n. 2). Hinc et ipsum obtestabatur ^*^^nm, ut has preces auctoritate juvaret sua, et omnia, quae ipsi uuntiavit. Acacio nola faceret. Deiiuuu Ubellum satisfaclionis corum^ quos a caihoiicae fidci vcrilatc Timothcus ct Pctrus, utrique damnati^ damnattonis tcrrore tra- duxcrant, vcniam postulantium iisdein scriptis subncclebat (Simpl.ep. 11 n. 2et3). 3. Tempus autem, quo missa suut haec scripta, non aegre admodum coo* jicitur. Simplicius quippe epistola 9 die 13 Mart. anni 478 Acacio negoUum in- jungit commonendi Timotliei, ut labem, quam nominis Dioscori inter altaria reciU- tione incurrerat, emaculare curet. Idem vero papa dielTmens.Octobr.ejusdem anni (Simpl. cp. 12, 13) scripta illa, quibus expetita satisfactio coutincbalur» proxime accepisse se signiticat. Unde conficitur, ut medioMarlium inter et Octobrem inter- vallo aut circiter scripta illa concinnata sint. VIII. a, 482 ante mcns, Maj, ^ Gregorii Mutinensis ad Simplicium de invita ordtfkO' tione sua libellus. Anno 482 Gregorius, quum Ravennatis ecclesiae presbyter esset, a Johaane cjusdcm ecclesiae autistite Mutinensis civitalis creatus episcopus Ubellum Simplicio papae dedit, in quo se invitum et invidia non electione per summam violenliam ordinatum episcopum quercbatur, petcbatquc, ut cum Johanne causam jam nwi- lam haberet. Simul eliam flagitasse videtur, ut ipsi Simplicius de praedio RaTen- natis ecclesiae in Bononicnsi sito annuam suppcditari juberct pensionem, unde ne- ccssitalibuSy quas Johannc faciente sustinere compeltebatur, subveniret (cf. Simpl. ep. 14). Libellus hic recepit Simplicii judicium anni 482 die 29 Mjyi, ideo- que non multo anle hoc tempus Iransmissus est. IX. a, 482 ante mens, Jun, Zcnonis impcratoris ad Simpiicium de ordinalo Coh- stantinopoli cpiscopo Antiochenae ecclesiae indices, Auno 482 ante mensem Junium Simplicius litteras accepit Zeuonis, qufbos imperator ille de tristi ecclesiae Antiocheuae statu deque Stephani ejus episco|ii intcr altaria funestis haereticorum gladus perompti caede praelocutus excusabaU quod ipsius successorem Constantinopoli ordinari jussissel. Id vero aggressum esse ujebal Acacium suo ipsius jussu petcntibus Antiochenis^ quum eorum seditiones non aliter sedari posse viderenlur. Addebat et illud, factum esse praeter prme^ judicium vcncrandi illius concilii Nicacni^ adeo ut dcinceps secundum defim' tioncs patrum Oricniali synodo creatio Antiocheni episcopi reservaretur : simui ct jurasse sc teslificjibatur in haec verba, quod posihac in Antiochena urbe veieri more scrvato a comprovincialibus suis cpiscopus ordinaretur. DemumCa- lendionem recens ordinatum praeclaro testimonio commendabat (cf. Simpl. ep. 15). Litleris illis rcscripsit Simplicius die 22 Junii a. 482. X. a. 482 eod, temp, Acacii ad Simplicium dc cadem re excusatio. llis Zenonis litteris Acacius episcopus Conslantinopolitanus adjunxil suas. ia quihus pariter de Stephani caede praofatus contestahatur, sese uno pHncipit juMsm ac pacis studio non sua usurpatione ac sinc pracjudicio canonum AnliochaBLum episcopum consecrassc, imnio oliam sc diu suspcndissc^ nc videretur ambirey quod tanto principi ct in tam gravi causa non poterat abnegare (cf. Simpl. ep. 16). XI. a. 482 ante med. Jul. Calendionis ad Simplicium de ordinatione $ua symnh dica rclatio. (ialendio Constanliuopoli ab Acacio Anliochcnus episcopus ordinatus ad ecclc- NOTraX EPIST. NON EXSTANT. N. VII - XVI. 219 siam suaai se conrerrc properavil, indcquc Simpliciu synodicas ronscripsit liltcras ordinalionis suae indices, quas ipse Siroplicius C(>. 17 couimcmorat. xn. a. 482 eod. iemp. Aegyptiae synodi ci cleri Alexandrini ad Simplicium de morie Timoihei et Johannis electione relatio. Circa idem iempns ab Aegyptia synodo^ quae et numero plurima et fidei caihoiicae communione suffulta erat, nec non ab omni propemodum clero Ate- xandrinae sedis relalionem accepit Simplicius per Isidorum presbyterum ct Pc- tnim diaconum sibi roissam, qua Timotheum episcopum quondam suum obiisse testati, in ejus locum consona fidelium voluntate Johannem ecclesiae ipsius oeconomum subrogatum esse indicabant, ac rogabant, ut quum ad sacerdotium kmc consiare crederentur omnia^ etiam apostolicae askensu moderationis vo- iivam sumerei firmiiatem (Simpl. ep. 18 et gesta de nomine Acacii n. 10). Ilaec aatem synodica relatio in gestis de nomine Acacii a Johanne secundum consuetu- dinem missa dicitur. xni. a. 482 eod. iemp. Zenonis imperatoris ad Simplicium sacra de Johannis in- cusaiione ei recommendatione Petri Mongi, Quum in prodnclu esset Simplicius, ut mox dicti Joiiannis cognomento- Ta- lajae eleclionero conGrmaret, ipsi per Urauiuin subadjuvam reddila cst Zenonis im- peratoris sacra, quae cumdem Alexaudrinum sacerdotio indignum esse tcstabatur, utpote qui perjurH reus esset, quod et Acacio non laterc aflirmabat. Quocirca co cxduso Petrum Mongum, quem spondeliat reclae fidei definitionibus convenire^ ad ecclesiae Aleiandrinae regimen provehendum essc significabat. Sacram paulo post superiorem Aegyptiorum relationem a Simplicio acccptam essc, cx ipsius ep. 18 n. 2 constat. XIV. • a. 482 eod. iemp. Petri Mongi ad Simplidum de fide sua professio. Eodem tempore, teste Liberato c. 18, eliam Pctrus Mongus ad Simplicium scripsitepistolaro, qua se quum ipsius Simplicii ium Calchcdonensis concilii com- municaiorem profitebatur. Vcrum hoc mendacitcr cst profcssus. Siquidem, ut idem ol»ervat Liberatus, mox et Calchedonensem synodum et epistolam Lconis maihemaiizavit. XV. a. 482 d» 15 Jul. Simplicii papae ad Zenonem imperatorem de Petro Mongo responsio. Simplicium Zenoni, qui de Johanuc Talaja cx Alcxandrina sedc pelleudo ac Petro in ejus locum sufGciendo ad ipsum scripserat, rescripsisse atquc hoc scri- ptom per eumdem Uranium. qui Zenonis litteras detulerat, transmisisse, succcssor GeUsias docet (tract. I n. 10). Ac praeterca tradit idcm auctor, in liac Simplicii epbtola Petri restitulionem omnino abnegalam, et Zcnoncm meiuendis sacramen- 0$ obsiricium esse, ne beati Marci evangelisiae sedem a magistri sui docirina ei communione permitieret separari (Fel. ep. 1 n. 2). Acacium autem simul rogatam, ut eamdem epistolam praesentibus alloquiis firmaret, Simplicius ep. 20 docet. Una cum epistoia 18 ideoque die 15 Julii anni 482 conscripta est. Porro hujus ipsios epistolae partem fragmenluro illud cssc putamus, quod supra cpi- siola 20 edidimus. XVI. 1. Praeter varias illas epistolas, quac dcsiderantnr, Liberalus c. 18 duas alias comraemorat, unam Acacii episcopi Gonslanlinopolitani ad Simplicium, alte- ram vero Simplicii ad eumdem Acacium. Ac de prima quidem sic loquitur: Aca- cius Simplicn susceptis epistolis (scilicet 18 et 20) simpticiter rescripsit ei^ quia Johannem (sc. Talajam) Alexandriae ignoraret episcopum^ Petrum vero Mongum suscepisset in communionem in Zenonis principis unitivo, et quod hoe citra ejus (sc. Simplicii) gessisset senientiampropter unitatem ecclesiarum prin- cipis Jussione, Oe altcra autem proximc subdit : Simplicius vero suscipiens hujusmodi litteras contristalur adversus Acacium eiquc rtscribii ; quod non hene fecerit^ contra scntentiam apostolicae sedis ad communionem suscipiens haereticum hominem: oportchat enim communi decreto damnatum tamquam aduiterum commuui consilio a damnationc liherari; ad haec autem^ quia non sufficeret Petro confiteri communicatorem se esse Ecclesiae catholicae secun- dum edictum (scil. Ilenoticon sive unitivum), sed oporteret eum secundum ter- minum (i. e. defmitionem) Calchedonensis concilii et secundum epistolam papae Leonis Ecclesiae amplecti communionem, XJnum enim duorum necessario agere deheret: aut suaderet Petro pure suscipere terminum synodi, aut remo- veret se ah ejus communione. llis statim addit Liberatus: Quum ad Acacium haec scripta venissent^ et delihcraret^ quid cum oportcret rescribere^ papa Simplicius dcfunctus cst, 2. Verum suspecta merito debet vidcri duorum illorum scriptorum fides, quum Simplicii successor Feli\ ep. 2 n. 2 de Acacio apud imperatorem expostulet, quod ad iteratas deccssoris sui epistolas nullura responsum dedlssct. Immo ex iis, quae Simplicius ep. 20 Acacio scripsit, falsi convincuutur. Inde enim palam est, Acacium Simplicii cpistolae 18 rescribere nec dignatum cssc, eique cum hoc papa deinceps nuHum sermonis scu litterarum commercium fuissc. Ad haec, quum Aca- cius non de communione sed de Alexandrina sede Petro Mongo reddenda scri- psisset, hic vcro Simpiicius sic ci rcscripsisse fmgitur, quasi de una ageretur com- munione. Non ambigcndum autcm, quin, si altcruter re ipsa scripsisset, et insti-' li%set haud dubie Acacius, ut Pclrus iii Mnrci sedem restitueretur, et perstitissel Simplicius in ea scnteutia, quain ep. 18 n. 3 cxplicuerat, qua videlicet Petro medelae auxilium post poenitudinem promittcns, sacerdotalis dignitatis fdMti' gium negavit. XVII. Non minori jure in dubium vocari potest admonitio quaedam Simplicii in synodo Romana anni 502, scu Symmachi papae eplstola 6 n. 4, memorata. In laudata quippc synodo lecta cst scriptura Basilii pracfecti praetorio agentis etiara vices Odoacris regis llcrulorum, in qua ferebatur: admonitione beatissimi viri papac nostri Simplicii^ guam anlc oculos semper habere debemuSj hoc nobis meministis suh obtestationc fuisse mandatum^ ut praeter ullum slrepitum et vencrabilis ecclcsiae dctrimcntum^ si eum dc hac vita transire contigerity non sinc nostra consultatione cclchrctur cujuslihet elcctio, Certe ubi recitatum fuil istud, veluti de re nova et sibi prorsus ignota obstupuit omne concilium, ac nomi- natim Cresconius Tudertinus episcopus c conscssu surgens reclamavit, id, qnod obtendebat Basilius, contra canones pugnarc ; quod profecto nullus negaverit. Ne- que etiam infitias ierit quisquam, Simplicium ubiquc ita manifestum observatioois canonum studium prae se fcrre, ut rem adco Romanae ecclesiae infestam ipsisqne canonibus contrariam ab ipso postulatam esse, prorsus incredibile sit. Et Tero quum omne concilium totam Basilii scripturam rejicit irrltamque declarat, memo- ratam admonitionem suppositionis non obscure arguit atquc condemnat. i 221