From: Pope Symmachus, Bishop of Rome
To: Caesarius, Bishop of Arles
Date: ~513 AD
Context: Symmachus responds to Caesarius's consultation on various church matters — this letter confirmed Caesarius in his role as the leading figure of the Gallic church.
Symmachus, bishop, to our most beloved brother Caesarius, bishop of Arles.
You have written with several matters that require response, and I want to address them in order.
On the question of the monastery that has been refusing episcopal oversight: the principle is clear. Monasteries exist within the church, not outside it. The charism of the monastic life does not exempt communities from the canonical structures of the church. A monastery that refuses visitation by the local bishop is not exercising holy independence; it is claiming a privilege that does not exist. If gentle persuasion fails, canonical sanctions are appropriate.
On the question of the clergy who have received multiple ordinations from competing bishops: this is a complicated situation that will require case-by-case examination. The general principle is that a man ordained by a bishop who was himself legitimately ordained is himself legitimately ordained, regardless of the political circumstances around the ordaining bishop. Apply this principle carefully.
On the vicariate authority of Arles: it is confirmed, as it has been confirmed by our predecessors. You act in our name in the Gallic provinces. Use this authority wisely and write to us when you encounter matters that exceed your judgment.
We hold you in our highest regard.
Symmachus, bishop of Rome
Symniachi papae ad Orientales. ^g Oct^
£o9 cBnmunionU suae nunquam participes fore rescribit, qui quovis colore a
damnaiorum, h, e, EutychetiSy Dioscori, Timothei, Petri et Acacii societate divelli
noluerint,
Dilectissimis^) fratribus universis episcopis, pre-
sbyteris, diaconis, archimandritis et cuncto
ordini»et plebi per Illyricum, D^rdaniam et^)
utramque Daciam Symmachus.
1. Quod') plene fieri cupimus, si quae scribimus impleantur,
nullus stupeat servatum hactenus nos nunc solvisse silentium, quum
prudentissimi Salomonis ista vox personet: Tempus loquendi, et tempus Eccles.
tacendi. Quia tacitumitatem praesens tempus expugnat: nam inter*)
ea^ quae accidimt nunc, silere nec fidei stimulis excitari, magni
constat esse fastidii. Quippe ubi religionis reverentia et summa
concutitur, aptum juxta divinam Scripturam dicere, eos qui sunt ^^^\
mites, debere esse pugnaces. Est^) siquidem et spiritualis quaedam '
') Ita 6' a'. At Basil. et Daciam constitutis Symmachus Homanus episcopus,
faroiiiaB autem et utramque Thraciam consistentibus Symmachus episcopus. Cui
quodam modo iayet, quod in Hormisdae epist. 22 ad Avitum n. 3 et 4 cum
llIjrTicis et Dardanis Thraces conjunguntur et a schismate simul discessisse nar-
rantur. Sed hujusmodi mutatio praeter mss. fidem fieri nou debet.
■) Ita G* b; ed. Basil. omittit Quod — compleantur ^ immediate incipiens
NuUms gtupeat, Simili sententia incipiunt tres Gelasii epistolae, scilicet Felicis II
epist. 17 et 18 et Gelasii epist. 3. \
Dei causa proditur: verum admodum bel/aces sunt atque in confligendo acres et
AJUCAJU UXIUU Ck 0\J\iX\:%tfJkVC X^tktUlXJXXXMK! V^XUAUiLUlVFXLiO %;jk.\,XO%MO COl>« \J
rarum noii praedicator congregatio Calchedonensis saucti c
quae Eutychetem et Dioscorum^ duo nomina famosa et magni
fidiaC; unius sententiae integritate danmavit^ iniquitatis ooi
uno spiritu divinis dbgmatibus adversa?) luctantes? QuisPel
Tiniotheimi praefatorum vernulas iguoravit^ propugnatores ii
nis addictae^ auctores ac magistros suos crebro^) errore Yim
Illum Timotheum loquimur patricidam^ qui sanctae recoh
Proterio superstite^ non solum ecclesiam non religiosis auc
occupavit^ verum etiani effusionem pii sanguinis ad crimen p*
nis^) adjecit. Ipsius nempe danmationem universalis est E<
Yox locutii^")^ dimi cum nomine quoque Christiani honoris i
Ciijus Petnmi sequacem uotum fecenmt ortliodoxonim plurini
siones^ in quibus ille virtutem animi sui exsultavit ostendei
vit^') hunc Ephesus cum tota societate Dioscori, ubi cum pi
feroces. Sic quaediun IJilarii Pictavionsis scripta fcrocem spirare videi
inum, quem tiunen natura tnitetn et placidum fuitsc Rufiniis H. E. I,
dicat.
') G* quae Nestorii inquam, cd. Bas. et sequ. qua yestorii coniagiom
verit (c' seq. (aboravit)'f Nestorii inquam, Mox Q* magnopere fidei m
tentiae.
®) G' crebro errorcy a* crebro ferro, b scevo errore, ed. Bas. et 8e<
errore, nescio an melius. Hoc enim sibi vult, , Timotheum Aelurnm et
Eutjchetia et Dioscori discipulos, ipsis quidera errore pares, sed saevi
proprium opiscopum l^oterium intcrfecorunt ct interfectum indigne tn
luisse Buperiorcs.
Timothetts et Petrus veniunt Alexandriam, et ordinatur ab haereiicis 2
episcopus, Duo igitur apud Alexandriam episcopi esse coeperuni^ is wak
vasor cimi Proterio; cui crimini Timotheus postea ipsummet Proterii
EPISTOLA 13. ■ 719
)re peccati finem sancti Flaviani operatus innotuit. Tacenda a. 512.
Antiochiae mala^ ubi per alteriud Petri nefanda ludibria reve-
im^^) saperdotii nomen irrisum est. Quis Apameae et Tyri
fcuS; tragicis criminibus comparandos^ vel si solis vacet; digna
b lamentatione deflere? Quid^^) Acacium? Qui quasi boni sui
10 gravatus^ quae Basilisco imperante praemiserat; novo exem-
»oenae deprehensus est adversus seipsum dicens sententiam: illos
ta voluntate defendens, quos prius gloriosum putavit addicere**),
borans sociare fidelibus^ quos dudum haereticos manifestae prae-
ationis Ostenderat; propter'^) quos maxime fugiendus et de-
.to superius damnatorum agmini coaequandus^ illa^ propter quae
3 probatus est esse, dissolvens^ et permixtus hiS; per quae laesio
jsiae generalis evenit.
3. Adversus hos si patrum dogmata ratio suadet esse servanda^
ate^ si possunt ea majori transgressione calcari^ quam nunc
jos, qui in partibus vestris Eutychetis dogmata recidiva^®) re-
tant. Si vero tamquam infirme constitutae") sententiae sine
ulo negUguntur, citra uUum robur creduUtatis nostrae^») summa
»co sequitur: l^ ut Pctrum Mongum adhuc diaconum DioBCOrus, qui eum
Liberato c. 15 ordinarat, secum ad Ephesinum latrocinium perduxerit;
ibi Petrus Flaviani necis praecipuus rainister fuerit; 3® ut Flavianus Ephesi,
ue non in exsilio, finem vivendi fecerit. Nisi forte Petrus ideo Ephesi
bni finem operatus dicatur, quia ille ob ea, quae ipso operante Ephesi
i est, brevi post in exsilio vitam finierit.
) G' perferendum^ a^ praeferendum , et infra vel si soH subjaceij pro solis
Hic perstringitur, quo pacto Petrus FuUo quum in Antiochenam sedem
irit, Johannem quemdam Apamenis ordinavit, qui ab ipsis non receptus,
chia ipsum Petrum episcopatus sui auctorem expulit, ac demum ab
0 Tyriis praefectus fuit, ut apud Gelasium tract. I n. 12 memoriae pro-
est.
) In edit. Basil. Quid de Acacio? Quaevis lectio arridet, supplendum est
'. Deinde ed. Bas. et Rom. Quae de bonis suis fasHno quodam gravatig ba-
coimperante praemiserai, novo exemplo poenae, G* b^ seq. sequimur, nisi
pene in poenac mutavimus.
) b ad marg. abjicere, quasi hoc mallet, quam addicere, quod tamen Sym-
) pro damnare familiare est. Sic Timotheum et Petrum supra vocat pro-
tores inteniioms addiclae y id est, causae damnaiae, Acacius epist. 8 ad Sim-
tn non modo Timotheum Aeluriun sed Petrum etiam Mongum damnandos
It
) G' a^ propier quos maxime fugiendos et designato ... coaequandos illa ...
■e dissolvens ei permixius ... per quae; ed. Basil. cum b' propter quos (b^ quod)
fiendus ... coaequandus ille (b^ Ula) ... esi dissolvens, petmixius ... per quos.
) Ita G* a' ed. Basil. At b rediviva^ rejecto ad oram recidiva.
) G* b* c^ sq. inftrme (G* infirme) constituia senientia sine piaculo (G* peri-
Sanior est lectio edit. Basil. et Rom.
1 a* vestrae, ac subinde etiam Basil. nobis pro novis, Idem in gratiam
, quae a majoribus instituta sunt, argnmentum jam fuse prosecutus Sym-
8 epist. 3 n. 1.
a. 512. subsistit, seniper succedeiitibus novis vetera constituta solventibus.
Quando enim patemarum regularum despiciuntur inventa^ nec eonut^
quae bene instituta sunt firmitas vindieatur, hujusmodi impietatem**' "^
necesse est fidei semper venire. Nam ubi facilis dissolutio est td&^m
nabilis constituti, ibi onmis sanctitatis forma corrumpitur, Chrisii^
impetitur, et (quis hoc fidelium patienter accipiat?) instituta patruiM
reverenda calcantur.
4. Et quis non vitae mortera justa electione praeponat? U^
catholieae fidei adoranda reverentia? Ubi multo^®) cruore sanct^
rum dogmata constituta? Ubi doctorum veterum fidelis auctoritaS
Ubi illa religiosarmn mentium stupenda patientia, propriis boD»
contenta nudari, ne de spe aeternae haereditatis excideret, quasp=
ambiens passiones, ne incorruptibilis illius boni judicaretur indi
Nam nulla majora documenta simt fidei, quam ubi temporis rai
suadet vitam subdere passioni: et ideo qui pro ea periculum
secutionis subire meruerit, dignum se coelestis ostendit esse militi
Christus nos pio sanguinis pretio comparavit gratiae libertate
cessa, nihil invenientibus humanis operibus, quod dignum t&smm
mercede tribuerent^*). Atque ideo ubi religionis injuria est, amore
fidei onmem transcendere oportet affectum.
Unusquisque ergo exsilia et peregrinationes tamquam domiK
patriamque respiciat, ne desideriis retentus humanis, Christi soci^
tate privetur. Ecce tempus, quo repetit fides milites suos et inczrr
niat ad defensionem sui fervorem gratiae consecutos! Fidem ips^
dicere judicemus : Ecce tempus optabile^ ecce fructuum congregati» ^
siderata ftdelium, parvis passionihus munera magna compenset!
5. Pluribus caritatem vestram pro dispensatione nobis crecUli
cuperemus hortari : sed quid opus est vocis stimulis, ubi ad toleran-
das pro Christo magnanimiter passiones apostolicis et patrum ioet
mur exemplis, qui per danma humanarum rerum, coelestium nohis
ostenderunt augmenta^-) virtutum? Ergo pronuntiemus intrepiii
claras Ecclesiae cum magna fiducia disciplinas. Longe sit a nobis
'^'^^J^"- prophetae sermo dicentis: Et sacerdotes vera celaverunt. Quemeniin \
latet, discipulorum scientiam a doctoribus exigendam, et quod non
'•)b c' seq. impietates ... siipervenire. ConcinniuB G* a* ed. Bas. imfieM»
(G ' impietate) . . . semper venire (i. e. evenire), scil. semper succedeniibus, pn veten
constituta solvant, ut proxime dictum est.
*") Ed. Basil. muHorum ore sanctorum. Moxque G* comipte Jam ntdla mdt
rum doatmenta.
»') Ita G' b c^ c»o. Ed. Bas. et Rom. trihueret.
") Ita G' a' ed. Bas. At Bar. argumenta^ rejecto ad marg. augmenta, qoM
vox apto opponitur superiori damna. luBasil. edit. poat duas illas vocei aagittnU
virtutum proxime subjicitur: Ergo pronuntiemus inter alia et dicamus cum «nrit
David: Ecce quam bonum et quam Jucundum habitare fratres in vnum etc. ut infitt.
multis praetermissis.
EPISTOLA 13. - 721
antiatum laedit^^) sequaces^ hoc periculosiun esse tacentibus?a. 512.
sse est enim apud eos laborare veritatem^ apud quos non mani-
tom latet sub veritatis colore mendacium; magnum robur ad
gnantium fidem; quamdiu adversus eos prolatae sententiae non
ter asseruntur.
5. Sed de vobis dicere optomeliora: ut ea, quae per improbos
isa sunt, per vos correptionis ^^) remedium consequantur. Non
am durum decipi quem, quam deceptum in errore persistere.
m hoc et malis omnibus gravius, quum a corpore suo membra
ntiunt. Nam etsi non singillatim occupet omnia lineamenta
itas, necesse est tamen juxta apostolicam vocem totum corpus ^220
arte praegravari. Unde addictorum^*^) fugieuda communio juxta
im apostolum : Pronuntiationem fidei ntillus erubescat; virtus est ^ ^^
omni credenti, Declinemus sacrilegum Eutychetis errorem cum
chaea malitia congruentem; communionem quoque eorum, qui
a talibus educati, pari intentione vitemuS; quae-®) nimc quasi
0 a contagio ecclesiis partiimi vestrarum tentat irrepere. Ne-
) enim separari cum praedictis, ferre tempestatem dissimulet,
3 portum verae fidei ab eorum communione separatus introeat.
7. Quae quidem amans moneo, non odio persequens^^) accuso.
qui culpauda vituperat nec utilia subministrat; exprobrantis
b potius studium, quam amantis affectum: et qui cohortatur ad
itura, vehementius boni propositi designat imaginem^ ut fer-
us utilia expetantur invitans. Propter quod, fratres, iUius
m Ecclesiae desiderantes unitatem, et beatum decorem sanctae
^rdiae praesumentes , dicamus cum sancto David: Quam honum^^^
lam jucundum hahitare fratres in unum: et ut de vobis aposto-
Paulus dixerit: Vos autem omnes fratres in Christo uno ^5/15. (Tal.3,2S.
ic enim unitas non redeat, nuUus ambigat eadem^^) nihilominus
') Ita G* b. At a^ dedit sequaces, moxque b c^ c^° ?ioc constai periculosum.
) G* rorreptionis, editi correctionis. Mox b qucmquam quam.
) a' dictorum, G' b addiciorum i. e. damnntoimm.
) Ita G^ a'. At b c' c'^ Qui nunc quasi morbus et contagium . . . teniant.
) Qaod restituit Bar. Nemo se separei cum praediciis ei ferre, ac Lab. reti-
abesse videtur a mente Symmachi. Mutatione leviori opportunior effice-
sententia in huuc modum: nemo timens separnri cum prnedictis (haereticis
imunione catholica remotis) ferre tempestatem (in Oriente grassantem) rfw-
U ita ut eorum dissimulet errorem, et ab eorum communione non recedat.
) Ita G' b; a^ persequentis. Mox pro et qui cohortatur magis placeret
d.
) Ita G' a' ed. Basil. At b c"' tandem et ad marg. eadem. Quae Constan-
►11 contigerunt in Macedonii expulsione, de qua Evagrius H. E. III, 32 et
lorus lector pag. 663 consulendi, Symmachus hic notat. Ula autem ex-
a Marcellino comite ad Felicis consulatum, hoc est ad annum 511, refer-
Cadem re ipsa hoc ipso anno 512 Antiochiae ejecto Flaviano aliisque
lis accidisse idem Marcellinus tradit.
iTOLAB BOMAN. PONTIF. I. 46
722 - , S. SYMNAHCI PAPAE
a. 512. esse yentura, quae iu Constautinopolitana nuper ecclesia contig^
runt; de quibus mihi pariter ingemiseere necesse est et tacere.
Nam qui apostolieae sedis admonitionem negligendam esse credid^
runt, merito inciderunt in ea, quae evenire solent solatio desbtatis.
8. Si quis ergo salutem propriam cogitans servare copit apo-
stolica judicia, quum a praefatorum se labe sejuuxerit, nostrae com-
munionis se noverit sine dubitatione participem: quia si ab eorum,
quos apostolica sedes damnavit, non se societate removerit, sciat
nullo colore, nullo figmento nullaque calliditate ecclesiasticae se
' custodiae posse subrepere : quia sicut illos, qui se a suprascriptorum
hoc est Eutychetis, Dioscori, Timothei, Petri et Acacii venenis dis-
sociant, libenter amplectimur, ita circa istorum sectatores cura et
sollicitudo nostra, ne subrcpere possint, semper invigilat. St alia
mana: Deus vos incolumes custodiat, fratres carissimi! Data octavo
Idus Octobris post coiisulatum Felicis viri clarissimi.
◆
From:Pope Symmachus, Bishop of Rome
To:Caesarius, Bishop of Arles
Date:~513 AD
Context:Symmachus responds to Caesarius's consultation on various church matters — this letter confirmed Caesarius in his role as the leading figure of the Gallic church.
Symmachus, bishop, to our most beloved brother Caesarius, bishop of Arles.
You have written with several matters that require response, and I want to address them in order.
On the question of the monastery that has been refusing episcopal oversight: the principle is clear. Monasteries exist within the church, not outside it. The charism of the monastic life does not exempt communities from the canonical structures of the church. A monastery that refuses visitation by the local bishop is not exercising holy independence; it is claiming a privilege that does not exist. If gentle persuasion fails, canonical sanctions are appropriate.
On the question of the clergy who have received multiple ordinations from competing bishops: this is a complicated situation that will require case-by-case examination. The general principle is that a man ordained by a bishop who was himself legitimately ordained is himself legitimately ordained, regardless of the political circumstances around the ordaining bishop. Apply this principle carefully.
On the vicariate authority of Arles: it is confirmed, as it has been confirmed by our predecessors. You act in our name in the Gallic provinces. Use this authority wisely and write to us when you encounter matters that exceed your judgment.
We hold you in our highest regard.
Symmachus, bishop of Rome
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.