Letter 28

From: Pope Felix III, bishop of Rome To: Andrew, Bishop of Thessalonica Date: ~492 AD Context: Felix III, letter 18; one of Felix's later letters on the Acacian Schism, addressed to the bishop of Thessalonica — a see that served as an important intermediary between Rome and the East. Felix, bishop of Rome, to Andrew, bishop of Thessalonica, greetings. The see of Thessalonica has long served as one of the important points of connection between the Latin West and the Greek East, and the bishop of Thessalonica is therefore in a position of unusual influence on the questions that most occupy us. What we desire fully, and what we have always desired, is the restoration of complete Catholic faith and full communion throughout the church. We mention this so that you understand: we do not seek to perpetuate the schism. We seek its genuine and permanent healing, on the only basis on which genuine and permanent healing is possible — the clear acceptance of Chalcedon by all parties. The reports we receive from Thessalonica about the state of the faithful there, who have been navigating the schism with a mixture of genuine commitment to Chalcedon and genuine uncertainty about what is required of them, give us both encouragement and concern. The encouragement: the faith is there. The concern: it needs better episcopal support than it has been receiving. We ask you to provide that support, and to keep us informed. Felix, bishop of Rome, now in the last years of his pontificate

Felieis papae ad Andream epicospum Thessalonicensem. ^'492^ Felix Andreae*) episcopo Thessalonicensi. Quod plene catholicae fidei cupimus redintegratione firmari, sol- jicitudinem dilectionis tuae, qua ad sedis beati Petri communionem Tenire desideras, libenter amplectimur ; sed eam vellemus, sicut or- tbodoxae veritatis cautela deposcit, ex onmi fieri parte constantem. *} QLc rargoB exponit Felix, qua mente in sententia advcrsus Acachun lata eum anaihematis vineulis nunquam exuendum dixerit. <) Hcgus episcopi artes et dolos nec non in schismate pertinaciam Gelasius epiflt. 18 n. 4 notat. No t i t i a cpistolarum nou cxstautium quac ad s. Fclicem II papam attinent* I. Afifw 483. 1. Fclicis ad episcdpos Oricfilales de monendo Acacio inciiatio, 2. Civiitm Cotistafitifiopolitafioruffi atque Orientaliutn ad Felicem de Acacio praevaricatore incusatio. 1. Qiiuui sedcs apostolica ileralis ad Acacium lilleris suis niliil profecissei ncc rcsponsi quidquam mcruisset. etiam episcopos Orientalcs adiit. ut coiyanctli studiis illum nioncrcnt. Quod iidcm et fccisse memorantur, nec feliciore ellectii. Ecce, nominc Fclicis scribil Gclasius cpislola 1 n. 34, poposcimus vos, ecce scripsistis^ ecce fion digtiatus est ille rescribere nec vohis nec mihi, 2. Forlassc cjusdcm causac proseculio csl, quod Tlicophanes chrouogr. p.203 sq. rcfcrt. l^rimura cnim mcmorat Oricntis episcopos cum Acacio, quod PeCro Mongo communionis consortium impcrtiisset, per litteras expostuiasse ; illum autea spretis ipsorum monilis cum tos, ut cumdcm Pctrum in communionem admitterent, impudcntissime compulisse. Twn veroy iiiquit. cives urbis regiae cmciiqve Orietitales Felicem, qui post Simplicii obitum sedem Rotnanam ienebatj suppU- ces adierutit (haud dubic ])cr littcras), et malorum omnium auctorem incusa- verunt Acaciutn. Quibus dictis adjungit: Ititerea Jokannes Alexandriae prae' sul haec eadem denuntians Romam itigreditur. £.\ ciyus narratiouis ordiBe se- quitur, ut has liltcras ante acccperit FcHx. quam Johaunes Talaja Roniam ingrede* retur, adeoquc in cxordio pontificatus sui. II. atmo 483. Johaiifiis Alcxatidrini episcopi ad Felicem adversus eumdem Aca- cium libellus. Mox Johanncs cathoUcus, primum Alexaudrinae ccclcsiac presbyter el oeco- nomus ac novissimc crcatus cjusdem episcopus, ilomam ingressus, quos adversus Acacium paraverat libcllos Simplicio tradcndos, Fclici qui pro*xime ipsi successerat obtulit (Thcophancs chron. p. 204, Evagr. III. 18). III. atmo 483 c. exit. Cyrilli abbatis Acoetnitarum ad Felicem de acceieranda ititercessione repetita admonitio. Cyrillus Acocmitarum monachorum patcr, quum rcs Oricntis in deterius dilabi impaticutcr fcrrct, Icgatos a Fclicc. ut cis mederctur. dcstinatos cssc ignoraiis» littcras ad eum scripsil, dc quibus Evagrius III, 19 ita loquitur: priusquam legati papae ad iirbem regiam pervetiissctit ^ Cyrillus Acoemitensium monachorum praepositus quosdam cum litteris ad Fclicem misit^ de ejus cunclatione coii- querens, quum tam gravia advcrsus rectam fidetn committerentur, IV. antio 484 c. itiit. Felicis ad lcgatos Misenutn et Vitalem de communicandis cum Cyrilio consiliis adtnotiitio. Statim ut accepit Felix has Cyrilli lilteras, scripto ad Icgatos suos Miseniua et collegas uiisso praecepit eis, ne quidquam ageretity priusquam cum CyriUo essent collocuti et ab eo quid agetidum esset didicissetit. (Evagr. I. c. cf. Fei. D ep. 10 n. 1). NOTITIA EPIST. NON EXSTANT. N. I — VIII. 279 V. anno 484 eorf. itmp, Felicis ad legatos suos aliud commonitorium. Sifflui cum hoc scriplo aliud coiQmonitorium a Felicc ad cosdem legatos missuffl esse memorat idcra Evagrius I. c. IH. 20, sed quid co contineatur tacet. VI. anno 484 eod. iemp. Felicis ad Zenonem imperatorem de tuenda synodo Calchedonensi et auxilio ecclesiae Africanae ferendo admonitio. Idem Evagrius postquam mox dictum commemoravil conimonitorium, proximc subpdi: Htteras quoque dedit (Felix) ad Zenonem tum de synodo Calchedo- Hensi(ne iUain labefactari sineret)» tum de persecutione^ quae in Africa excitata fuerai ab BunericOy (ut eam scilicet auctoritatc sua scdari curaret). Sive autem lus papoe monitis sive Afrorum, qui ad ipsum confugicbant, precibus obsecutus. Zeno iegatum Uranium, qui tcste Victore Vitensi de pers. Vand. V, 7 Carthaginem sese pro defensione sanctarum ecclesiarum venisse jactabai^ ad Hunericum destiiuivit. Sed hanc legationem spernens, impius illc rex dc crudelitale nihil nwmi. Porro has Felicis litteras, si locum spectamus, quo ab Evagrio recensenlur, 9d iniUtim anni 484 referre licet. Etiam historicam consulimus veritatcm, quum si Huneiicus anno 485 exstinctus sit, eas non multo posteriores fuissc facile lar- giemur. vn. atmo 484 eod. iemp. Felicis ad Acacium de iisdem rebus litterae. 1. Feiix morem suum, quo scriberc ad Zcnoncm sine speeialibus ad Acacium lUleris bactenus non consuevit, ctiam hic sccutus, Evagrio ibidem testc scripsit iiem ad Acacium; qua de re, silet idem auctor. Ex iis autcm, quae dc litteris ad ZeDonem scriptis refert, conjectura capi potest, eum pariter dc Calchcdonensi synodo ad Acacium scripsisse, atquc cumdem obtestatum esse. ut et huic concilio adhaereret ipse, et ea qua valebat apud imperatorem auctoriUitc cfficcrct, nc ojus- dem concUii auctoritas convelleretur. 2. Si Liberato c. 18 habenda fides, postquam ccrtior factus cst Felix dc vl legatis suis facta, et Acacium haereticum csse manifeslc dctexit, sYnodic«'is ad eum nisit litterai, in quibus id nominatim posuit: peccastiy ne adjicias^ ei de prio- ribus suppiica. Tum verOj inquit idcm Libcratus, susceptis his liiteris Acacius perseverat . . . Haec cognoscens papa Felix damnationis scripturam misit Acacio per Tutum defensorem. Scd rerum a Felice geslarum ordinc pcrspccto hujus novae epistolae a Liberato laudatae vcrilateni admilli noii posse jam obser- vavimus. Simili ratione idem papa Petro FuIIoni scripsisse ringilur : corruisti^ noli in ruina persistere; peccasti^ jam peccare.noli! (Felicis pseudo-epist. 3 n. 8 apud Uard. coll. conc. 11, 823.) VIIL anno 484 c. mens, Jun, Zenonis imperaioris ad Feliccm de novo episcopo Alexandrino responsum. Felicis iegatos Misenum et Vilalem dimitlcns Zeno huic papae rescripsit: sOm fastidio dignam visam esse liiterarum ejus prolixiiatem ; frustra illum periurbaium esse verbis Johannis Alexandrini^ quippe qui olim quidem juras- sei^ se Mexandrinam sedem nutlo unquam modo ambiturum essCy postea vero negiecio Jurejurando nuilum non sacrilegii genus admisissei. (Evagr. h. c. 3, 20; c(. Fel. ep. 8 n. 1 et 2). Quibus ab Evagrio 1. c. sic summatim perstrictis, idem scriptor haec de Petro Nongo vcrba velut ea ipsa, quae Zenouis epistola continebantur» subjicit: pro certo habere debes, et pietatem nostram et supra memoratum sanctissimum Pctrum et universas sacrosanctas ecclesias sancU simum Calchedonense concilium amplecti atque veneran\ quad cum fide F caeni concilii prorsus consentit. — Quocirca dubium non est, quin haocZenoi cpislolam ipse Felix ep. 15 n. 2 indicet, ubi eumdem imperatorem sic alloquitv dum pcr synodum Calchedonenscm, quam se dudum litteris designavit t clementia venerariy Eutychem atque Dioscorum constet esse damnatos, Neq ad alias etiam Zcnouis litleras referendum videtur, quod Gelasius ep. 26 o. scribit: Quid, quod ipse Zeno imperator litteris suis profitetur^ cuncta se ex Acacii gessisse consilio? (id. ep. 1 n. 12). Porro has Zenouis litteras pr xime ante mcnsem Julium anni 484 datas fuisse sequenti paragrapho mai festum Get. IX. anno 484 eod. tcmp, Acacii ad Felicem in eadem causa responsum, Jisdem legatis simul etiam Acacius epistolam ad Felicem tradidit» in q^ Petrum in Alexandrinam sedeni intrusum excusandum credidit, immo nec eu laudare desiit et mullis eflerre praeconiis, ita ut damnationem ipsius, quam au retuleral, veram non fuisse jactaret. £t Iiaec quidem Felii epist. 6 n. 1 locuti ep. 10 n. 2 repetit, ubi rursum de Acacio queritur, ut qui, inquit, Petrumd mnatum pcr legatos nosiros (i. e. per epislolam legatis datam) multis laudib prosecutus sit, Ibidem, ul auctor est Gelasius epist. 1 n. 12, inter alia profereb nunc AJexandrinam ecclesiam respirare et spiritualis cdimoniae ubertate J iiari, Eadem quoque epistola testabatur Acacius, sese cum iis communicare, ^ ad ecclesiam sub Peiro redibani^ h. e. uti Felix probat, cwn iis , quos cons\ esse hacreticos (Fel. ep. 6 n. 1). liaec porro epistola, quae Petnim pseadoe scopum Alexandriuum excusabat ac laudibus extollebat, Johannem accusabat yen ejusdem ecclesiae antistitem, et contumeliis illius referta erat (Gelas. epist. 26 X. anno 484 eod, iemp, Cyrilli Acoemitensium praeposiii aliorumque urbis reg archimandritarum nec non episcoporum et clericorum AegypUai dioecesis ad Felicem de rebus Alexandrinis relaiiones. Dum ita in gratiam Pclri scribebat Acacius , de eodem Petro tamquam l retico et de iis , qui cum ipso communicabant , Cyrilli Acoemitensium pFaepc aliorumque iu*bis regiac archimandritarum litteras Felix accepit. Ferebant eas i Acocmitensis monasterii monachi, qui et Vitalis et Miseni judido delnde idI fuerunt. Ipsis autem litteris Evagrius III, 20 alias adjunctas voluit episcopoi ct clericorum Aegyptiae dioecesis , qui quum eadem de Petro referrent qaae ii dicti archimandritae . illud nominatim testabantur, quod Johannes quidem^ erat orihodoxus^ legitime orcUnaius fuissei, Peirus auiem a duobus solum i scopiSy qui eamdem aique ipse haeresim profitereniur^ creaius essei^ et qy NOTITIA EPIST. NON EXSTANT. N. VIII — XIII. 281 pof/ fvgm Johannis omni suppiiciorum genere vexaii fuisseni orihodoxi, His addebant, Acacium haec omnia didicisse per quosdam^ qui ab Alexandrina itrbe C(mtianiiHopolim venissent^ eumque Petri adminislrum ei adjuiorem in mmbus deprehendi. XI. mo 484 eod. iemp. Petri Jlexandrini ad Felicem papam legatio, Ambigendum nou vidctur, quin ,et ipse Petrus eodem tempore legatos ad Fdicem miserit, qui causam ipsius tuerentur. Ad hoc certe tempus commode referatm', quod apud Anastasium papam II ep. 5 n. 3 lecturi sumus, ab Alexan- dma scilicei ecclesia (i. e. ab iis, qui Petro addicti erant,) missos esse ad sedem apostolicam legatos^ sed ibi repertum esse quemdam ejusdem civitaiis, qui ditena senUrei (h. e. sequeretur catholicam Gdem), ejusque opera efrectum, ne idla in mcipiendis legatis copia praeberetur, Quapropter hi nec ad faciem itf^e salutaUimis admissi^ sine aliquo effectu reversi sunt. Sive autem ad Fdieem sive ad alium sedis apostolicae pracsulem islud perlineat, nihil egit hic poQtifei, nisi quod cum hujusmodi honiinil)Us agendum csse Acacio ipsi persuasum cnt is quippe Simplicio de Petro ac Johannc pscudoepiscopis Antiochenis scri- bcDS luclor ipsi fuit, ut si forte ad sedem apostolicam confugerent , ncc visu di^oshaberet (Gelas. tract. I u. 12). xn. «w 484 d. 28 Jul. Gesia synodalia de Vitalis ei Miseni causa, QamD tot monuracntis ac testibus dc pracvaricatione lcgatorum suorura FeBi certior factus esset, eorura causam in synodo cognosci voluil. Varia scripta i^lectaet gestis, quae laudare videtur Evagrius IH, 20, illigata sunt. Ibi Acoe- ■^68 monachi Vitalem ac Misenum accusaruni^ quod ante adventum qui- ■* fl/oniw in urbem regiam Petri nomen in sacris dipiychis occulte reci- ^^yCxinde vero publice vocitari coepissei, atque iia Vitalis ac Misenus *** *o communicassent. Ipsi vero legali tum interrogati Acacium totius prac- ^Cdtionis auctorem esse confessi suut (Gclas cpist. 1 n. 35) , ilaquc convicli *wndemnati sunt. Scnteutiam adversus eos dictam mcmorans Felix ep. 11 u. 3 *• ^italem ac Misenum sacerdotali ei sacrosancia commimione suspendimus, «elasius vero ep. 1 n. 39 et 30 n. 8-et 9 seutentiac illi adjcctam csse notat haiic ^'^m: donec auctore Deo et annisu catholicorum principum vel populi ^^iani Jlexandrina calholicum recepisset ecclesia sacerdotem, h. e. doncc ^'•Marci sede pelleretur Petrus, cum quo velul legitimo ejus successore praeter ^ communicaverant. Porro in ca ipsa synodo, in qua damnalus cst Acacius, ^^^t d. 28 Julii anni 484, Vitalem ac Miscnum judicatos csse breviculus hist. %ch. (Gelas. Iract. I n. 13) docet. xm. ^ 484 post mens. Aug, Rufini^ Thalasii et ceterorum presbytcrorum^ ar- chimandritarum ac monachorum urbis regiae ei Bilhyniae ad Feli- cem papam de Tuti defensoris praevaricatione denuntiaiio. ^lentiam adversus Acacium latam Felix per Tutum defcnsorem misit. Sed J*Jj* bic Yitali ac Miseno constanlior auro corrumpi se sivit. De cujus perfldia y^*Wei Bufinos, Thalasius, presbyteri et archimandritae ceterique monachi circa 7"*^tinopolim constittiti litteras ad Felicem per Basilium miserunt, quibus Tu- ^^^P^^^ comiptum Acacio damnato inhaesisse significabant. His autcm litteris ^J^^isic vidcnlur propriam ipsius Tuti epistolam, quam ille diffiteri non volens, ''^^^Avicttts condenmatus est. Nec alia de causa Felicem els de nonnullis eo- ruuidem monaslerioruiu mouachis, qui decepli ad inimicos Dei IratisierafU^ scripsissc pulem (cf. Fcl. ep. 12 n. 2)» uisi quia prius iu iisdem liUeris, ralione sibi aut dc iis agendum esset» illum consuluissent. Hoc autem illi scr runt, postquam Tutus sententiam d. 28 Jul. 484 adversus Acacium latam stantinopolim pcrtulisset, et saiisfactum his conslitutis esset. Quumqa Fclicis cpistoIa-11 synodali III Nonas Octobres anni 485 signata Tutus : adjecta nota defensor nuncupetur, tuuc ejus lapsum nondum cognitum diju tumque csse haud tcmcre conjecerimus. Quapropter nostras litteras ila Augustum anni 484 uiensem missas poncmus, ut die V Octobris sequentis Komam nondum pervenerint. Ipsis Felix rcspondit epist. 12. XTV. int. ann. 486 et 489. Episcoporum Orientalium ad Felicem pro absolvi Vitale ct Miseno intercessio. Proccdeutibus in causa Acaciana negoliis Orientales pontificera adiissc v tur, ut Vilalcm ct Miscnum absolveret. Dicite nobis inquiunt, Felicis no Gelasius epist. 1 n. 35 seribit, utrum Vitalem et Misenum absoluturi siti non ? Ac subinde pontificcm id promisissc objiciunt. Qui quum respondeat : promisi, legitur; ut haec promissio, ita illa intercessio scriptis facta esse vid XV. eod. temp. Felicis ad Orientalium pro absolvcndis Vitale et Miseno intet sionem responsio. Non dubitavit ponlifcx Oricntalium intcrccssioni quodaramodo annuerc causam Vitalis ct Miscni denuo sc dclibcraturum esse promitterct. Quod pro legitur, illorum objcctioni respondct (Gelas. epist. 1 n. 35); hoc nmc im^ contendo : promisi enim deliberaturum^ quomodo juste videantur absolvi. (] autem haec omnia ctiamtunc vivo Acacio tractata appareant, ita post 111 N Octobrcs anni 485 utrumque scriptum conccptum cst, ut anuum 489 nuo cesserit. XVI. anno 490. c, init. Flavitae Constantinopolitani ad Felicem papai ordinatione sua legatio. Acacio circa exitum anni 489 dcfuncto vchemeuter expetiit Zcno, ut i sufGceretur, qucm Deus ipse dclcgissct. Sed dum Dei electionem miraculo manifestam fieri voluit, permisit Deus, ut euui Flavitas deluderet. Hujus nomeu in charta pura, quam in sacro altari rcposuerat imperator, non angel is putabat, sed custodis templi multo ipsius Flavitae auro corrupti manu a< plum esl. Hac artc faclum cst, ut cuui suumia Zcnonis laetitia ordinaretur \ tas. Oui quidcm id in priuiis studii gcssil, ut clericorum ecclesiac suae Iegati< cuiu litleris ordinationis suac indicibus ad sedem apostolicam regulariter c naret. Porro littcrac illae apostolorum summum petramque fidei et coei dispensatorem mysterii creditis sibi clavtbus beatum Petrum confiteba Item in his testabatur Flavitas, sese, ut amplius ipse Felixque unanttnes possint^ cum illo fidei orthodoxae habere vclle assensum^ ipsumque Fei zelum pro orthodoxa fide ostendere debere significtibat (cf. Felic. ep. 14 n. 3, 15 n. 1). Dcmum sc cum PettH apostoli fide non secus ac Felicem come glorians, ajebat: „qui cutn eo (sc. aposlolo) sicut vos credimuSy consana gloriantes dispersa colligere valeamus*' (Felic. ep. 14 n. 4). Primae qaidei terarum illarum lectione recreatus est Fclix, sed de sincerilale eonim, quae vitas in iilis profitebatur, mox interrogatis ejus legatis didiitare coepit. Qut * KOTITIA EPIST. NON EXSTANT. N. XIII — XX. . 283 guuiD mI Thalasiuin scriberet (ep. 16), h. e. dic 1 M:iji anni 490, nondum certior fxius faerat. Unde litteras illas nou longe post, ejusdcin anni 490 inilio, scriptas esse biud temere colligimus. XVIL anno 490 eod, temp. Zenonis imperatoris ad Feliccm papam de eadcm re litterae. Per eosdem legatos misit Zeno ad Felicem lilteras suas, in quibus primum pro/itebatur» sese religionis curam ecclesiarumque pacem universis reipublicae negotns^ anteponere, idcoque sibi studio fuissc , ut is ConstaniinopolUanus su- perno munere prosequente praeficeretur aniisies^ qui et morum probitate ful- gerei ei prae omnibus orthodoxae fidei polleret affectu (Fel. ep. 15 n. 1). Sinml etiam voti se compotem factum esse gratulabatur, addcbalquc, dcsiderare se Ec- clesiae causam^ sicut divinitus instilutum est^ pontificum ordinatione componi. Coniiu oumi presbyterio h. e. loto clero Romano rccitalac sunt liac littcrac non sine adsiantium plausu, cujus quidem ipsi cliam testcs fucrant, qui cas allulcrant legali (]. c. n. 5). .xvni. anno 490 eod. temp, Rufim\ Hilari ac Thalasii archimandritarum Constan- tinopoiitanorum ad Felicem papam de coniexia Flaviiae fallacia adnuniiatio. Interea Rufinus, Hilarius ac Tbalasius, rcgiae urbis arcbimandrilae, vcrili, nc Felix Flavitae dolis decipcrclrr, nonnullos c monacbis suis Romam dcstinandos doxeruDt. Et eo quidem vix ingressi eranl Flavitac Icgati, quum monacbos illos, de quorum fide nibil dubitabat» Felix advenissc audivit. Primum cos non alia dc venisse eiistimavit, nisi ut damnatorum i. c. Acacii ct Petri Alexandrini no- e sacris diptycbis tandem remota esse tcstificarentur. At illi pracpositorum SBonim epistolas deferebant, quibus, ut Theopbanes tradit, dc littcris communica- loriis a Flavita ad Petrum Alexandrinum missis Fclix admonebatur. Undc is papa failaeem vafri hujus episcopi animum omniquc fidc indignum cssc cognovit (cf. Felic epist. 14 n. 2). XIX. anno 480 d. 1 Maj. Felicis ad dicios archimandriias rrscnpium. Rufino, Hilario ac Thalasio, qui ipsi scripserant, quam primum rescripsit Fclix. M post factas littcras, quum nonnihil adjidendum duxisset, novam concinnavit ej^stokm Calendis Najis amii 490 consignatam, ac utrumquc scriptum pracdicto- niBi archimandritariun monacliis tradidit. At primum» quod majoris momenli erat, <s^dil, atque ad nos pervenit dumtaxat postremum (Fclic. epist. 16). XX. «*w 490 mense Majo. Euphemii Consianiinopoliiani ad Fciicem papam de ordinatione sua liiterae synodales. Ipso anno 490, teste Thcopbane pag. 209, synodalcs Euphemii lilieras filix accepit, quibus hic eum certiorcm facicbat, se in Flavitae locum succcssisse. «fti vero itlas accepit, inquit idem scriptor, ei ui caiholico communionis imper- w ^vmorUum^ haud tamen episcopum agnovii, quod Acacii ci Flaviiae ejus ^cetsoris nomen e dipiychis non expunxerii. Eupbcmio quidcm, si, quac de ulo qnaiQ Theophanes tum Evagrius 3, 23 et Victor Tununensis narranl, tantisper ^damus, negare non licet catbolici nomcn, iiumo cuni Calcbcdoncnsis concilii *^^^um defeusorem exstitisse largicndum est. Verum ca ratione, qua prohi- ntos didtar Felix, ne eum cpiscopum agnosceret, prohiberi etiam dcbuit, ne suam ei comrauniouem tribueret. Idem enim, ul Euphemii decessori Flaviiae commu^^y^ nem negaret suam, hac ratione inductus fuerat, quod ille Acacii nomen ex d^ 0' chis non expunxisset. Et vero Theophanis dictis repugnat Gelasius, qui ep. 3 ^ 1 cum Euphcmio loquitur, ut qui esset communionis alienae el societatem pnf ferre mallct alienam^ quam ad beati Peiri purum redire illibatumque con$o^^^ tium; el ep. 10 n. 2 generatim ail: Decessores mei sacerdoteSy qui praevar^^^ catoribus se communicasse propria voce confessi sunt, a communione aposio^ lica submoverunl. XXI. anno 491 post mens, April. Felicis papae ad Anastasium de suscepio imperio gratulatio. Liltcras, quibus Fclix Anastasio Augusto imperii habenas suscipienli saluU- tionis officium persolverit, ipsius succcsssor Gelasius ep. 10 n. 2 memorat Us verbis: Quid sibi vult autem^ quod dixerit imperator^ a nobis se irreiigiate damnatum^ quum super hac partc et decessor meus non solum minime nofMH ejus attigeritj sed insuper quando principia adeptus regiae potestatis exteruU^ in ejus se rescripsit imperii promotione gaudere. Atqui Auastasius anni 491 mensis Aprilis 14 die magna paschalis sollemnitatis j ut loquitur TheophaBes pag. 211, feria V coronatus esl. xxn. Epistolae Felici papae falso adscriptae. 1. Fclicis ad Pctrum Fullonem episcopum Antiochenum mo- nitoria, ut ad fidcm revcrtcretur. „Tlg ddaBi'* ^yQuis dabit" (Hard. coll. conc. U. 817. Mansi VII. 1037 Migne Patr. lat. LVIII, 903). 2. Felicis ad Pctrum Antiochenum sententia excommunica- tionis et dcpositiouis. .^Ensidji dvctvx^g" ^^Quoniam imporiahUilna^ (Hard. II. 823. Mansi Vil, 1045 Mignc LVIII, 911. Alia versio anUquissima iiid- piens ^^Quoniam pestifcris^^ ex cod. Vatic. 4961 fol. 24** in editione RomiM epist. ponlif. I, 326, Mansi VII. 1047, Mignc I. c. 916). 3. Felicis ud Zcnonem imperatorem. ut Petrum Fulloneiii hacrcticuu) damnatum ab ccclesia Anliochena expelleret. »»17(1- Trai" ,,Convenit clementiae'' (llard. II. 827. Mansi VII. 1049, MigneLVlII. 917). Ilas tres cpistolas cum aliis octo in cadcm causa scriptis, etsi ▼eluslissimo- rum codicum Vatic. 4961. Corbejensis. al. auctoritas et viri doctissimi Baroiiiiis» Cave. Pagius. Scipio MalTejus tuentur, spurias csse certissimls argumentis proba- runt ilenricus Valcsius („Dc Pelro Aulioclieno et de synodis adv. eum haUtis^ c. 4). Dupinius. Coustantius (suprapag. 19). Lcquicn disscrt. 4 Damascenica, Balle- riuii (,.De anliqu. collcctionibus ct collectorib. canou.'* p. II c. 11 $ 3). 285