Letter 25

From: Pope Felix III, bishop of Rome To: Fravitas (Flavitas), Patriarch of Constantinople Date: ~490 AD Context: Felix III, letter 14; Felix writes to Fravitas, Acacius's immediate successor, congratulating him on his election while making clear the conditions for reconciliation. Felix, bishop of Rome, to Fravitas, bishop of Constantinople, greetings. We have learned of your election to the see of Constantinople and we write both to acknowledge this and to express our hope that your accession to a position of such importance in the church of the East will be the occasion for the healing of the schism that has afflicted us for six years. We congratulate you on the office, and we do not doubt that it comes with its own burdens and complications that we cannot fully appreciate from Rome. The situation you inherit is not one you created, and we do not hold you responsible for the actions of your predecessor. What we do hold you responsible for, from this point forward, is what you choose to do with the inheritance. The path to reconciliation is clear and we have stated it repeatedly: the acceptance of Chalcedon in its full definition; the condemnation of the heresies that Chalcedon condemned; the striking of Acacius's name from the diptychs; the restoration of those separated from communion for their fidelity to Chalcedon. We hope and pray that you will be the bishop who has the courage and the faith to take this path. Felix, bishop of Rome

(a.49o c. Folicis papac dd Flavitam episcopum Constantinopolitannin. mit.) Gratulaiionem suani de aucupata ah illo sede Constantinopotitana exsuHantem inde p valde turhaiam, quod de suhtaiis Peiri Acaciique nominibus nifnt mandaiwm au- diissei (n. 1 ei '2). Quod ui praesiei, muHis enixe insisiii (ii. 3 — 5). Felix Flavitae episcopo Constantinopolitano. 1. Multa simt, quae nobis praebeant de tuae dilectionis ordi« natione laetitiam, et sperare divino beneficio cobortentur ecclesi»- sticae pacis effectimi. Primum quidem, quod talem te gratia coe- lestis elegerit, cujus a puero vita probabilis asseratur, et catholicae fidei, quod ante omnia cupimus, praedicetur intentio. Deinde qaia iuter haec munera tuae Domiuus caritati domini quoque filii nostii gloriosissimi principis votum^) contuUt et favorem: quatenus pote- statis fultus Deo praestante subsidio, facilius valeas expetere, quae secundum veritatem sapienter intenderis. Postremo quod onmia propemodum, quae tui sequuntur honoris exordium, tam benevolen- tiam nobis clementiae principalis ^) ostendunt, quam tuae produnt *') Editi fideliter, rcfragantibiis mss. «) H' 2H8 H» P K» TSihidio, aUus H^ mO^ Sividio, H'o SimiHo/ i^ ad maig. „Diony8. Sibilio"'. Verba aut<,'m proxima Deus custodiat vos, dileciissimi fratree ftb omnibus mss. H absunt. [a^] ') De hoc voto agens Nicephorua Callisti h. e. XVI, 18 narrat, imperatoiem chartam puram in sacro altari reponi jussisse, indictoque jejunio 40 diemm a Deo postulasse, ut uomen ejus, quem vellet ecclesiae Constantinopolitanae pni^ esse, angeli manu adscriberet. Ac tandem reperto in charta Flavitae nomiiw sese voti sui compotem existimasse; quod tamen poatea fraude factum agno- visset et perfidia templi custodis ejusdemque cubiculariorum imperialiam prat- ci2)is, quem Flavita^ multo aur6 corruperat. Hic aut^m Felix hugusmodi Nioe* phori n^tirrationi suttragari videtur. Quae si denique admittatur, josto jadicio illudi meruit Zeno, qui Deum temere tt^utiire ausus sit, et Flavitas dignos pror- sus fuit, qui statim episcopali sede, quam impio dolo occaparat, interreidjaiie morte dejicerctur. ') i. e. priucipis Zenonis. Mox Flavitae ordinatio regulariter indicata did- tur, quia uon solis litteris sed per legatos siguiiicata. ^, ^ _ BPlSTOIiAE 13. 14. 267 ^^t J «peciem yoluntatifi: dum scilicet ad apostolicam sedem regulariter (a.490.) t^ J deBfinatar; per qnam largieute Christo omnium solidatur diguitas ^'^tx;^^» Mcerdofain; quod ipsae dilectionis tuae litterae apostolorum sum- ^: .J **" petramque fidei et coelestts dispensatorem mysterii creditis sibi cimlm beatum Petrum apostolum confitentur; quod denique, ut ampJiiw esse uuanimes valeamus, nobiscum dilectioneni tuam ortho- doxse fidei habere velle testantur^) assensum. 2. Quae quum non mediocria videantur indicia^ quibus de tua inente nobis procedere votiva credamus, ad testiraoniuni majus ac- cessit^ ut filii nostri religiosi monachi, rectae fidei confessione pol- leRteSj pariter huc venirent. Quibus utique visis^) aestimaviraus non aliter destinatos, nisi nominibus damnatorum, a quoruin isti communione distabant, de Constantinopolitana ecclesia jam repulsis. /taque nihil superesse perspeximus, nisi ut hi, qui dilectionis tuae sjnodica bajulabant, communionis apostolicae participatione frue- rentnr. Sed dum cum ipsis sollicitius ageretur, ut si raallent l)eati Petri apostoli communionem fideli corde suscipere, responderent, vel se vel dilectionem tuam ab Alexandrini Petri Acaciique deinceps recitatione futuram modis oranibus alienani: illi nihil sil)i tale raan- datum foisse perhibentes, oblatae salubriter gratiae nostrae consen- tire noluerunt. Qua eorum cunctatione permoti, quura litterae ve- nientes vel ipsa rerum dispositio aliud proraittere videretur, et relatio praedictorum longe aliter quam sperabatur efferret, comraunionera ^ qnidem nostram contristati distulimus, quara remotis dubietatibus optabamus plenam catholicae fidei, et hoc, quod circa orthodoxam fidem consensum nobiscum se habere proraisit, arbitramur esse ven- turam. Alioqui nihil nobis poterit iraputari, si coraplectentibus foedera caritatis beati apostoli Petri consortio Alexandrini Petri j ^ societas praeferatur. Erit enim apud Deura horainesque raanifestura, f talia perpetrantes non nostro vitio sed suo prorsus arbitrio separari, idemque ante tribunal Christi modis oranibus terribiliter judicandum. 3. Non sumus pertinaces, sed dogmata paterna defendimus: qnemadmodum etiam tuae dilectionis pagina designavit, zelura pro •) Diim haec ad Felicem scriberet homo versipellis, contrarias ad Petrum mittebat litteras, quas Evagrius III, 23 ob nimiam prolixitatcm se testatof. De his litteris Felicem priufl ab orthodoxiB certiorem factum qoam illi reecriberet, auctor est Theophanes chronograph. pag. 206 etNi- cephonis Callisti h. e. XVI, 19. Quod tamem ))rudcns pontifex hic dissimulat. ^ L e. qnorum audito adventu, et antequam ad colloquium admitterentur, non alia de causa eos venisBe existimavimus , nisi ut uomina damnatorum Petn Alexandrini ei infelicU Acaciiy ut epistola 16 exponitur, e sacris ecclesiae dipty- cIdb remota eaee testarentur. Quippe verbum vidcre de quolibet sensu dici no- tiim eet. MiBsi aatem fuerant iUi monachi, ut Flavitae ad Mongum litteris pro- ditia fiaadem ejus mamfeBtam facerent, quod tamen Felix sibi detectum callide diaidmulat. ■ (a. 490.) orthodoxis ostendere nos debere. Calchedonensi concilio, quod lU*^' versalis sanxit et eustodit Ecclesia, Eutyches et Dioscorus non pt^ bantur esse damnati ? An eorum complices Timotheus atque PetT**^ instnictionibns plurimis convenientibus non docentur, sicut Li qU^ que, quos niisit tua dilectio, perviderunt? An eorum communionelS^ frequenter et regulariter interdicentibus nobis, non est secutns kcBf cius, quos ipse suis epistolis haereticos dixerat olimque damnatoi>F Gal.2,i8.et male rursus aedificansy quod bene ante ipse destrtixerai, secandoSl^ 1 apostolum praevaricator apparuit? Ideoque juxta praefatae sjnaA ; tramiteni merito illie damiiatae perfidiae parem cuncti subiere viii' dictam, qui hujus maluerunt esse participes; quemadmodum contrft unamquamque haeresim synodus constituta cunctos etiam dejecbie similes pravitatis adstringit, ne in successoribus omnino reparandm esset, quod in auctoribus juste monstratur esse prostratum. Absolfi autem Petrus nuHa ratione potuit sine apostolicae sedis assensQ, qua fuerat mandante seclusus, sicut de recipiendis talibus formaT»- tenun testatur antistitum. Qui etiam Petrus, si de legitima fuisaot curatione saniituS; ad indulgentiam suscipi deberet; nou ad sacer* dotii dignitatem: qui a damnatis atque haereticis institutus^ catiuK licis plebibus nulla posset ratione praeponi. 4. Perspexisti et ipse nobiscimi, sahitaria esse quae dicimut» ITnde etiam in tuis litteris, quum de beati Petri fide loqueris, qnod cum tota gtatulatione legimus, catholica mente posuisti: et qm eo sicut vos credimus^), consona voce gloriantes dispersa colligere leamus. Quaero igitur, quaenam illa sint vel qua rerum p^rtarbft» tione dispersa? Nec alia nunc prorsus occurrunt, nisi quae pcr-; Eutychianae pestis ejusdem sequacium sunt excogitata vesaE Dilectio vero tua operam det nobiscum, quatenus possiut^ quae ti Gal. 4, 12. quoque fatente dispersa sunt, colligi. Voce utor apostoli : Ob$eqr$ vos, nihil me iaest^tis. Non hoc vehit imperiosus impouO; sed nft. conscientiam meam convenienter expediam, ne commissae vobil divinitus rationabiles oves non sine vestro discrimine, quod ^hat, perire sinantur, exhortor. Cogitate simul omnes, qui dignitate par storali censemini: pro Christiana fide, quae tunc est Cliristi si veim est, et vivendum nobis et, si oportuerit, sacrosanctae religionii amore moriendum. Perpendite igitur ipsius vitae semper tempoi incertum, ne repente rapti ad eognitionis illius formidaudae traha»; mur examen. 5. Unde propensius tamquam praesentem dilectiouem taaflnl i Flavitae epistola legeuB non advertit, hic latiuc reddendum ^ut credimuMy non, • . ut usitatius solet, qni crcduni. BPISTOLA 14. 269 jure caritatis vehementer adstringimus, ut sortem infelieis Acacii per-(a.490.) horreseens, qui, sieut scriptum est, ut ireiin locum suum, etiam nobis Act. 1,15. eonantibus non est permissus absolvi: quo vales tenore contendas, ut catholicorum illius urbis antistitum magis monstreris esse imitator^ et dominum filium nostrum gloriosissimum principem conjugemque ejus, adjuncta tecum mea prece, non desinas suppliciter exorare, ut sicut devoti Ecclesiae filii et obsecrationes nostras clementer admit- tsLnty et pro sui regni salutisque perpetuae perfici consideratione de- ceraant. Nec dilatae communionis apostolicae tua causetur dilectio tarditatem. Nollemus qualicunque difficultate suspendi, nisi respectus catholicae veritatis obsisteret, cui dilectionem quoque tuam summis Tiribus inhaerere vel opto vel moneo. Nomen igitur Petri et Acacii tollatur e medio, nec apocrisiariis damnati Petri misceamur aut ^ litteris. Et sicut ait apostolus: Abscindaniur qui vos conturbani, Ga,\.6,l2. iterumque ut ipse pronimtiat: Expurgate vetus fennentum, ut siiisiQot.b,!. nova conspersio; cum nominibus personisque suis praeterita causa deleator : nobis Deo inspirante provisuris ratioiiabiliter, ut scripsimus, si cuncta convenerint, ut eorum, quos ordinavit vel baptizavit Aca- cius*), salva confessione catholica pro caritatis Ecclesiae redinte- gratione nihil pereat: quatenus pax illa proveniat, quae fecit uiraqueEnh.2,U. unum, non illa, quam propheta condemnat: Pax, pax, et non ^a/Ezech. pax; et caritas, quam tua dilectio suis saepe litteris postulavit, pura ' succedat, de qua dicitur: Caritas de corde puro et conscieniia bona^^^' et fide non ftcia. 6. Nihil sit commune luci cum tenebris, quia non possumus nec debemus mensae Domini pariicipare ei metisae daemoniorum : ut L «[ * tibi creditis ovibus praeteritorum congregatione mundatis, fial unus Joh. grex et unus pasior. Scriptum esse meministi: Si recie offeras ^^A^'^47 recie non dividas, peccasii; et propheta clamat: Inter mundum ^/Ezech! immundum non discemebaiis. Quae universa summatim illa circum- -'^^^^- speetione perstringimus, ut cordibus salubriter expiatis, tam firmam aine dubitatione quam veram, tam perpetuam quam \mitam possimus tenere concordiam. Quantocius ergo super his tua nos reddat dile- ctio certiores, ut Deo nostro perficiente quod coepit, in compage corporis Christi plena valeamus reconciliatione consentire. Feiid concinere innnit. Unde palam est , Anastasium II iu epistola ad Anasta- nmn imperatorem n. 8 nihil decessorum suorum decretis contrarium scripsisse.