Letter 5

From: The Alexandrian apocrisiarii (church representatives) To: [Roman and Constantinopolitan officials] Date: ~497 AD Context: Pope Anastasius II, letter 5; a libellus (formal submission) from the Alexandrian church's representatives in Rome, presented to officials in Constantinople, seeking reconciliation with the Catholic church. The libellus presented by the apocrisiarii [formal representatives] of the Alexandrian church to the legates dispatched from Rome to Constantinople. To the most glorious and excellent patrician [name], the apocrisiarii of the Alexandrian church present the following: The church of Alexandria desires full communion with the apostolic see of Rome and with the orthodox Catholic church. The divisions that have afflicted us for so many years have brought suffering to the faithful and have undermined the witness of the church in a world that needs that witness. We ask therefore that the conditions for reconciliation be discussed — not as demands to be rejected but as the expression of what full communion requires. The apostolic see has stated those conditions clearly. We ask that they be discussed in a spirit of genuine inquiry rather than as ultimatums or as negotiating positions. We believe that full reconciliation is possible, and we approach this conversation with that belief. We ask that our counterparts in Rome and Constantinople approach it with the same. The apocrisiarii of Alexandria, submitted in the hope of peace.

8CU ' (a. 497.) Llbellus, quem dederunt apocrisiarii Alexandrinae ecoleBiae legatis ab urbe Roma') Constantinopolim destinatia. Gloriosissimo atque excellentissimo patricio Fe- sto^) et venerabilibus episcopis Cresconio et Germano simul cum ejus potestate directis in legatione ab urbe Roma ad clementissimum et Christo amabilem imperatorem Anastasium Alexandrinae venerabilis ecclesiae Dioscoros prcsbyter et Chaeremon lector, responsis ejusdem ecclesiae servientes'). ') Scilicet ab Anastasio papa, ut supcriorem epistolam 1 ad Anastanam Augustum deferront. Huuc autem libellum graece scriptum dederant Alexin- drinae occlesiae logati, sed ubi Romam porlatus fuit, a Dionyaio Exiguo latiDe convorsum osso, nota ad calcem codicum, ex quibus prodiit, a<^ecta nos dooei Hinc anon^^muB a Valesio editus facia pnce cum Anastasio imperalore per Fttttm de praesumptione regw\ omnia omamenta reyni, quae Odoacher ConsianlimopoHm ■«- serat^ palatio remissa dicit. Tdem Fostus post mortepi Anastasii papae qaom et apud Theodoricum regem et apud Anastasium imperatorem gratia poUeiet, gravissimi in Ecclesia schismatis auctor ac fautor praecipuiu fuit. EPISTOLAE 4. 5. (529 1 . Venerabiles saiictae ecclesiae Romanae urbis atque Alexan- (a. 497.) drinae non solum fidem rectam atque immaculatam, ex quo salu- taris in eis praedicatus est sermo, sed etiam divino in ministerio semper concordiam servaverunt. Quippe quum ab uno fuerit in utris- que jactum fidei fundamentum, (Petrum memoramus beatum aposto- lum, cujus per omnia sanctus evangelista Marcus exstitit imitator), ita ut si quando contingeret *) in rebus ambiguis quaedam episcopo- rom concilia celebrari, sanctissimus is, qui Romanae praesidebat ecclesiae, reverendissimum Alexandrinae civitatis archiepiscopum de- Kgeret, ut sui curam loci susciperet. 2. Sed hoste humani generis, cui b<ma perosa sunt, qui in pemiciem nostram impio semper furore grassatur, non piguit per satellites proprios zizania inter utrasque conserere, ut tantae uni- tatis discordiam perpetraret. Nam Eutychete impiissimo contra fidem, quae in beatissimis apostolis praedicata est, sentiente et do- cere tentante, contigit per idem tempus sedis apostolicae praesulem tunc Leonem litteras ad Calchedonense concilium destinare. Quarum litterarum fuere interpretes hi, qui cum Theodoreto'*) Cyrorum civi- tatis episcopo tunc fuerant Nestorianae haeresis sectatores: contra- que eam fidem, quae a venerabilibus trecentis decem et octo patri- bus est edita, supra meraoratae litterae probantur ex^istere; et non parvas^) occasiones his, qui ejusdem nefandissimi Nestorii blasphe- mias vindicant, praestiterunt, ita ut licentius adstruerent eumdem Nestorium minime perversa sensisse. His igitur causis Deo amabilis popnlus noster offensus est, et de Graeca translatione arbitratus est in Latino quoque sermone sensum similem contineri, ac sese ab unitate Romanae divisit ecclesiae. Nec non etiam Romanus antistes, existimans nos contra eam fidem, quae tradita est a beatissimis apostolis, conspirasse, a nostra se communione suspendit. 3. Verumtamen') ejus volentes satisfacere sanctitati, nos eam fidem tenere, quam princeps apostolorura Petrus ejusque dftcipulus ^) Ita G'. Editi contiqerit ... praesideret. Hoc maxime propter Cyrillum Alezandrinum autistitem scribunt , qui quidem in Ephesino concilio Coeteslini quogue Sfinctissind sacratisMudque Romae evclesiae archiepiscopi locum obtinere sta- tiin ab ejusdem concilii principio memoratur. Ipse Coelestinus jam antea epi- stola 11 n. 4 eidem Cyrillo vicem commiserat suam, ut sententiam a se adversus Nestorium prolatam exsequeretur. ^) Laudes, quibus epistola 120 Theodoretum exornat, atque nominatim illum commendat, quod praefatae ad Flavianum litterae sedis aposiolicae iilius studio defensae sint, vaide suspectam faciunt hanc schismaticorum illorum excusatio- nem, niBi forte in graecam interpretationem quaedam ab haereticis postmodum imiDissa sint, quae velut tanti viri auctoritate fulta jactare affectarint. •) Ita G*. Alii pravas, et deinde omittunt similem. "f) Clarius iste locus sic verteretur: quum vellemus ejus satisfacere sanctitati ac probare nos eam fidem lenere. « (a. 497.) Marcus beatissiiiii crediderunt, et postmodum trecenti decem et octo venerabiles edidere pontifices, legatos ad urbem Komam nostra diri- gere curavit ecclesia. Sed ibi quidam^) civitatis nostrae repertos est a recta fide dissentieus atque ab ea ex causis quoqae diTersis alienus exsistenS; qui hoc visus est perpetrare^ ne ulla in Quscipien- dis legatis copia praeberetur: qui nec ad faciem usque salutationis admissi, sine aliquo elfectu reversi sunt. 4. Quia vero ante non multum temporis Photinus religiosns diaconus sanctae Thessalonicensis ecclesiae nobiscum de pace ecde- siarum verba conseruit dixitque, se ante spatium parvi temporis destinatum-*) a sanctissimo archiepiscopo Andrea^®) Thessalonicensis ecclesiae ad Komanum pontificem Anastasium, et affirmabat de his, ^) Non alius ille quidam nidi Johannes cognomeuto Talaja, qui Alexandzia pulsus Romam confugit: quem dum haereticam vocaut, se ipsia eontramm catholicae fidei doctrinam tueri produnt. Neque alii leg^ti proxime memorati, nisi qui aliquauto post, ut in notitia epistolanun non exstantium FeliciBlI n.ll observavimus , a Petro Mongo in locum Johaimis suffecto missi Romam yene- runt, ut ipsius Mougi usurpationem apostolicae sedis auctoritate firmari pete- rent. Minime autem mirum est haeretici jam toties danmati le^tos neqne ad salutationis ofticium admissos esse. Felix epist. 6 n. 1 inter justas damnandi Acacii oausas hanc recenset, quod ei hujus ipsius Peiri grata persona et mumisiri ejus accepti sini, et apocrisiarios ejus confovere deprehendatur. Qaocirca idem papa epist. 14 n. 5 hoc Flavitae nominatim praecipit: Sec apocrisiarii* dammmA Petri misceamitr aut titteris, Qua in re Felix morem gessit monitiB ipsiiu Acacii, quif ut apud Gelasium tract. I n. 12 et apud Liberatum c. 18 narratmr, de aJk- tero Petro, qui in Antiochenam sedem invaserat, et de quodam Johanne Apft- menis ordiuato ad Simplicium scribens, cosque iterum damnatos nuutaans, petit ab apostulica sede^ ut si forte nd eam confugerenty nec visu digno* ka&eret. ^) Uaec Photini legatio absurdis illis commentis occasionem dedit, qoae in libro de gestis pontiticum ita leguntur: multi clerici et presbyteri te a eommimome ipsius Anastnsii retraxerunty eo quod communicasset sifte consilio episcopormm vri presbyterorum vet cieri cunctne Kcctesiae cathoticae diaeono ThessalonicenMi Photino (j^ss. Photio), qui communionis erat Acacii, et quia occuUe volmit Acacium et non potuit. Qua autem Bde communionis Acacii dicatur diaconos ab Andrea ad apostolicam sedem missus, postquam idem Andreas Gelasii de exees- sibus Acacii comprobasset litteras, easque in ecclesia sua redtari praecepisset.' Nequc minus absurdum esse jam observavi hoc aliud commentum, quo Acadam, qui Felicis II temporibus jam obierat, Anastasius revocare voluiase fingitor. Ex hoc autem loco tempus colligitur, quo libellus iste datus fixit. Nondnm emm Romam advenerat Photinus , quum Anasta^ius superiorem epistolam 3 ad Lm- rentium scripsit, sed hunc tamen, ut num. 3 innuit, brevi venturum sperabAt Huic igitur tempori, quo Romam ingressus esti adjiciendam est interrallmii, quo delegata negotia ibi peragere, Thessalonicam redire, indeque ad regiim urbem se conferre valuerit. "^) Jam observavimus, ad huiic Andream scriptam esse Felicis II epist. 18, adeoque eum ipsum esse, quem Gelasius epist. 18 n. 4 reprehendit ut in Acacii ceterorumque perfidorum commimione pertinacem. Hunc autem a pntTa iDa communione tandem discessisse, Laurentii Lignidensis episcopi litteris Anasta- bius noster, uti su])erior ipsius epistohi 3 n. 1 testis est, gratulabundoa aocepii.