Letter 877
Isidore of Pelusium→Unknown|isidore pelusium
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person, corrector (governor)
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of virtue.
Virtue must be practiced with all one's strength — not merely admired from a distance. The person who knows what is right but does not do it is worse off than the one who never learned. Virtue is not natural to us — it must be won through daily struggle. But the struggle itself is part of the reward.
Πανήγυριν ἔγωγε χυρίως εἶναί φημι, τὴν ὑπὸ μη- δεμιᾶς αἰσχρᾶς ἐπιμιξίας χραινομένην, ἀλλὰ τῇ ἁγνείᾳ χαὶ ταῖς ἀρεταῖς ἐναδρυνομένην. Τιιζ’. --- ΑΥ̓́ΣΟΝΙΩ ΚΟΡΡΗΚΤΩΡΙ. Ἡ σύνεσις, ὅταν τὸν τῶν χρημάτων ἐξοστρακχίσῃ ἔρωτα, βασανιστήριόν ἐστι διχαιοσύνης ἀψευδέστα- τον, Εἰ δὲ τοῦτον προσίοιτο, χαπηλεῦσαι τὸ δέχαιον, χαὶ νοθεῦσαι τὴν ψῆφον οὐ παραιτήσοιτο. Τι.'. --- ΘΕΟΔΟΣΙΩ ΕΠΙΣΚΟΠΩ. Οἷδα πολλάχις ἐμαυτῷ παραινέσας τοιαῦτά τινα " Ὧ Ἰσίδωρε, ἐπειδὴ τὰ μεγάλα πράγματα μεγάλοις χινδύνοις φιλεῖ χατορθοῦσθαι, χρῆσαι τῇ πρεπούσῃ παῤῥησίᾳ" τάχα πως ἐρυθριάσουσιν, οἱ μηδὲ ἐρυ- θριᾷν ἐν τοῖς πταίσμασιν () εἰδότες. Ἴσως μὲν γὰρ χατορθώσειας. Εἰ δέ τι χαὶ πείσαιο ἄχαρι, μετὰ τῶν προφητῶν, χαὶ τῶν ἀποστόλων, καὶ τῶν ἄλλων ἁγίων πείσῃ, μεθ᾽ ὧν σοι εὐχταῖόν ἐστιν ἑνὶ τῶν πολλῶν ὄντι, εἰ χαὶ μὴ ἐν τοῖς χατορθώμασιν, ἀλλ᾽ οὖν γε ἐν τοῖς παθήμασιν ἀριθμεῖσθαι. ᾿Αλλ᾽ ἀνταπεχρίθην ἐμαυτῷ λέγων, ὅτι τὰ μὲν ἄλλα εὖ λέγεις, καί σοι ἕτοιμός εἰμι πείθεσθαι. Πῶς δὲ δὴ παῤῥησιασόμεθα ; ἾΑρα ἀκράτῳ τῇ παῤῥησίᾳ χρησάμενοι, ἢ χεράσαν- τες αὐτὴν προσηνείᾳ ; Οἶδα γὰρ τινὰς μὲν ὑπὸ τῆς σφοδρᾶς ἐπιτιμήσεως ἰαθέντας " τινὰς δὲ ἐπιτριδέν- τας, χαὶ εἰς χαλεπωτέραν παιδοτριδηθέντας χαχίαν " ἄλλους δὲ τῆς μετρίας συμδουλῆς χαὶ παῤῥησίας χαταγελάσαντας, χαὶ οὐδὲν αὐτὴν εἶναι ἡγησαμέ- νους. Πῶς οὖν τις τοσούτοις πάθεσιν ὃν προσενέγχῃ φάρμαχον; Πῶς δὲ θεραπεύσει, τῶν αἰτιῶν ἐξ ἕναν- τίων παθῶν φυουσῶν ; Οὐχοῦν ἔφην πρὸς ἐμαυτὸν, ὅπερ χαὶ πρὸς σὲ νῦν φημι" ὅτι Εἰ μὲν σὺ μόνος ἀποτυγχάνειν ἔμελλες, ὀκνεῖν ἐχρῆν, εἰ χαὶ Μωσῆς χα Ἡλίας καὶ Ἰωάννης, οἱ θεοφιλεῖς ἄνδρες, οὔτε συμ.- θουλεύσαντες, οὔτε παῤῥησιασάμενοι ὥνησαν ἐχεί- νους " οὐ μὴν τὰ καθ᾽ ἑαυτοὺς χεῖρον διέθεσαν, χρὴ τῇ μὴν παῤῥησίᾳ μιγνύναι τὴν προσήνειαν" τῇ δὲ θείᾳ δεξιᾷ ἐπιτρέπειν τὴν ἰατρείαν’ τὰ χαχὰ γὰρ ἴσασι πάντες ἄνθρωποι σχεδὸν ἀφ᾽ ἑαυτῶν" τὰ χαλὰ δὲ, οὐδὲ παρ᾽ ἄλλων ἀχούοντες, μαθεῖν ἐθέλουσιν. ΒΔ ῃ ΔΙΊ Π Ὶ] ρΘΓΗΪ ΟΓ6. Μα] δηΐη Ῥνοροπιοάυτη ὁχ , Ὁπη68 ἰΟμἾ ΠΟΤΌηΐ Ὀθη8 δυΐθη, Ω6 ἃ 4υ]6π δυάΐδηι65, δἀάΐδορΓα ἧι δηΐηυπι ἱπάυσαθμ!. ἄ08 (ΟΟΧΟΥΙΙ. ---ΑἸΥΡΙΟ. δε εο εμὶ οτεάϊία ε! φιίπφιιθ (αἰεπία " Ρρουηΐδ ηυπιογδιϊοηθιῃ, Υἱς ΟριΪπιθ, αν παγυϊη ϑογὶρίυγαγυπι ἀοοιγίηδην ἃς ργιροοριϊοποιῃ ΔρρΕ δι, ἀυϑἰοηἶβ αὐΐοπη ίδηι5, ορογυπὶ ἀθιποηβίγϑι! 0η6Π). ΝΙΝ δηΐπλ υἱ οχ δυι ἴοι θ μογοϊ μ᾽, Οὐη ομόγυ ἀδῃοηβί Γαι οὐπὶ ἰΐ5, ἀἰσιηιυῦ, ὨΟη ΜΠ] λα. χχν, . ΤΗΗ', --- ΑΔΥΠΙΩ. Περὶ τοῦ πιστευθέντος τὰ ε' τάλαντα. Καταδολὴν, ὦ βέλτιστε, ἀργυρίου λέγει, τὴν τῶν θείων Γραφῶν διδασχαλίαν " τόχον δὲ ἀχροάσεως, τὴν τῶν ἔργων ἐπίδειξιν. “Οφελος γὰρ οὐδὲν ἀχροάσεως, ὅταν ἡ διὰ τῶν ἔργων ἐπίδειξις μὴ συμδαίνει τοῖς λεγομένοις. Ὅτι δὲ τοῦτ᾽ ἔστιν ἀληθὲς, τιμωρία ἕπε- ΥΑΒΙΑΣ ΠΕΟΤΙΟΝΕΘ ΕΤ ΝΟΤΕ. () Ρεο πταίσμασιν οοἰὐ. Υ͂. ςογὶ δῖ. πράγμα- σιν, εἰ νεῖδ. μοϑῖ , ρῥγὸ ἄχαρι Πι )εῖ χεῖρον. - παι νϑγς. υἱϊ, 6Ρ. ΡΓῸ μαθεῖν Ἰεφὶ, μανθάνειν. ΡΟΒΘΙΝ. ΕΡΙΘΤΟΙΑΆΌΜ . 1Π. -- ἘΡΙ͂ΘΤ. ΟΌΠῚ. ται τῷ μὲν διδάσχοντι () χαὶ πράττοντι, εἰ μὴ χαὶ Α δοπουγτίι. Οαοά δυΐθπὶ ᾿ς γΘΡῸ δι '[, μΐῃς ὁοηβίαι, φράσειεν" τῷ δὲ ἀχούοντι, εἰ μὴ χαὶ πράξειεν. Τιθ΄. -- ΑΡΧΟΝΤΙΩ. Εἰς τὸ, ε« Καθ' ἡμέραν ἀποθγήσχω. ν « Καθ᾿ ἡμέραν ἀποθνήσχω, » ἔφη ὁ ᾿Απόστολος, τῷ πρὸς τοῦτο παρεσχευάσθαι. Ὃ γὰο παρασχευα- ζόμενος εἴς τι, εἰ χαὶ μὴ τῇ πείρᾳ αὐτὸ ὑποσταίη, ὑφίσταται τῇ προσδοχίᾳ χαὶ τῇ προθυμίᾳ. ᾿Απὸ γὰρ τῶν ἐπιχειρημάτων, οὐχ ἐχ τῶν ἀποτελεσμάτων τὰ πράγματα, ὡς τὰ πολλὰ, χρίνεται " ἀπὸ τῆς γνώ- μῆς, οὐχ ἀπὸ τοῦ τέλους ὁ στέφανος πλέχεται. Εἰ δὲ χαὶ, ὅτι χινδυνεύουσιν οἱ ὀρθῶς ἁπτόμενοι φιλοσο- φίας, λέληθε τοὺς πολλοὺς (), ὅτι τῷ χόσμῳ ἀπο- θνήσχουσι, διὰ τοῦ νεχροῦν τὰς ἡδονὰς, ἐπίστησον. ἙἘχεῖνο μὲν γὰρ πιθανώτερον, τοῦτο δὲ πιχρότερον. γ', -- ΚΑΣΣΙΩ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩΗ (Ι9). Τὸ μὲν εἰδέναι αἰσχύνεσθαι ἃ δεῖ, αἰσχύνης ὄντως ἀπαλλάττει. Τὸ δὲ μὴ εἰδέναι, αἰσχύνῃ ἀθανάτῳ περ! θάλλει. ΥΑ΄. -- ΖΟΣΙΜΏ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩ ΕῚ οἱ νηστείαις χαὶ χαμευνίαις χαὶ ταῖς ἄλλαις σχληραγωγΐαις τὸ σῶμα δαμάζοντες, χαὶ ταύτῃ τὴν ἄλογον τῶν παθῶν ἐξουσίαν χολάζοντες, ἀλλ᾽ οἱ ἐν- ἁπαξ () ὑπὸ ἐπιθυμίας χεχειρωμένοι, οὐ συγγνω- σθήσονται᾽ οἱ τὸ ἀχόλαστον παραχαλοῦντες, καὶ διὰ τῆ; τρυφῆς τοῦτο διεγείροντες, ὧν ἕνα σέ φασ
◆
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person, corrector (governor)
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of virtue.
Virtue must be practiced with all one's strength — not merely admired from a distance. The person who knows what is right but does not do it is worse off than the one who never learned. Virtue is not natural to us — it must be won through daily struggle. But the struggle itself is part of the reward.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.