Letter 871
Isidore of Pelusium→Unknown|isidore pelusium
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of humility.
True humility is not the absence of accomplishment but the refusal to boast about it. The person who has achieved much and still thinks humbly of himself has found the rarest virtue.
Να πΐγογῖβ, τῖγ οριΐη!θ, η6, υἱϊγὰ ΖυΔΠΙ ΡΆΓΡ . , ἀοίϊοτδ οι σοπῆφδιυγ Δηΐ ἴπ08., μΓΟρίοΓοᾶ φιοΐή, οιπὶ Ζοδίπιο, υἱ βογί ρ5ἰδιϊ, Ἰοφυθη δὶ ΠΙΡΟΡιΔ8 οἰ , ΠΟῚ Δ ης6 φυϊθυδιίαη) οἱ ληυ β, οιΐαπὶ φυϊ 4π [ΟΓῖ8586 ἀρογίγα αυδδηὶ, ὙΘΓ πὶ ἰοὶ ἃς (λη1 σγ πἾη1 , δά υς [3π οη ᾿ἰηψυδ ροιυ]δη Ἰαμοτγει. ὕ1Ἃ δηΐη 1ΐ5., φυΐ Δ χ υἱγίυϊα ζατυηὶ, Ῥοφίφυδηι νἱγίυεἰα πιο θυ. ραΓίυποιϊ βυλ1, πηοί6- διΐδη) δι θα γα η08 : δίς αἰΐδιη ἰΐ8, 4υΐἱ ρθούδηί, Ῥοβὶ ἀδ οί βιιρογυΐγα δίφιια δηΐπ οἴεγγὶ, οὐ δὶ Βυ)υς γοὶ ἀγρυπιοηϊιπ σᾶρεγα ουρὶ5, ρογβρίοα αυϊά- δὴ (Γ65 ἢΠΠ μιογὶ, Οὐ ν᾽ ργου Ππ) υ51)- τἴ841: ἱζ56 5βιι!ρογίογθβ ὀχϑιίθγυμὶ. ἀΐσαηὶ: ε Ρασοδ- ὙΪη10υ5., ἰπίφυς οα᾽τθ1 .,, ἰΠ]υ5ι Π Γδοἱτηι.".» Αἱ ἐοηίγα δυάεὶ, η6ς δΔὺ υ βοοίθγο, πο δὺ οὔβοθῃο Ὁ ΒΟΓΙΟΠ6 Δ 5ιἰπυσγϑηῖ, [ γυοῦ υἱοὈ ΔΩ ῸΓ: « Ουκιοάϊνίπν5 ργοθρία ἴπἃ 6ἱ ᾿π8ι Π Διο ( : Πυη6 Δ] [6Ππ05 θοδίοβ ργιθ ἰοδι5". » Ουδιηοῦτοιη Β6Ο ἴἃ0 αυοάθθ ρΟΓΙυ ΓΟ , ". οὐβυΓάυπι αυϊφυδηι αἱ δυϑοηυμ) . ΙΘΙΌΟΒΙ ΡΕΓΌΘΙΟΤΕ ΤΝΘ΄. -- ΑΥ̓ΣΟΝΙΩ ΚΟΡΡΗΚΤΟΡΙ. Ἐπειδὴ δεινὸν ἡ χολαχεία οὐ μόνον τῶν ἀνδρείων, ἀλλὰ χαὶ τῶν ἐμφρόνων χλέψαι τὸν νοῦν “ διὰ τοῦτο εἰχότως τοῦ φόδου ταύτην φημὶ δυνατωτέραν εἶναι. Τῷ μὲν γὰρ αἰσχύνονται πολλοὶ εἶξαι" τῆς δὲ () ἡδέως ἢττῶνται, ἀχρίτως καὶ ἀδασανίστως ἑαυτοὺς ἐνδιδόντες. ΤΞ΄ -- ΔΕΟΝΤΙΩ. Μὴ θαύμαζε, ὦ ἄριστε, μηδὲ ἔξω τοῦ πρέποντος ἑξαχοντιζέσθω σου τὸ φρόνημα, εἰ χεχλεισμένης (), ὡς γέγραφας, Ζωσίμου τῆς παῤῥησίας, οὐ χκιγχλίσι χαὶ θύραις τισὶν, ἃς τινες ἂν χαὶ παρανοίξειαν, ἀλλὰ τοσούτοις καὶ τηλιχούτοις ἐγχλήμασιν, ἔτι χαὶ ἀθυ- ρογλωττεῖ. ὍὭσπερ γὰρ τοῖς κατορθοῦσι μετριάζειν μετὰ τὰ κατορθώματα ἔθος, οὕτω χαὶ τοῖς ἁμαρτά- νουσι μετὰ τὰ πταίσματα ἐπαίρεσθαι, Εἰ δὲ βούλει ἀπόδειξιν τούτου λαθεῖν, θέα τοὺς τρεῖς παῖδας ἐχεί» νους τοὺς χρείττονας τοῦ πυρὸς διὰ διχαιοσύνην ἀπὸο- φανθέντας, τί φασιν ε Ἡμάρτομεν, ἢινομήσαμεν, ἠδικήσαμεν. » ΟἹ δὲ Ἰουδαῖοι, οἷς οὐδὲν ἁμάρτημα ἄπρακτον, οὐδὲ λόγος αἰσχρὸς ἄῤῥητος ἦν, ἔφασχον' ε« Ἐφυλάξαμεν τὰ προστάγματά σου, χαὶ τὰ δι- χαιώματά σον" χαὶ νῦν μαχαρίζομεν ἀλλοτρίους. " Μὴ τοίνυν μηδὲ αὐτὸς ταράττου, μηδὲ ἀπηχές τι φθέγγου χαὶ ἀπῳδὸν, γινώσχων ὅτι τοῦτο μάλιστα δεῖγμά ἐστι τῆς ἐσχάτης αὐτοῦ παρατεληξίας. ρΡγοϊοᾳυδγῖϑ : Ππ ὰ ργοὸ σϑῦῖο παῦβῃηβ, ΘΥΊ ΓΘ ἱρδίη5 δι ρ ἰατὶς ΠΟ. ἰῃ ρῥγίμηἷβ ἀγευπηδηίη . (ΟΟΙΧΙ. --- ΗΠΙΕΒΑΟΙ ΟΙΑΒΊΙΒΘΙΜΟ. Νοὴ φ,γρᾶ βἴβίιϑ δυγογοίυ! ζ6η8 δοιΐίομα ἀΐβιλ 6ει, κα νίϊια ἤπϑηι ποη μῶὕθη8β. ΠΠ 8τη δηΐπι ἰδπρι! ὀεἰει : δῆς δυΐθη βθουϊα, ια ἤπδπὶ ποβοΐιῖ, ς0- ΣΟΏΔι . ΟἝΟΙΧΙΙ. --- ΠΕΒΜΟΟΘΕΝῚ ΕΡΙΒΟΟΡΟ. Ουοσιηδαπιοάυπιν βΟΓΠ1Ο δοιΐοη ἜΧΡΟΓΒ ΠΊΔΠΟΒ οἱ ᾿πηρογίδοιυβ δὶ : [ δἰΐδην δοίϊο., ἃ ΒΟΓΠΊΟΠΘ (ἰἀδογίιυγ. Εἶχ δηΐ 8η θαυ υ8 γοίγι5, οἱ δηηϑἱ - Ἰΐηι ᾿ΐ, φυὶ αἰπογίδιη βαρ θη 2π Υἱΐθιη αυδηιάδη) οἱ Ῥγοίγ π Γαπ Ορ᾿ δε, τοοῖδ οἱ βρ[6η- ὁ144 πιορἰδίγογυπι Υἱ ἰποϊφηίιυγ. εθυΐ δπΐηι [ἐσογίι οἱ ἀοουδτεῖϊ, πιϑσηυϑ γο Δ ἰῃ ΓΟΩΙΟ οοϑίογυπι"". Ουοά δὶ Δ΄θα8 ᾿πῖοῦ σΟμρΆΓΑΓΟ οροτίοὶ, [Δ06Γ6 ποη ἰυηυΐ ργϑϑίδι, φυὰπι ἰοαᾳυΐ Δ6 ποῃ [ὩςοΓα. ΟΟΟΙΧΠΙ. -- ΑΡΟΙΙΌΝΙΟ ΕΡΙΒΟΟΘΡΟ. Αυοιιΐδη) , 4υΐ ἐϊὰ οσοπαϊιΐ δυπὶ, υἱ ΔΓ (Γἰϊ -᾿ υνεγίδίθιη μαρδδηΐ, ἱην οἱ Γορυξηδηιθ8 ) ρίο(Δ- ἰλιοη] ἱγᾷ!δγα,, π66 ᾿ιοηθβίυηη) 6δ8ὶ., νυἱύδίυγ: Ἰθεἶγοο ἀΔ ορόγᾶη), υἱ δυδοίοηθ, υ0] ΟςΟα οἰεγι, δ! θὶϊα., ρΡῈΓ ἰυϑιὶ ΥἱΙ8Δ10 ἸΠΟΓΟδ, , 8ι1 ἰὼ Π6 Γ18 ἀσρυηῖ, ᾿Πυ πὶ . δ6 ἢλῃ). ΠΙ, : ιχ, . “ ΜίδΙδο]". ΤΞΛΔ', -- ΙΕΡΑΚΙῚ ΛΑΜΠΡΟΤΑΤΩ. Οὐ χαλχῇ εἰκὼν χρυσῷ ἀπαστράπτουσα τῆς σῆς πράξεως ἀξία, ἀλλὰ ζωὴ τέλος οὐχ ἔχουσα. Τὴν μὲν γὰρ ὁ χρόνος ἀφανίζει " τὴν δὲ αἰῶνες στεφανοῦσι, τελευτὴν μὴ ἐπιστάμενοι. ὙΞΒ'. -- ἙΡΜΟΓΕΝΕΙ͂ ΕἸΠΣΚΟΠΩ. Ὥσπερ λόγος ἄπραχτος ἂτελής " οὕτως χαὶ πρᾶ» ξις ἄλογος. Ἐχ τούτων γὰρ ἀμφοῖν, εἰ χαὶ μὴ βού- λοιντο οἱ τὴν ἑλλόγιμον σοφίαν, φαῦλόν τι χαὶ πεπᾶ- τημένον πρᾶγμα παραλόγως οἰόμενοι, ὁ ὀρθὸς χαὶ λαμπρὸς χαραχτηρίζεται τῶν ὑφηγητῶν βίος. « Ὃς γὰρ ἂν ποιήσῃ χαὶ διδάξῃ, μέγας χληθήσετα: ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν. » Εἰ δὲ χρὴ σύγχρισιν ἀμφοῖν ποιήσασθαι, ἄμεινον οὐ νὰ μὴ λέγοντα, ἣ λέγειν Ὦ μὴ πράττοντα. ΤΞΙ᾿. -- ΑΠΌΟΛΛΩΝΙΩ ἘΠΙΣΚΟΠΩ. Ἐπειδὴ τὸ βιάξεσθαι χαὶ ἕλκειν πρὸς εὐσέδειαν τοὺς ἀντεξουσίους γεγόνοτας; εὐπρεπὲς οὔτ᾽ ἐστὶν, οὔτε δοχεῖ᾽ τῷ πείθειν οὗ καιρός ἐστι χρησάμενος,
◆
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of humility.
True humility is not the absence of accomplishment but the refusal to boast about it. The person who has achieved much and still thinks humbly of himself has found the rarest virtue.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.