Letter 866

From: Isidore of Pelusium, monk To: An unnamed person Date: ~410 AD Context: Isidore writes on matters of priesthood. The priesthood is a sacred trust, not a career. Those who pursue it for gain or status have already disqualified themselves. A true priest serves God's people, not himself. The priest who measures his success by income rather than the state of his people's souls has traded the priesthood for commerce.

᾿Ανὴρ ἐλλόγιμος χαὶ ὀρθὸς μὲν τὸν τρόπον, λαμ- πρὸς δὲ τὸν βίον (τὸ γὰρ χαὶ ἀξιώματι αὑτὸν λαμ.- πρῷ χεχοσμῆσθαι, παρήσω" σχιὰ “γὰρ τοῦτο χαὶ ὄναρ), ἐντυχὼν ἡμῖν ἀπήγγειλεν, ὅτι προσῆλθε μὲν τῷ σεπτῷ θυσιαστηρίῳ τῶν θείων μυστηρίων μεταλη- ψόμενος " θεασάμενος δέ σς αὐτῷ παρεστῶτα, ἄν- θρωπὸν πρεσθύτην μὲν τὴν ἡλιχίαν, πρεσθύτε- ρον δὲ τὴν ἀξίαν, ἀχμάζοντα δὲ τῇ λαγνείᾳ, χαὶ πάντας. τοὺς ἐπ᾽ ἀσελγείᾳ βεδοημένους ὑπερακον- τίσαντα, εἰς τοὐπίσω χεχώρηχϑε. μὴ ἀξιώσας τὰ ἱερὰ μυστήρια διὰ μιαρᾶς χειρὸς δέξασθαι. Ἐγὼ δ᾽ ὅπως μὲν ἐπλήγην τὴν ψυχὴν ταῦτα ἀχούσας, παρήσω" ἃ δ᾽ ἐχεῖνον χαταχράτος ἐμεμψάμην, λέξω. Οὐδὲν, ἔφην, ὦ σοφώτατε, παραδλάπτεται ὁ δεχόμενος, εἰ χαὶ ὁ διδοὺς ἀνάξιος εἶναι δοχοίη, οὐδὲ τὰ ἄχραντα χραίνεται μυπτήρια, εἰ ὁ ἱερεὺς πάντα; ἀνθρώπους εἰς χαχίαν παρελάσειεν. Εἰ δ᾽ ἀπιστεῖς, ἐννόδι τὸν χόραχα, τὸ ἀκάθαρτον χαὶ μισότεχνον ζῶον, δι᾽ οὗ ὁ οὐραυοδρόμος χαὶ οὐρανοπολίτης Ἠλίας ἐτρέφετο. Καὶ ἄλλα δὲ πολλὰ ἔφην, ἅπερ γράψαι σοι δυεῖν ἕνεχεν παρῃτησάμην, τοῦ τε μὴ μῆχος περιττὸν τῇ ἐπιστολῇ προσθεῖναι, τοῦ τε μὴ δόξαι λίαν τὰ σὰ ἐχ- τραγῳδεῖν χαχά. “Ὥππερ τοίνυν ἐχείνῳ ἐμεμψάμην, οὕτω καὶ σοὶ παραινῶ, ἣ μεταγνῶναι, ἢ ἀποστῖινα! τοῦ σεπτοῦ θυσιαστηρίον, ἵνα μὴ τοὺς προσιέναι αὑτῷ προῃρημένους, διὰ τῶν σαντοῦ πράξων ἀπ- ελαύνοις. οϑηδυΐ, εἶς δἰϊϑι (! υἱ “υἱ ΓοΒΙρί8085, δἃυϊ ἃ γϑινδγαιο αἰϊαῦὶ δυθοθάδδ: Π6 ΔΠοφυΐ , ] Ἰρϑιιαὶ δοοθύεγα ἰπϑι σι, ρῈΓ [π5 δοίη πον : . δ. Ῥφλ ιν, δ. Ἀυς. χνιι, . ΝΑΙ ΠΕΟΤΙΟΝΕῈΒ ΕΤ ΝΟΤΕ. () ἰάθη οοά., ἀνόμους. [υ. ΤΜΔ,. --- ΠΑΥΛΩ. Εἰς τὸ γεγραμμένον" « Οὐχ ἐπ' ἄρτῳ μόνῳ ζή- σεται ἄγθρωπος. " Ἐπειδὴ ᾿Εδραῖοι τεσσαράχοντα ἔτη τῷ μάννα τρεφόμενοι, οὐκ ἀξιοπίστῳ, ὅσον χατ’ ἀνθρώπινον λογισμὸν, πρὸς ἰσχὺν σωμάτων τυγχάνοντι, διέμενον ἐπὶ τῆς ἴσης ἀλχῆς τε χαὶ ῥώμης, ἴσως δὲ χαὶ μείζο- γος ἀπέλανον δυνάμεως (οὐ γὰρ ἡ τροφὴ, ἀλλ᾽ ὁ θεῖος ὄρος διεχράτει χαὶ τὰς ψυχὰς καὶ τὰ σώματα), ἔτη ὁ νομοθέτης, ὅπερ μαθεῖν [ἢ] ἐθέλησας ()" ε« Οὐχ ἐπ᾿ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος, ἀλλ᾽ ἐπὶ παντὶ ῥήματι ἐχπορευομένῳ διὰ στόματος Θεοῦ. » Ὅπερ χαὶ ὁ Χριστὸς διαχρουόμενος τὸ διαδολιχὸν μηχά- νῆμα, προεδάλλετο, καὶ χατέσεισε τοῦ πειράζοντος τὴν ἰσχύν.