Letter 860
Isidore of Pelusium→Unknown|isidore pelusium
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of vice.
Vice needs no teacher — it comes naturally to our fallen nature. But virtue must be learned, practiced, and sustained by constant effort and divine grace.
Πολλοὶ μὲν ἀνθρώπων πάντας γὰρ αἰτιᾶσθαι οὐχ δόιον), τὰ μὲν χακὰ καὶ μὴ μαθόντες δρῶσι, τὰ δὲ ἀγαθὰ οὐδὲ διδασχόμενοι συνίασιν" ἀλλὰ τὰ μὲν τι- μωρίας πνέοντα ἀφ᾽ () ἑαυτῶν ποιοῦντες διὰτε- λοῦσι" τὰ δὲ στεφάνων πρόξενα, οὐδ᾽ ἀναγχαζόμενοι διαπράττονται" χἀχεῖνα μὲν μηδὲ παραδείγματα πολλάχις ἔχοντες τίχτουσι᾽ ταῦτα δὲ, χαὶ παραδείγ- ματα ὁρῶντες παραγράφονται. Τοσοῦτον ἀπέχουσι «οὔ μιμεῖσθαι. Τοῦ χάριν δὴ ταῦτα γράφω, τυχὸν οὐκ ἀγνοεῖς - ὅτι Ζωσίμου καὶ Μάρωνος τοὺς βίους ἑχωμῴδησας. ΤΙΑ΄. -- ΔΑΝΙῊΛ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩ. Ὁ σοφὺς Εὐστάθιος ὁ πρεσθύτερος, ὁ ὑπὸ θείας Βισοπονηρίας, χαὶ ἐπὶ τῇ ὁμωνυμίᾳ τοῦ ξναγοῦς, ὡς οἶσθα, Εὐσταθίου βαρυνόμενος, χαὶ ἀμεῖψαι ἑαυτοῦ τὴν προσηγορίαν βουλόμένος οἴχεται, Τέ- θ,)ηχε γὰρ, εἰπεῖν ἴσως οὔ θέμις, Ἢ γὰρ τῶν φιλ- ἀαρέτων ἀνδρῶν χοίμησις, ὧν εἷς ἣν καὶ αὐτὸς, τε- λευτὴ μέν ἐστι τῶν λυπηρῶν, ἀρχὴ δὲ τῶν ἀγαθῶν. Τὸ γὰρ τῶν ἄθλων πέρας, ἀῤχὴ τῶν στεφάνων χαῦ- ἐστῆχε. ΤΙΒ΄. -- ΠΑΛΛΑΔΙῺ ΔΙΛΚΟΝΩ. ᾿ Ἔχει τὸ ἢ Φυχῆ μου ἐπιῤῥεπὲς, ὦ φίλε, εἰς τὸ πιστεύειν μὲν τοῖς μεγίστοις χατορθώμασιν, ἀπι- στεΐν δὲ τοῖς μεγάλοις ἁμαρτήμασι. Διὸ χαὶ τοὺς ἐχεῖνα μὲν διηγουμένους ἐπαινῶ τοὺς δὲ ταῦτα, εἰ μὲν δυναίμην, ἐπιστομίζω" εἰ δὲ μὴ, τῷ στυγνάζειν ἀναστέλλω. Εἰ τοίνυν χαὶ τὸν σὸν ἐχθρὸν ἄῤῥητά τινα κατὰ σοῦ ῥητορεύσαντα ἐπεστόμισα, μὴ ἐμοὶ χάριν ἴσθι, ἀλλὰ τῷ Θεῷ τῷ τοιαύτην μοι προαίρε- σιν χαριπαμένῳ. Καὶ πειρῶ ἐχεῖνον, δι᾽ ὧν πράτ- «εις, ἐλέγχειν. Οὕτω γὰρ ἐγὼ χάριν εἴσομαι, εἰ μὴ ἐλεγχοίμην ὑπὲρ σοῦ, ἀλλ᾽ ὑπὲρ τῆς ἀληθείας τὸν λόγον ποιησάμενος. ΤΙΓ". --- ΛΑΜΠΕΤΙᾺ ΔΙΑΚΟΝΩ. Περὶ τῆς θείας ἐπιδημίας. Ἴπθι:, ὦ σοφίας αὐτοφυὲς ἄγαλμα, ὅτι ὁ χαλλίνι- σΟΟΧ. --- ΡΕΤΆΟ ΒΟΠΟΓΆΒΤΙΘΟ. ῬΙοτγίσυς πλογιλ! πὶ (η6 ἾΠ Οἴη! ΔΟΟΌ59Γ6 [ πιαῖδα αυΐάδπι διΐαπι βἷηθ οὐ υδαυδιῃ ἐϊδοῖ- νἱϊηὰ (Δεῖηι, θομᾺ διίθι δ ἢ ιιθη πγαρίϑι ΓΟ πο ἢ ἰπ χνι : ἀἰίηυ . αι ρΘηλιη οἱ σγυοίδιυπι δρίγδηΐϊ, δροῃ!δ ἄζογα "]όοὴ ἱπιούπηυῆιὶ., ( Δι): πη ΟΟΓΟΠ δοσογϑυηϊ, η6 οοδοῖϊ αυΐίρε δι ἰ - ηἰβίγδηϊ : δί]σιο , ἐδ ηνδ δὶ ραγβῶρθ π6 Θχθηρἶᾶ αιΐάδαι Πα θδηὶ, ραγίαπι : ᾿ς δϑίθπιν εἰἶϑοι ΘΧΘΩΊΡΠ . Δ ὲ6 Οου] ρΓΟρΟΒ , ππργοῦϑμῖ, Θά τ ἐπι ιαπῖρ. Θυᾶπι οὐ οδυβδη) δα 5ογ υα1ῃ., [ΟΓΙ Π0ἢ ἰσηογαβ: πορα 4υΐὰ Ζοϑίπιϊ οἱ Μαγοηΐβ υἱί38 οοιπίουπι ἰπ τη πὶ "»ΡΟΒ ].
◆
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of vice.
Vice needs no teacher — it comes naturally to our fallen nature. But virtue must be learned, practiced, and sustained by constant effort and divine grace.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.