Letter 86

From: Isidore of Pelusium, monk To: An unnamed recipient Date: ~410 AD Context: Isidore argues that true magnanimity is found only among genuine Christians. Among true Christians alone — those who genuinely deserve the name, for one should not judge the faith by the failings of the many — the things that seem most opposed to each other are joined together. Magnanimity, purified of all arrogance, combined with a calm temperament that preserves sharpness of mind, joined with gentleness — this is the distinctively Christian achievement. The pagans could manage one or the other: either boldness without humility, or gentleness without strength. Only the gospel produces both at once.

Περὶ μεγαιοφροσύγης. Παρὰ Χριστιανοῖς μόνοις, τοῖς γε ὡς ἁληθῶς τῆς προσηγορίας ἀξίοις (μὴ γάρ τις ἀπὸ τῆς τῶν πολλῶν σχαιότητος Χρινέτω τὴν θρησχείαν )" συνάπτεται τὰ πλεῖστον ἀλλήλων διεστῶτα. Ἡ γὰρ μεγαλοφροσύνη πάσης αὐθαδείας χαθαρεύουσα, χαὶ ἐν σχολαίῳ τῷ ἦθει () τὸ ἀγχίνουν σώζουσα, ἐπιειχεία χιονᾶται " ὑπερηφανίας γὰρ οὐδὲν ἐπαγο- μένη, ἀλλὰ πρὺς ἐπιείχειαν χεχραμένη, ὅπερ πιράδοξον εἰπεῖν, ἐχχλίνει τὴν ταπεινότητα " τῷ μὲν μὴ ἐπαίρεσθαι χατὰ τῶν πέλας μετριφφρονοῦ- σα’ τῷ δὲ μὴ ὑποχύπτειν τοῖς φόδοις χαὶ τοῖς ΘΔ,, ΟΟΧΙ,. -.-- ΠΕΠΑῸΒΙΟΙ ΕΡΙΘΟΟΘΡΟ. ἔπε πιασιϊξμμαϊπα αηὲπιΐ. . Ἀριεὶ Οἰνεἰβιΐδηο βοῖοβ, υΐ φυΐϊδιη νθγα ἰ,ος ῦ- ξποιπειο εἰἰφηΐ κυπὶ (π δηΐπὶ ΄συΐϊδᾳυδιῃ νυϊἱρὶ .] }} Δίᾳυ ἱπηρτγοθίιαις το! σίοιμο πὶ δδιϊιη ), ΘΟΠΠΘΟΙΌΠΙΙΓ ὁ, ροἰαγυπν ἰμο Ὁ εἰ ) υηοἰὰ }. Αηἰτ} οηΐ τ ἀρηϊ } Οἠηηἱ ἀγγοφδηιία οἱ σοηϊ οἶδ Πα γα, δι ἰη διἰΔι} οἱ ςοιῃροβί Ἰηογὶθι} ] Γι π ΓΟ ΠΠ "ηΠη ΘΙ ρΓ- ἴυγ. Εἰθη πὶ ϑυρογθαθ }}}}} δϑοιη [Γθ ... ὙΘΓΆΙΝ ἰδ ατ ἃς ᾿πογυπὶ (Δοἰ τΔ σοπι ἃ (ιοὰ αἰςέι τὴ]- Τα} ), π᾿ Π}}} οἱ ] οιἱ δηἰηὲὶ αἰδοῖ πη ἀ ν}} : Πεοίδι. νυ Εἰ οοὲ τοὐἀθδιϊλπη ργϑίδηϑ, αυοὰ δι - ΑΒ ΓΕΟΤΙΟΝῈΒ ΕΤ ΝΟΤΑ͂. (. Ἐν σχοιιαίῳ τῷ ἤθει. Β. (,, ἐν ἀσχήμονι τῷ εἴθει., ἔχ αιὸ Θοπ) εἰ αθᾶπιὶ Ὑϑγι πῇ ἂς πὶ γμαὶ οἱ ἱπεμίιο ἀδρεειιι. Ἀιττ. Ῥατβοι,. (. ΕΧΧΥΠΙ, εἴδει, . ΙΒΙΏΟΒΙ ΡΕΓΌΘΒΙΟΤΙ νΟΓΡ ὈΓΟΧΙΠΊΟΒ δι] ἶπη οἴδεΓγαϊ: Γυγϑυπὶ ἃ- Α κινδύνοις, ἀλλὰ χαὶ χολαχείας χαὶ δουλοπρεπείας ἰθθυ ΠΔρη }π| Δηΐπ|} δροοΐϊηιθη οὐδηβ, αυοά " ἰΘγγουῦίθυδβ, ραγίου δυσοιηθαῖ, δίυ ηὶ Δ Δι] Π ΘΓΥΪ ἀπ ΒυρΟΓΙΟΓΘ ΠῚ ρΓῷ- μεαῖ. Νὴ Θηΐ δ ΥΥ . δηϊπιΐ οι ΐπαπ οἱ δ ὺυ- Ἰδίογθηι πηοάδδίυπι δἰαῖυΐϊ, ΠΟ ΓυΓΒι) ὁυηιι- Ἰ Δ Ο ἢ Οἱ ΔΥΓΓΟζϑη(Π),, Δ ΠΔη ΠΏ} : ΝΘ ΓΌ ἢ} υ[Γ[}-- νοπᾶ ἀιυουρη, Υἱιΐα ἀονίιαὶ : πἰ γυιϊη Υἱιἱα υἱγίυἰυυ ργορίπαυδ Γ[υφίθι, ἱρά νἱγίωιθιη ρυΓὰ ἃς δίποογο δαὶ ρίβοδίυγ. ΟΟΧΠΙΙ. --- ΕἸΡΕΝ. Αά δογυπὶ Ὀ᾽}.π) οὐπὶ οαγη Υἱ} φαΓουΠ ΠῸΘ. ἙΟΠΙδΓΔΠΙΠ ΟμροΓίαί : δἷς ἰδηλθη, υἱ ηθη ἴῃ Π Σροῖ. Πύυοίαιη σΟ]] σοι υ., γογυη) αἰνί πο : ] ἀνωτέρα εἶναι, τὴν μεγαλοψυχίαν ἐπιδειχνυμένη. Οὐ γὰρ τὸν δουλοπρεπῇ καὶ χόλαχα μιτριόφρονα ὁρίζεται, οὐδὲ τὸν αὐθάδη χαὶ ἀλαζόνα, μεγαλό- φρονα " ἀλλ᾽ ἑκατέρων τὰ ἀγαθὰ θηρῶσα, τὰ δυσχε- ρήῇ ἐχχλίνει, ἵνα τὰς ἀγχιθύρους τῶν ἀρετῶν χα- χίας φυγοῦσα (), αὐτὴν χαθαρῶς ἀναδύσηται τὴν ἀρετήν. ΣΜΒ'΄. -- Τῇ ΑΥ̓ΤΩ. Ἐπὶ τὸν χατὰ τῶν παθῶν τῆς σαρχὸς ἱερὸν χρὴ χωρῆσαι πόλεμον, οὐχ ἑαυτοῖς θαῤῥοῦντας, ἀλλὰ τῇ θείᾳ συμμαχίᾳ ἐπιτρέποντας τὸ νιχᾷν. Εἰ γὰρ Υἱοιογίδπι ροΓη ἰἀπι. δὶ δηἶπὶ δὰ ἤυης ποάυμῃ Βὶ [καὶ] οὕτως ὁρμήσομεν, πᾶσαν μὲν παραπχενὴν ῬΓΟΖΓΘ ΙΔ Γ.., αἱ ΟΠ]ΠΠπὶ υ] Π| ἀρρᾶγαίυπι, οἱ ὈΓΩΡ])Π}., ἱ ἰαῦοτγοϑ ἃς υἱᾳὶ βυδβοὶρίδιπιι., ἰῃ ἀϊ- Υἱηᾶ διιηι ΟρΡ Δίυ δὐυχὶ]α Πυύυοίαιη ποϑιγδπὶ) ρο- }Π| ὨΔὈΘΔΠ}, νἱοἰοΥίαπιὶ [δοϊ ΟηδοαιδηυΓ, ἃς ρΓΘΘΟΙ γα ΔΎ ΓΘ ἰγορμϑθἃ ΘΓ ζοηυ , ῃΠ οὕ} ὙἹΟΙΟΥΡ , ρϑα[|}π| ἃς βογὶ αυδάδπηι Οἱ ΠΟ , υοπλϑ ι ρ δΔιἰδυξοηιίθβ. ΟΟΧΠΙΠΙ. --- ΑΡΟΙΚΟΝΙΟ ΡΙΑΓΟΝΟ. ὅυπὶ ὀυο δυπιπ)ᾶ Υἱἰοτυπὶ ζθηογα δἰμὶ, δ᾽ οτυπὶ Θυι. δινῖπ) εἱ οσορ᾽ίιΐοπα οοηοίρίιαΓ, Γυπη} φυρα ὉρΡΟΓΟ ροΓροίγδιυγ, Π αυοὰ ΟΡΟΓΟ ρογροίγαιυγ, Οἰΐμι ῬΟΥ ἰαφαηι ᾿ ογἀϊοίαπιδο νἱπάϊοδιυπι δι, ἐΠΠυἱ αὐυΐοηὶ αυοὰ ἰμ οὐκί ( ροδίϊιπ) , ΡῈ" Ευδηο πὶ ΓΘ- ΡΓΘ}) δἴσυθς οοογείίυπι. Ενδηροιυπι αυΐρρα θη ορυϑ, ροβὶ Παρίιϊ ἢ) οὐΐυπι, ρυηῖ , νόγυην [ἃ ργον- ὦδι, υἱ η ογίυη ᾳφυϊάθπι Θηϊηΐη νἱ(υπὶ οδρίδὶ. Τυιη οηΐπὶ τϑηυΐ, ηυπς δυῖπὶ ἈΠ’ πη ἰὸχ ἰδία δὶ. ΟΟΧΙΗΙΥ. -- ΑΝΜΟΝΙΟ. δὲ ἱπαοίοπιϊα. Οιεοιιδάιηοάιηι ποι ΓΔ }}} [Ὸ ΓΟΓ σοΥΓαριΐ βυηι, ΡιῺ ἐοϊοτὶβ "ϑφηϊυΐηθ } αυου (]Γ] ἢ αὖ} δἷα οιἴαι} δ ργοϊαρδὶ , αἱ ἢμ}} Ϊλπὶ ἀοίογα ἴδιιφάπιυῦ (υογιπὶ πυπιόγαπι Ζοϑίμν υοηὰθ, υἱ ΓΙ ρ:}, “μ), φυοάδιμηοάᾳο οἰΐληι ἰη δίΠρΟΓΘ δίάιια ἰη } } } δυηῖ., πα {Πυἀὰ ᾳυϊάξφιῃ δοίθι!, ᾽ Πη)] ΟΓΒΘΠ ΙΓ. (ΟΧΙΥ͂. --- ΕὕΤΟΝΙΟ ὈΙΑΟΟΝΟ. Θυδηθοφυϊάθην ἰσν ἀδιη πὶ υΐ ἰδ Δ[ΠΠ } ΒΙΙ Ρ᾽Ιογθα φἰογίϑιη ρογοὶρὶῖ, οἴ . υἱ ΟΥΑΙ ΟΠ ΘΙη ΒΆΒΟΓΘ ΔθζΓΘ}} , ργίιι δἰΐδι | [Ο, νἱοίυπι . ργοαΐεδι : ἰἀοίγοο ἴρ οἸ- Υἰβϑὶ πλὶ ν] γὶ [ ϑιδιΠ)}} υὐγίυ εἰ θυ σον δι οΥ Π π|- ῬᾶΓΘπι ΠῚ Ε ΘφηΟΠη, ΟΠ ΘκΟΔΙΏ. ΟσΟΧΙΕΥ͂Ι. -- ΤΙΕΟΏΟΞΒΙΟ ΕΡΙΒΟΟΘΡΟ. θίβοαι Ευβουΐυ, ! δἰοίδγυι δηιἰδῖ, αυ εἰῖ ἘοοΙοδἰᾶ. ἔνι δλΐ") ἀθϑυγο ἰδ παι ἂς. ροΓάᾳυ δι ζΓανο, χαὶ παράταξιν χαὶ πόνους χαὶ ἀγρυπνίας χινοῦν- τες " τῇ δ᾽ ἄνωθεν ῥοπῇ θαῤῥοῦντες, ῥᾳδίως περι- ἐσόμεθα, χαὶ λαμπρὰ χατ᾽ αὐτῶν στήσομεν τὰ τρό- παια, ταῖς χατὰ μέρος νίχαις τὰς ἀγαθὰς ἐλπίδας συναύξοντες. ΣΜΓ'. -- ΑΠΟΛΛΩΝΙΩ ΔΙΆΚΟΝΩ. Δύο γενιχῶν χαχιῶν οὐσῶν, τῆς τε νοουμένῃς, τῆς πε δρωμένης" ἡ μὲν διὰ τῶν ἔργων, πάλαι διὰ τοῦ νόμου ἐχολάσθη " ἡ δὲ νοουμένη, διὰ τοῦ Εὐαγ- γελίον ἀνεστάλη, οὐ τὸ ἔργον μετὰ τὴν πρᾶξιν τιν μωρουμένον, ἀλλ᾽ ὅπως [ἃ] μηδ᾽ ἀρχὴν λάδοι τὸ χαχὸν προμηθουμένου. Τότε μὲν γὰρ τῇ χειρὶ, νῦν δὲ τῇ ψυχῇ ἐνομοθετήθη " ΣΜΔ΄. --- ΑΜΜΩΝΙΏ. ἱπερὶ ἀνα.γησίας. Ὥσπερ οἱ μανίᾳ ἀνηχέστῳ ληφθέντες τῇ ὕπερ- θολῇ τῆς νόσου χαὶ τὴν αἴσθησιν ὧν πάσχουσι παο- αἰροῦνται ()" οὕτω χαὶ οἱ εἰς ἀναλγησίαν ἔχπε- πτωχότες (ὧν εἷς ἐστιν, ὡς γέγραφας, χαὶ Ζώσιμο-) χαὶ τρόπον τινὰ ἐν ἀναισθησίᾳ εἰσὶν, οὐδὲ οὗ τῶν χαχῶν εἰσιν εἰδότες. ΣΜΕ΄. -- ΑΥ̓́ΤΟΝΙΩ ΔΙΑΚΟΝΩ. Ἐπειδὴ τότε ὁ ἐγχωμιαζόμενος δόξαν σεμ»ο- τέραν καρποῦται, ὅταν ὁ λέγειν ἐπιχειρήσας, χαὶ πρὶν εἰπεῖν χηρύξῃ τὴν ἧτταν, διὰ τοῦτο χαὶ αὐτὸς ἡττώμενος ταῖς τοῦ ἀοιδίμου Εὐσταθίου ἀρεταῖς, σιωπήσομαι. ΣΜῷΦζ'. --- ΘΕΟΔΟΣΙῺ ἘΠΙΣΚΟΠΩ. Μανθανέτω Εὐσέδιος ὁ τοῦ λαοῦ τοῦ ἐπὶ τῆς Πη- λουσιωτῶν παροιχοῦντος προεστὼς, τί ἐστιν Ἐχχλη- ΥΑΒΙΚΕ ΓΕΟΤΙΟΝΕΒ ΕΤ ΝΟΤΕΑ. () Τὰς ἀγχιθύρους τῶν ἀρετῶν κακίας φυ- γοῦσα. ὅϑδῖς οἱ |}} Ιοᾳυΐιυγ [δἰ ἰοτυβ. Υ͵. ρ. ἢ}. ὕὥνΥ « Αἰ ΙὉγο ιϑδὶ νἱγῖι . οἰ } ὑυἱηᾶ Θχουθ δι Υἱ }, δἰνε ὁχιγαη)ὰ, [λτ. (ἐ) Παραιγοῦγται. Ῥτοου! ἀυδῖο γϑοίῃ δδὶ ἰδειὶο Β.Ἁα,., ἡβύτὰ ϑα μραρ Ϊ. οβὶ δροϊαπίατ, μτγίυαπίαγ, πῦ εἰ [᾿ ||, Ἰοξί νθδιυγ. |». ἘΡΙΒΤΟΙΑΒΌΜ . Π. --- ΕΡΙΘΤ. ΟΟΊΧΥΠΗ. σία - ἀτοπώτατον «γάρ ἔστι χαὶ λίαν δεινότατον, Α ἰρόυμ! πα ἰιος φυϊάδιη οὐφηίταπι Πα θαπίδπι., ἰὼ νὰ ς μηδὲ τὸ αὐτὸν γινώσχοντα δοχεῖν ἱερᾶσθαι. “Ὅτι γὰρ φὸ ἄθροισμα τῶν ἁγίων τὸ ἐξ ὀρθῆς πίστεως χαὶ πολιτείας ἀρίστης συγχεχροτημένον Ἐχχλησία ἐστὶ, δῆλόν ἐστι τοῖς σοφίας γευσαμένοις. Ὅτι δὲ τοῦτο μὴ Ὑινώσχων ἐχεῖνος, τὴν μὲν ὄντως ᾿Εχκλησίαν χαθαι- ρεῖ σχανδαλίξων πολλοὺς, τὸ δ' ἐχχλησιαστήριον οἰχοδομεῖ " χαὶ τὴν μὲν ἀποχοσμεῖ, τοὺς σπουδαίους ἐξοστρακίξων, τὸ δὲ πολυτελέσι μαρμάροις χοσμεῖ, χαὶ τοῦτο πᾶσίν ἐστι γνώριμον. Εἰ δὲ γνοίη ἀχριόῶς, ὅτι ἄλλο ἐστὶν Ἐχχλησία χαὶ ἄλλο ἐχχλησιαστήριον᾽ ἡ μὲν γὰρ ἐξ ἀμώμων Ψυχῶν συνέστηχε, τὸ δ᾽ ἀπὸ λίθων χαὶ ξύλων οἰχοδομεῖται " ἡγοῦμαι ὅτι παύσε- ται τὴν μὲν χαθαιρῶν, τὸ δὲ πλέον τῆς χρείας κοσμῶν. Οὐ γὰρ τοίχων ἕνεχεν, ἀλλὰ ψυχῷν, δεῦρ᾽ Ορίηΐοπα νογϑαγί, υἱ δρίϑοορι ΘΧἰδι[Π|ι. Νδ φυοὰ βαποίογυηι οὐ χ γοοίὰ ἤσθα, δἰᾳυθ οριΐηα νἱνθηὰΐ γαιίοια οο οι , Εἰ οἰ ]ἃ δῖ, μι Ὁ σοιϑίδϊ, υἱ ορ!οηιλπι ἀσφιυβίλγι!. Θυοὰ δυ- πῈ ος ἰξηοῦϑηϑ, νϑγϑπη Εδοϊἐδίαι ονογιδί, ἀσηι οἴει ἀΐοι}} οαυβαι ργῴθοῖ, ἰδ ρίι} δι δχϑίγυδί, δι ᾿Π|η}ν αι ΐάσι ογαιι δροι εἰ, ρτοῦυ ΥἱΓΟ ΘΧρο] ]η., ος δυΐθι δ η} ΠΙΔΓΙΠΟΥΙ ὀχογηθὶ, ({πόι πριηὶεΐ Οὔδουγαι , Οιοά δὶ ἐδγίο Ἵεοσιοβοδῖ, ἀἰυὰ Εοοϊοπίδιη, αἴ (Π| - ν᾽ υϊη (πᾶ: χ ᾿πππηδοι]α}. δι π|} οΟη ], ἴο δυΐθηι χ ᾿δρ ἀΐθυ οἱ ᾿Ιση Θχα δ Π }, οχἰ βίΐπιο, ουπὶ ποθὴ [δου Γυπ) ᾿ΠΠὲ ΘΝ γ ΘΠ], Ὦ ΥΘΓῸ ἱπιροιϑυ, ιιᾶπὶ Π . ΘΧΟΓμΔϊ. ἐπεφοίτησεν ὁ τῶν οὐρανῶν Βασιλεύς. Εἰ δὲ προσ- Βὶ Νεθε οηἰπ ρατγίοίυπι,, δηἰπιδγὰπι οαυβ ΠΟ . ποιοῖτο τὸ λεγόμενον ἀγνοεῖν, εἰ χαὶ ὅτι μάλιστα καὶ τοῖς λίαν βραδυτάτοις ἐστὶ χαταφανὲς, διὰ παρα- δειγμάτων τοῦτο σαφηνίσαι πειράσομαι. “Ὥσπερ γὰρ ἄλλο ἐστὶ θυσιαστήριον, χαὶ ἄλλο θυσία, χαὶ ἄλλο θυμιατήριον, καὶ ἄλλο θυμίαμα, χαὶ ἄλλο βουλευτή- ριον, χαὶ ἄλλο βουλή " τὸ μὲν γὰρ τὸν τόπον ἐν ᾧ συνεδρεύουσι, μηνύει, ἣἧ ὃὲ τοὺς βουλευομένους ἄνδρας, οἷς χαὶ ὁ χίνδυνος, χαὶ ἡ σωτηρία ἀνήχει" οὕτω καὶ ἐπὶ τοῦ ἐχχλησιαστηρίου, χαὶ τῆς ἘἜχχλη- δίας. Εἰ δὲ μηδ᾽ οὕτως νενοηχέναι φαίη, μανθανέτω, ὅτι ἐπὶ μὲν τῶν ἀποστόλων, ὅτε ἡ ᾿Εχχλησία ἐχύμα μὲν χαρίσμασι πνευματιχοῖς, ἕόρυς δὲ πολιτείᾳ λαμπρᾷ, ἐχχλησιαστήρια οὐχ ἦν " ἐπὶ δὲ ἡμῶν τὰ ἐχχλησιαστήρια πλέον τοῦ δέοντος χεχόσμηται, ἡ δ᾽ Ἐχχλησία, ἀλλ' οὐδὲν βούλομαι δυσχερὲς εἰπεῖν, αὶ χωμῳδεῖται, γὼ γοῦν, εἴγε αἵρεσίς μοι προὔχειτο, εἱλόμην ἂν ἐν τοῖς χαιροῖς ἐχείνοις γεγενῆσθαι, ἐν οἷς ἐχχλησιαστήρια μὲν οὕτω χεχοσμημένα μὴ ἧν, Ἐχχλησία δὲ θείοις χαὶ οὐρανίοις χαρίσμασιν ἔστεμ- μένη, ἣ ἐν τούτοις, ἐν οἷς τὰ μὲν ἐχχλησιαστήρια “παντοίοις χεχαλλώπισται μαρμάροις, ἡ ὃὲ Ἐχχλησία «ὧν πνευματιχῶν χαρισμάτων ἐχείνων ἐρήμη καὶ γυμνὴ χαθέστηχε. ΣΜΖ', --- Τῷ ΑΥ̓ΤΩ. Δίχαιον οἶμαι ἐπὶ τῶν μεγίστων ὑποθέσεων, χἂν ὃ λέγων τῆς ἀξίας ἀπολιμπάνηται, μὴ ἀδυναμίας χαταψτφίζεσθαι τοὺς ἀχροωμένους, ἀλλὰ συγγνώ- μὴν νέμειν, ἐπὶ τὸ τῶν πράξεων μέγεθος τὴν αἰτίαν ἀναφέροντας.