Letter 853
Isidore of Pelusium→Unknown|isidore pelusium
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person, bishop
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of virtue.
Virtue must be practiced with all one's strength — not merely admired from a distance. The person who knows what is right but does not do it is worse off than the one who never learned. Virtue is not natural to us — it must be won through daily struggle. But the struggle itself is part of the reward.
Ὅτι χαλεχῶς ([. χαλεπὸν τοὶ χαοπωτάτη κακοδοξία, καὶ ἀγόνητοι τῶν ταύτῃ ΤΠ ἢ μόνων οἱ πόνοι. Ἐπειδὴ οἱ καχῶς δογματίσαντες θανάτου μείξονα τιμωρίαν τοῖς ἀπερισχέπτως πιστεύσασιν ἕτεχον, ἔστω τοῖς βεδλημένοις ἄριστον φάρμακον ἡ μετά- γνωσις. ΣΟ’. -- ΛΑΜΙΕΤΙΩ ἘΠΙΣΚΟΠΏ. ᾿Αποδέχομαι μέν σε τῆς περὶ τὴν πόλιν εὐνοίας, ἐχεῖνο δὲ παραινέσαι δίκαιον ῳφήθην, μὴ θρήνοις, ἀλλ᾽ εὐχαῖς αὐτὴν ἀναχτήσασθαι (). Εἰ γὰρ καὶ, ὡς γέγραφας, ᾿Αμμωνίῳ θανόντι συντέθνηχεν ἡ πό- λις, ἀλλ’ ἐλπίς ἐστι, τῆς θείας προηγουμένως βοηθού- σης ῥοπῆς, πάλιν αὐτὴν ἀναστῆναι. ἴὔντως γὰρ, ἔφης, εὐανδρίᾳ πρώην χαὶ χρήμασι χομῶσα χαὶ ἀρετῇ κεχοσμημένη, διὰ τὰς ἐχείνου τοῦ ἀοιδίμου εὐχὰς, νῦν εἰς τοσαύτην χατηνέχθη πενίαν, χαὶ σω- μάτων, καὶ χρημάτων, χαὶ οἰχοδομημάτων, ὡς τῶν ὑπολειφθέντων τοὺς μὲν ἀποπτῆναι () τῆς πατρί- δος, τοὺς δὲ τυπτομένους ἐν δεσμωτηρίοις ἀποθα- νεῖν τοῦ δοχοῦντος ἡγεῖσθαι, μηδεμίαν ποιουμένον πρόνοιαν, ἀλλ᾽ ἐντρυφῶντος μὲν ἀφ᾽ ὧν οὐ θέμις, τὰς ἀναγχαίας τῶν πενήτων τροφὰς εἰς ἰδίας φιλοτι- μἱας ἀναλίσχοντος " πραγματενομένου δὲ τὰς ἀλλο- «“οἷας συμφορὰς, χαὶ μὴτε δάχρυον αἰδουμένου ἐν τοσαύτῃ χαχῶν ἀνάγχῃ, μήτε χεῖρα ὀρέγοντος. Ἐπεὶ τοίνυν τοιαῦτα χαταθρηνῶν γέγραφας (), χαὶ πα. ὑαχέχληχας ὥστε ἡμᾶς αὑτῷ γράψαι, ἴσθι ὅτι πᾶσα ἑατριχὴ τέχνη ἥττηται τῷ νοσήματι τἀνδρός. Πολλὰ γὰρ καὶ προσηνῆ χαὶ δραστήρια γράμματα δεξάμε- γος, ἀπώνατο οὐδέν. Διὸ χαὶ τὴν σιγὴν λοιπὸν τὴν πρὸς αὐτοὺς τετιμήχαμεν. Εἰ τοίνυν δύναιο δι᾽ εὐχῶν χκατορθῶσναΐ τι σχυτῷ τε χαὶ τῇ πόλει, ἀφέμενος τὸν θρῆνον, ἔχου () τάχα πως ὁ χαὶ τὰ ἀνήχεστα ἰώμε- νος πάθη, ποιήσει χαὶ αὐτὸν ἐχ τῆς τοσαύτης μανίας ἀνενεγχεῖν, καὶ τὴν πόλιν ἐπὶ γόνν χειμένην, μᾶλ- λον δὲ, ὡς ἔφης, τεθνηχνῖαν ἀναστῆναι. ἘΡΙΘΤΟΙΠΑΒῸΜ [. ]. --- ΕΡΙΘΤ. ΟΟἸΧΧΙ. σΟΙΧΙΧ. --- ΡΑΌΠ0. Μαίαπι οριπίοπεπι τέπι πιοίθείανι :, δΟΥη 4ι6 φαμὶ ἑρεα εοτγεριίὲ εἰπὲ ἰαϑοτεῖ ἐεε6 ἐπεὶ . Ουδηάοφυϊάοπι ἰΐ, ᾳυΐ πι ᾶ] ἀοβπιδίδ βϑνϑγυηί, τροτίο ξγανϊογοη) ογαοίδίυπι, ἢἷ8, 4υ1] ἕιίδιη ἱρπ5ὶβ ᾿δΔὲδυογυηι, ρορεγογιηί, βα] υθθγγίων! τπδἀϊςαπιδηιΐ Ιοοο δἷϊ ἰΐϊ8, αυὶ βδυοίδιὶ δυηὶ, ροηϊοηι8 οἱ Γοβὶ- Οἰδοθι) .
◆
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person, bishop
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of virtue.
Virtue must be practiced with all one's strength — not merely admired from a distance. The person who knows what is right but does not do it is worse off than the one who never learned. Virtue is not natural to us — it must be won through daily struggle. But the struggle itself is part of the reward.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.