Letter 827
Isidore of Pelusium→Unknown|isidore pelusium
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of priesthood.
The priesthood is a sacred trust, not a career. Those who pursue it for gain or status have already disqualified themselves. A true priest serves God's people, not himself. The priest who measures his success by income rather than the state of his people's souls has traded the priesthood for commerce.
Περὶ τῆς τῶν ᾿Ιουδαίων' αἰχμαιϊωσίας. Εἰ καὺ μὴ ἀξίαν, ὧν εἰς τὸν Δεσπότην Χριστὸν ἔδρασαν, ἔδοσαν ἐνταῦγα δίχην Ἰουδαῖοι, ἔδοσαν ΥΔΕΙΑΣ ΓΕΟΤΙΟΝΕΚ ΕΤ ΝΟΤΙΡ () Πάρι οοὐ. πραγμάτων πιυίδι!ί ἰῃ τραυμάτων. ῬΟΕΒΙΝ, ΕΡΙΘΤΟΙΑΒΙΝ , Π -- ΕΡΙΒΤ. ΟΧΧΧ. γοῦν ὅμως. Ἃ γὰρ ὡς διαφευξόμενοι ἔδρασαν, φῆ- Α ἀοάδογυμ! : δἱ τΔινθῖὶ ἀοογυηῖ. Ναπι , Διογυιῃ σαντὲς᾽ ει Ἐὰν ἀφῶμεν αὐτὸν, ἐλεύσονται οἱ Ῥω- μαῖοι, χαὶ ἀροῦσιν ἡ μῶν καὶ τὴν πόλιν χαὶ τὸ ἔθνος» ταῦτ᾽, ἐπειδὴ ἔπραξαν, οὐ διέφυγον. Τῆς γὰρ πό- λεω: αὐτῶν ἁλούσης ὑπὸ 'Ῥωμαίων, χαὶ τοῦ ναοῦ χαθαιρεθέντος, αὐτοὶ ὥσπερ μαστιγίαι τινὲς χκαὶ δραπέται, ἄτιμοί τε χαὶ ἀλῆται πανταχοῦ διεσπάρη- σαν. Δώσουσι δὲ χἀχεῖτε τὴν ἀξίαν. Μὴ ἐπιγνόντες γὰρ τὴν φιλανθρωπίαν, εἴσονται τὴν ἐξουσίαν, ἧς χἀνταῦθα πεῖραν βραχεῖαν εἰλήφασι. ῬΚΘ'. -- Τῇ ΑΥ̓ΤΩ. Εἰς τό" « Ἀπηγήγατο παραχ.Ἰηθῆγαι. ν Τὴν ὑπὸ λύπης βεδαπτισμένην ψυχὴν οὐδὲν οὔ- τως εὐφρᾶναι δύναται, ὡς ἡ θεία μνήμη. Καὶ τοῦτ᾽ ἔστιν ἄρα ὅπερ ἠθέλησας μαθεῖν, ε ᾿Απηνήνατο παραχληθῆναι ἡ ψυχή μου" ἐμνήσθην τοῦ Θεοῦ, καὶ εὐφράνθην. » "Ὥσπερ γὰρ τὸ ἀχένωτον, καὶ δυσμετα- χείριστον ἰατροῖς, τῆς αἱμοῤῥοούσης πάθος, ἐν ἀχα- ριαίᾳ ῥοπῇ ἀπηλάθη (ἡ μὲν γὰρ ἥψατο, ὁ δὲ ἣν- ἔσχετο, τὸ δὲ ἐδραπέτευσεν)" οὕτω χαὶ ἡ λύπη ἀν- θρωπίνη παράχλησιν ἀπωθουμένη, ἅτε πάσῃ παρα- μυθίς δυσμεταχείριστος, ὑπὸ τῆς θείας μνέμης μό- νης ῥᾳδίως οἴχεται, καὶ εἰς τὸ μὴ ὃν χωρεῖ, ῬΛ'΄. --- ἙΡΜΟΓΕΝΕΙ ΕΠΙΣΚΟΠΩ (,. Εἰ ὡραῖος κάλλει παρὰ τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώ- πων ὁ Κύριος ἐν τῷ Δαδὶδ έγεται, πῶς «Ἰέγει πάλιν Ἡσαΐας, ε Εἴδομεν αὐτὸν, καὶ οὐκ εἶχεν κάλλος, οὐδὲ εἶδος ; » Οὐ τἀναντία ἑαυτῇ, ὦ ἱερὰ χεφαλὴ, δογματίζει ἡ θεία Γραφὴ περὶ τοῦ Σωτῆρος διδάσχουσα, ἀλλ᾽ ἑχάστῳ πράγματι τὸ οἰχεῖον χαὶ πρέπον νέμει. Τὰ μὲν γὰρ πρὸς τὴν θεότητα βλέπει, τὰ δὲ πρὸς τὴν ἐνανθρώπησιν, τὰ δὲ πρὸς τὰ ἑχούσια πάθη. Φῶς μὲν γὰρ αὐτὸν ἀληθινὸν εἶπε, χαὶ ἀπαύγασμα τῆς δόξης, χαρακτὴρά τε τῆς πατριχῆῇς ὑποστάσεως " τὸ μὲν διὰ τὸ φαιδρὺν τῆς οὐσίας, τὸ δὲ διὰ τὸ ἀΐδιον, μᾶλλον δὲ συναΐδιον" τὸ δὲ διὰ τὸ ἐνυπόστατον, χαὶ διὰ τὸ γνησίοις χαραχτῆρσιν ἐμπρέπειν. Ἵνα γὰρ μὴ τὸ ἀπαύγασμα ἀνυπόστατον νομισθῇ, ὁ χαραγχτὴρ τὴν ὑπόστασιν ἐγγυᾶται. ᾿Δραῖον δὲ παρὰ τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων, καὶ ὡραζον ἐν στολῇ, διὰ τὴν τῆς ἐνανθρωπήσεως ἔνθεον χαὶ ἄπταιστον ἀρετήν " οὐκ ἔχοντα εἶδος οὐδὲ χάλλος, δυοῖ) ἕνεχεν" ἑνὸς μὲν, ἐπειδὴ τὴν Δεσποτιχὴν μορφὴν χρύψας, τὴν τοῦ δηύ- λου ἐπεδείχνυτο᾽ ἑτέρου δὲ, διὰ τὸ ἐν τῷ πάθει, ὃ ἐχουσίως ὑπέστη, πᾶσαν παροινίαν χεχινῇσθαι. Ἐχρέματο γὰρ ἐπὶ τοῦ ἰχρίον, ἐν ἡμέρᾳ μέτῃ, χαὶ ἐν μητροπόλει, χαὶ ἐν ἑορτῇ μεγίστη, χαὶ ἐν ἧ οὐ- δένα εἰχὸς ἣν ἀπολειφθῆναι " χαὶ οἱ μὲν ἐχωμῴδουν, οἱ δὲ ἐχλεύαζον" οἱ μὲν ὠνείδιζον, οἱ δὲ ὄξος προσ- . 7οδιι. χι, . οι]. ΥΧΎΥ!, ὅ. Πιρίδηδογιπι οδυ84 6ἃ ρεγραίγαγϑιῖ ἀϊσοπίρ5 : « δὶ αἰ ἰηλυβ δι, νοι ΐόηι Βοπιδηὶ, οἱ (υἱΐδηι ἰοσιιπὶ ποϑίγα πηι, οἱ οἰν διθπὶ οἱ ζοηίθδι :.» , ἰηᾳυδιν, ροβιθδαιϑη [ ἀαδίσηατγυηί, πδυϊθαᾳυδαυδιη οἴυ- ξογυνί. [ρβογη τ δ ᾽πὶ υγ ἃ Ποηιδι οἀρία ἴ61 - ΡΙοφιδ δνόγβο ἀδίϑθιο, ἱμϑὶ νϑῖυϊ ναγθαγοι δ αι - ἀδιῃ βαγνὶ οἱ [υφί εἶν δίψι6 δύγορθ8, ρ,55ὶπὶ ( ΟΥ ἀϊδραγϑοὶ διιιῖ, Αἰφυὰ οεἰααὶ ἰπ [υἱυΓὰ ν᾽ πιογ ( ρῶπδ5 ἀμ θηιῖ. Ναῖὰ 4υΐὰ νοηϊᾳηϊδίοπι πη ηἶπιθ Δθιονθγυηῖ, μοϊοητἰΔ1ὴ σΟφηοβοθηῖ, φυοᾳυθ ποιη1 Οχ ργιθ ἀοφυδίαγυηϊ, ΟΧΧΙ͂Χ. .-- ΕἸΌΕΜ. μα : « Ἐεπιὶῖ σοπεοίατὶ .» Απἰπιυη ᾿ΠΟΓΟΓῈ Ορργαβϑυι οἱ ρῥγοῇ᾽ ίυπι πἰ εἰ] ρόγη46 οΟὐϊθοίαγα ροίεδι, υἱ δεῖ πιοιηυγίᾶ. Αἰᾳυθ ᾽ς δὶ Ζιο 6χ τη6 β8εῖγα σψο]ϑιΐ, ε« ΘΙ Π0η50- ἰαγὶ δηΐπηᾶ πιθᾶ : Μδιιογ [υἱ οὶ δἰ ἀοἰοοιδίι! . » Ουδπιδἀπιοάυπι δεΐπν ] 6γὶς : σγιθηῖο ργοῆυ- Υἱ0 ἸΔθογδηι8 ΠΌΓθυ8, " π66 Θχὶ απ γὶ, Π6ς ἃ πιο ϊοἶ5 ἰΓϑοῖδγ] ἃς Βαιἰαγὶ ρΟΙΘγαι, (δι ρογὶ8 ρυποῖο ἀδρυ βι15 ( διὐ ἤιγίδη) (οι ρὶ!, ΟἸκγὶ . ἰὰ ρΡΆ8808 , ΙΠοΓῦ05 ρΓγοίυμρί ); ᾽. δι181 ἢ ΠηΔηἃ πὴ δια σοι δο Δ! ΡγΟρα ] , υἱ αι η - ἴλ1 Δα ἢ νογὶ 4ιθαὶ, δὰ βοίδ θεοὶ γϑοογάμιθηθῃι [οο88 οἱ θνδηθϑοίί. ΟΧΧΧ. --- ΒΕΚΜΟΘΟΕΝΙ ἘΕΡΙΘΟΟΘΡΟ. δὲ ἐρεοΐϊοεις [ογπια ρΥ [ Ποπιΐπιιπι δοπιὶπι αριαᾶ Ῥαυίΐάοηι αἱοί ιν ᾽Ν; φμοπιοάο αἰεὶξ τιιγεῖις [δαΐαϑ, « γιαΐπεια ἱμδίιηι, , ΠΟ ἱιαϑεϑαὶ ρυϊεἰιτ ἐμαΐπεπι πέφμο [ογηϊαπὶ "ἢ αὐ δογίριυγα βδδοῦὰ ἀδ6 δαί γδίοσα νοῦθὰα [, 580γιπὶ οαρυΐϊ, ἰδυάᾳι
◆
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of priesthood.
The priesthood is a sacred trust, not a career. Those who pursue it for gain or status have already disqualified themselves. A true priest serves God's people, not himself. The priest who measures his success by income rather than the state of his people's souls has traded the priesthood for commerce.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.