Letter 821

From: Isidore of Pelusium, monk To: An unnamed person Date: ~410 AD Context: Isidore writes on matters of general. The spiritual life is a journey with a beginning, a middle, and an end. The beginning is difficult, the middle uncertain, and the end glorious. Persevere. What matters in the end is not what we knew but what we did with what we knew.

Τί ἐστι τὸ, ε« Ἐν Σαδδάτῳ δευτεροπρώτῳ" » ἘΠ α ΣΑέδανα ψαδα Τὸ, «Ἔν Σαδθάτῳ δευτεροπρώτῳ (), » εἰρημένον ἐν τοῖς Εὐαγγελίοις, ἑρμηνευθῆναί σοι ὡς ἀσαφὲς παραχαλέσας, ἄχουε " Δευτερόπρωτον εἴρηται, ἐπειδὴ δεύτερον μὲν ἣν τοῦ Πάσχα, πρῶτον δὲ τῶν ᾿Αζύμων. γοβροΓο δηἰπὶ ΡΆΒΟΝΔ ἱπηπιοίδη , ΡοδιΓ ΑΖΥ- Ο Ἑσπέρας γὰρ θύοντες τὸ Πάσχα, τῇ ἑξῆς τὴν τῶν ζηογι πὶ [6δῖπ) «οἰ υγαυδπί, αὐοὰ αυϊάδιῃ ειΐδπηὶ ἀδυιϊαγορτγοίοη ἀρρο!θηηϊ, ργορίογοα υού, υἱ αἰχί, ἀΐα5 " ἀΐα Ῥαβοὶιδ ρυβιθγίοῦ ,, ΑΖΥ ΠΙΟγιη Ρυνυβ. Ουοάψια. θυ νϑγυῖη ), δγρυπιθο ἴἰπ δῖ, φιιοῦ δροϑβϑίοἱἹ μος ποιηΐπθ δεευβδϑιϊ βυῃϊ, δρίσαϑ νϑϊϊεγοηῖ δ τιϑιυσάγοηιϊ, ἤο6. Θιΐμι πι- ἰλχδὶ ἱειῆρογα βρίο πυϊδηΐ, δῖηυθ ΟἿ ΓΓιΟΙι), ἃς ᾿Ἰη6 . ἰδ ρι5 ἀδοόγδαπὶ ργοροηύδηι!, δὸ νεΐαι [μ]- ἐθιη διὶ ϑοολιν. Τογιὶο αυΐρρο ΑΖΥπιογυοὶ αἴα, πηϑπίρυ!υβ 4φιοᾳυς Ὠδ0 οὔοτγοθαίαγ. [ἃ οἱ ἃ ( - Ῥογα, 6ι οὐ [βϑείυπι , ρδγβρίουυπι ὁχ- δἰβιιι, ἰά φυοά ηιεΥῖδ. θιιοἀ , ϑαυθαῖο, ὀϊείυνη δαί, " ] ἰὰ πιΐγυπι ν᾽ δαίυγ. ϑαθθαίσηι δηΐ [δϑίυ τη οἵὴπ πιιπουραηῖ. Αὐ ργορίογρα ἠΐοσιιπ) οϑὶ, δ!) ιἃ ΒΔ) θαιογύπι), υοηΐδιν ἰηιογάθπι [] γί οϊ ρίυΠ, «0ὲ ( ἦι Πανοπιϑά δα Ὀυδίαν ποία δι, η0.6η) - δὐπιοάϊπη Οἰἰδηὶ δριὶ ᾿ ῥἰεγυπιαια σοι η4 . Νδην ουτη Ερίρ "δπῖ8, αυϊ οογη[ ϑδινϑίογὶβ παι ν Θοιηϊπίοο ἀΐθ οσοσυγτεῖι, ἀυρὶίσθπι ] 6πηπ δῖ6πὶ ΕΠ - εἷι, ἂς γδίυϊ ἰοϑίυπι ἰη [. άπ! αυοᾷὺθ ᾿ποῦῸ δρυὰ ᾿ΠΠοὁ [ (δδίυηι ἰὼ δ θδιὶ ἀΐθπι ἰη οἰ ἀἰ55εῖ, )Ὁ- υᾶϊὰ ΒΑ" δίογυμι νοσαυδιυν. ᾿Αζύμων ἐπανηγύριζον ἑορτὴν " ἣν χαὶ δευτερόπρω- τὸν ἐχάλουν " διὰ τὸ, ὡς ἔφην, δευτέραν μὲν εἶναι τοῦ Πάσχα, πρώτην δὲ τῶν ᾿Αζύμων. Καὶ ὅτι τοῦτ᾽ ἔστιν ἀληθὲς, δῆλον ἐκ τοῦ τοὺς; ἀποστόλους ἔγχε- χλῆσθαι ὡς τίλλοντας τοὺς στάχνας, χαὶ ἐσθίοντας. Ἐν ἐχείνῳ γὰρ τῷ χαιρῷ μόνῳ χαρηθδαροῦσιν οἱ ἀστάχυες, χαὶ χέχλινται ὑπὸ τοῦ χαρποῦ χαὶ τῆς πρὸς ἄμητον ὥρας, οἱονεὶ τὴν δρεπάνην ἐφ᾽ ἑαυτοὺς χαλοῦντες. Τῇ τρίτῃ γοῦν' ἡμέρᾳ τῶν ᾿Αζύμων, χαὶ τὸ δράγμα προσεφέρετο. Οὕτως χαὶ ἀπὸ τοῦ χαιροῦ, χαὶ ἀπὸ τοῦ γεγενημένου δῆλόν ἐστι τὸ ζητούμε- νον. Εἰ δὲ Σαδδάτῳ εἴρηται, μὴ θαυμάσῃς. Σάδ- θατον γὰρ πᾶσαν ἑορτὴν χαλοῦσι. Καὶ διὰ τοῦτ᾽ εἴ- ρηται Σάδθδατα σαδθάτων. Ἰ“πειδὴ ἔσθ᾽ ὅτε, ἣ ἡ ἀρχὴ τῆς πανηγύρεως, ἣ τὸ τέλος συνέπιπτε τῷ τῆς ἑδδομάδος Σαδδάτῳ, οἷον εἰπεῖν, χαὶ παρ᾽ ἡμῖν πολ- λάχις γίνεται. Ὥσπερ γὰρ ὅταν τὰ Θεοφάνια ἣ ἡ τοῦ Σωτῆρος χατὰ σάρχα γέννησις ἐν Κυριαχῇ ἀπαντή- σειε, ποιεῖ διπλῆν τὴν πανήγυριν, οἱονεὶ ἑορτὴν ἐν ἑορτῇ " οὕτω καὶ παρ᾽ αὐτοῖς, εἰ καὶ ἡ πανήγυρις τῷ Σαδθάτῳ συνέπιπτε, Σάδδατα σαδθδάτων ἐχαλεῖτο. ΥΑΒΙΕ ΓΕΟΤΙΟΝΕΒ ΕἸ ΝΟΤΕ. () δὲ ϑβδθθαιο ἀευϊογοργοῖο υἱάθβ αἰβριι δι] οηθ δοβορηΐ ϑοδι φαγὶ ". νι δὲ δππενάαί. [δι ρΟΓΜΠΙο ΡΙΑ', -- ΚΑΣΙΩ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩ. Πολλοὶ τὴν τῶν πενήτων φροντίδα προττησάμενοι, εἰς τὸν ἴδιον χρηματισμὸν τελευτῶσιν. Οὖὗς οὐ χρὴ ζηλοῦν, ἀλλ᾽ ἢ διορθοῦν, ἢ ἐκ πολλοῦ τοῦ περιόντος ὡς λυμεῶνας φεύγειν. Ἐπιτρίδουσι γὰρ τὴν ἐκείνων πενίαν, ἣν θεραπεύειν ἐχρῆν.