Letter 810
Isidore of Pelusium→well-Beloved and honourable Brother Theodorus, Augustine Sends Greeting in|isidore pelusium
From: Isidore of Pelusium, monk
To: Theodorus, scholastic (lawyer)
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of humility.
True humility is not the absence of accomplishment but the refusal to boast about it. The person who has achieved much and still thinks humbly of himself has found the rarest virtue.
Ουϊάδηι οὐ πη ρδϑη δουηηθη ἃς ἀϊοοηαὶ ἔδει] - (ΘᾺ δάπηϊγδηῖοδ, υἱ οθπίοπιΐοδυπι δίηυο 8δἀ δυάΐδη- . ἀππὶ ἀἰδοθιθ οἱ πιογόϑυπι δοοῦβαμ!. Νδῃῃ οὐπὶ δι . ΙΒΙΠΟΒΙ ΡΕΠΌΞΘΙΟΤΙΕ Δ Μ’. --- ΘΕΟΔΩΡΩ ΣΧΟΛΑΣΤΊΚΏ, Ὃ μὲν ἀδελφὸς, ὦ θαυμάτιε, ὃ σὸς, διὰ τρόπον θαυμάζξεται, σὺ δὲ διὰ λόγον" ἔχεῖνος δι᾽ ὀρθότητα γνώμης, σὺ δὲ διὰ δεινότητα γλώττης " ἐχεῖνος διὸ μετριότητα ἤθους, σὺ δὲ διὰ φράσεως ὄγχον " ἐχεῖνος ὡς χαρπῷ βρύων, σὺ δ᾽ ὡς φύλλοις χομῶν. Εἰ τοί- νον τοῦθ᾽ οὔτως ἔχει, ζῆλον τὸν σαυτοῦ ἀδελφὸν, ἵνσ κατ᾽ ἄμφω εὐδόχυμος εἴης. Θὺ γὰρ τοσοῦτον ἐχεῖνος τῶν σῶν, ὅσον σὺ τῶν ἐχείνου, χρήζεις κλεονεχτὴ- μάτων. ΜΑ΄. --- Τῇ ΑΥ̓ΤΩ. Θαυμάζοντές σέ τινες δι’ ὀξύτητα νοῦ, καὶ γλώττης δεινότητα, γράφονται ὡς δύσεριν χαὶ δυσπρόσιτον χαὶ δύσχολον. Δέον γὰρ τοῖς ὑποδεεστέ- Ἰηεγίοτοβ ἀεπιίϊδιατα ἀδυθᾶδ, ἰὰ σοηίγα Π6 80ρ6- αὶ ροῖς συγχατιέναι, οὐδὲ τοῖς χρείττοσι παραχωρεῖς. τἱοῦῖθι5 φυϊάθηι ργδίδηι γί υ8 οαὐΐδ. Ουοοίγοι, δὶ ΓῈ5 [ ΠδὈ6ῖ, π6 ὀγτυσ Θ8π , ἰῃ ἴθ ΒιΙΠ1ΠΔ δδί, ΡῈ ΔηΪηΐ δἰ ηἰϑι 816Π ἀἰηυθ ᾿πρτο- Ῥίιδῖθη) ΡΤΌΘΥΟ ἃς ἀδάθοογο [ : γϑγαιη ἐσγορίδ Ἰ1ηάυ "ει σι δίθν, οἱ οἰοαυδι δ ποτα δυδνὶδ- ἴοπι οἱ (6οἰ Πα δΙ ἢ διπηΐβε : 4αυὺ υἱνΐπ4θο Ἰδυάδιη διὸ πυιη ποἰοθτὶ αἴθπὶ δοποὶ . ΧΙ, --- ΕἸΌΒΝ. ΕἸοφυδηίθη) ρ0 πη φἰδμιοῦίη,, 4υἱ ἰώ, νοι! 4ι) σομοόρὶ!, ρεγαρίουα ογιθμ!θ ὠθη) - δΙΓΆΓΟ ΡΟΙΟΒΙ, 4ι;ἷΝΈεΞἀοοιϊβοὶ . δ᾽ δ ἐμ γὙ ΓΡί5, οἶδ) 4υδὲ Οἰλγᾷ οἱ ἀϊυο ἀ δυιη, οὐδοῳ» γα! ΠΠΠ δἰᾳυϊάοαι), φυοΐ ἰδιοι, ἰυ ἰυσθην ρῥγοΐδει : είς, ΠπΔ οιίαπι φιυοά οὐππίθιδ ραγβρίοιηι οὶ, ἰῷ ΔΘ η0 γ οὐσυ αι. Εὐᾳιθ ποιηΐηο , υἱ ηυἱὶ δυάΐ- ΛοΥ Α ργοάθ586 οἰ ρίδὶ, ΔιΙῊ . Δ α. - γαίυγ αἰ Οη!Γ4, υἱ αυἱ ρον β0υ: σιρ! Διο ἤσστοι, ΒομοΥγΒ ΓΦ ΘΧΡΘΥΒ ΤΟΙ . ΧΠ1 . --- ΡΑΌΠ0. ἶδυ πγῃην ἰδία νἱἀογὶ ἀσῦθι, ᾳφυοι αἐὶ ἐμ νὶ- ἐΐις [δοΐϊθιι5 ἰηΠλιπιηδπιυῦ, η6 ὑφιιοῆο αμυΐάθι ] οτος ἰνηϊ. Αοοοριὶς οηἷπὶ Ὀοποίϊο πιδα ἰγγὶ- ἰπΐαγ, φυΐα δῖ] "απ πη α16 Οριϊ8 ἀβηΟδοι . ΧΙΙΥ. --- ΒΕΒΑΡΙΟΝΙῚ ἘΡΙΘΟΟΡΟ. ἡιυπηθοφυίάσδηι (Θπλομϑιγαι πὶ γογι Οὐβοῦτᾶ- γι ἰὐρίαχ ρῥγὶπαϊρίυ ἢ 6δ8ι (οπηηἶ8 . «ἰ6] - διγλ τ 6ἱ ΘΟΠΠ ΓΙ Δι9 ναὶ ἃ ., γὺ ] ἃ ρογβρί σα Οὐχοῦν εἰ ταῦθ᾽ οὕτως ἔχει, μὴ κχαθύδριζε τὴν ἀρίστην παίδευσιν τῇ τῆς γνώμης σχαιότητι " ἀλλὰ χίρνα τῇ εὐφυΐχ τὴν εὐμένειαν, χαὶ τῇ τῶν λόγων δεινότητι τὴν τῶν τρόπων ἡμερότητα, ἵνα ἑχατέρω- θεν ἀοίδιμος γένοιο. ΜΒ’, .- ΤΏ ΑΥ̓Τῴ. Συφὸν «ᾧῷ λόγῳ ἔγωγε ἀρισαέμην, τὸν σαφῶς παραστῆσαι δυνάμενον τὸ νοῃϑὲν, οὐ τὸν ὑπερσό- φοῖς χαὶ ὑψηλαῖς λέξεσι χαὶ τὰ σαφῇ ἐπισχιάζοντα. Ὁ μὲν γὰρ «ὃ λεληθὸς εἰς φῶς ἄγει᾽ ὁ δὲ χαὶ τὸ φ«ἄφι ὅλον ἐν σχότῳ χαταχρύπτει. Διὸ ὀχεῖνος μὲν ς ὅτε τ: τῶν ἀκροατῶν ὠφελείας ἐφιέμενος, πολυύμνη- τος " οὗτος δὲ ἅτε τῆς ἰδίας δόξης ὀρεγόμενος, ἀγέ- ραστος. Μ- -- ΠΑΥΛΏ. Θαυμαστὸν οὐδὲν εἰ οἱ φθόνῳ πυρσευόμενοι, οὐδὲ ταῖς εὐεργεσίαις γίνονται βελτίους. Πρὸς γὰρ τὰς χάριτας μᾶλλον παροξύνονται, ἐπειδήπερ συνίσασιν ἑαυτοὺς δεηθέντας χρηστότητος. ΜΔ'. -- ΣΕΡΑΙΠΩΝῚ ἘΠΙΣΚΌΠΩ (). Ἐπειδὴ τῶν ἀποδείξεων τῶν ἀφανῶν πραγμάτω" ἀρχαὶ διτταὶ τυγχάνουσιν (ἢ γὰρ ἐξ αἰσθήσεως ἣ ἐχ νοήσεως ἐναργοῦς πᾶσα ἀπόδειξις χαὶ πίστι: (αἰδί ἀεγδίίονα ἱπίτἰυπὶ ἀκ ), τ δῖ χη6. ἅι1 βογαηι Ὦ ἄρχεται), χἀμὲ ἀναγχαϊόν ἐστιν, ἣ θατέρῳ τούτων ἢ δίίαγο, δι ιὲ διΪλπὶ ΓΟ]υθ ἃι σδιϊδη εἰ ᾶπὶ ᾿Γ8- εὐπεδπ, Ἰηθ , αἱ 'ρ86 56τ,ρδ5ι!, ρθοίογα [ὃγ- γρηο, Πααθ6586 Οβῖ : ϑι1η1 αυΐδι )υ εἰ ο] . ἀμφοτέροις χεχρῆσθαι πρὸς τὸ χοιμίσαι σου τὸν θυμὸν, ἐχ μέσης χαρδίας, ὡς γέγραφας, ζέοντα" οὐτῶν δὲ τῶν διὰ τοῦ λόγου κρίσεων, οὐχ ἅπασιν ΥΑΒΙ ΓΕΟΤΙΟΝΕΘ ΕΤ ΝΟΤΕἝ. ἃ ἀϊναγεὶβ ποπιϊηΐυ9, νοὶ οἰλγὶ5 γϑὶ ΟὈδβοιΓὶ5, ὉΓ0- ἰι8. ποῆ δδιπδη νἱμὰ ἰιαῦοϑί, υἱ δρυΐ δρίθη- εἰδδ Ευγὶρί θη : ...« Λόγος γὰρ ἕκ τ᾽ ἀδοξούνγτων ἰὼν Καὶ τῶν δοκούντων, αὐτὸς οὐ ταὑτὸν σθέόγϑδι. δ, ΝΆγΟΙ ἐν ἐς αρυὰ γι οαιίιη ἀμ 4η. ἴη Ανϊθΐϊο (ἡπιϑδῖο : Τγγαμβηότγηηι δἰΐλμι οι οἰ πο ξυθοια ταῖσι Ἀυςιου αι5 φιλί ἰοθθι!. ἔττ. () Σεραπίωνι ἐπισκόπῳ. Ὀυδίιο δὴ δἷς εἰἷϊ αυη5. δὲ δι οἰ εἶα ἰητἰπ ὰ . 6ϑὶ ἰδ ἀογυ8 ποϑβίεγ, οἱ ᾿ϑγο8 δχϑὶ εἰ (δευϊδιυπ), αυώ5 .. ὀποῦθι5 ναὶ γἰε5. νι οοπϑίανδμηῖ, υἱ . δριι ϑυϊάδπι ἰη Σὰ» ραπίων. μῊΟ ρτορίι5 6δὶ υἱ [ Θυπηάδπι ρΘΓ6- ξ6π). δηΐιη δηδοιογθίβ ροιὶι8 δ᾽ οι ραΓρϑιιςο- Τυμα ἰοιηΐηυπι [, δχ ὉΠ ἀοδογίριίοπα ἐϊάϊοὶ- , 4υ4 Υἱῖᾶα δρίϑ
◆
From: Isidore of Pelusium, monk
To: Theodorus, scholastic (lawyer)
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of humility.
True humility is not the absence of accomplishment but the refusal to boast about it. The person who has achieved much and still thinks humbly of himself has found the rarest virtue.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.