Letter 502

From: Isidore of Pelusium, monk at Pelusium To: Ammonios Date: ~410 AD Context: Isidore argues that genuine humility does not mean agreeing with everything others say about you — it means having an accurate picture of yourself, neither inflated nor deflated, and acting from that picture. Humility, Ammonios, does not require you to accept every criticism that is made of you as accurate. That is not humility — that is a failure of discernment. True humility is not lowness of self-estimate but accuracy of self-knowledge. The humble man knows what he has actually done and what he has not done. He neither inflates his achievements nor denies them. He neither accepts undeserved praise nor accepts undeserved blame. He simply sees himself as clearly as he can and acts from that clear picture. This kind of humility is much harder than the kind that simply agrees with everyone. It requires genuine self-knowledge, and genuine self-knowledge requires the kind of honest self-examination that most people prefer to avoid. Pursue it nonetheless. It is the only foundation from which genuine virtue can be built.

ἱπερὶ ἀνα.γησίας. Ὥσπερ οἱ μανίᾳ ἀνηχέστῳ ληφθέντες τῇ ὕπερ- θολῇ τῆς νόσου χαὶ τὴν αἴσθησιν ὧν πάσχουσι παο- αἰροῦνται ()" οὕτω χαὶ οἱ εἰς ἀναλγησίαν ἔχπε- πτωχότες (ὧν εἷς ἐστιν, ὡς γέγραφας, χαὶ Ζώσιμο-) χαὶ τρόπον τινὰ ἐν ἀναισθησίᾳ εἰσὶν, οὐδὲ οὗ τῶν χαχῶν εἰσιν εἰδότες. ΣΜΕ΄. -- ΑΥ̓́ΤΟΝΙΩ ΔΙΑΚΟΝΩ. Ἐπειδὴ τότε ὁ ἐγχωμιαζόμενος δόξαν σεμ»ο- τέραν καρποῦται, ὅταν ὁ λέγειν ἐπιχειρήσας, χαὶ πρὶν εἰπεῖν χηρύξῃ τὴν ἧτταν, διὰ τοῦτο χαὶ αὐτὸς ἡττώμενος ταῖς τοῦ ἀοιδίμου Εὐσταθίου ἀρεταῖς, σιωπήσομαι. ΣΜῷΦζ'. --- ΘΕΟΔΟΣΙῺ ἘΠΙΣΚΟΠΩ. Μανθανέτω Εὐσέδιος ὁ τοῦ λαοῦ τοῦ ἐπὶ τῆς Πη- λουσιωτῶν παροιχοῦντος προεστὼς, τί ἐστιν Ἐχχλη- ΥΑΒΙΚΕ ΓΕΟΤΙΟΝΕΒ ΕΤ ΝΟΤΕΑ. () Τὰς ἀγχιθύρους τῶν ἀρετῶν κακίας φυ- γοῦσα. ὅϑδῖς οἱ Ιοᾳυΐιυγ [δἰ ἰοτυβ. Υ͵. 6ρ. ἢ . ὕὥ1νΥ1 « Αἰ ΙὉγο8 4ιϑδὶ νἱγῖι . οἰ ὑυἱηᾶ Θχουθ δι Υἱ , δἰνε ὁχιγαη)ὰ, [λ1τ. (ἐ) Παραιγοῦγται. Ῥτοου! ἀυδῖο γϑοίῃ δδὶ ἰδειὶο Β.Ἁα,., ἡβύτὰ ϑα μραρ Ϊ. οβὶ δροϊαπίατ, μτγίυαπίαγ, , Ἰοξί586 νθδιυγ. ». ἘΡΙΒΤΟΙΑΒΌΜ . Π. --- ΕΡΙΘΤ. ΟΟΊΧΥΠΗ. σία - ἀτοπώτατον «γάρ ἔστι χαὶ λίαν δεινότατον, Α ἰρόυμ! πα ἰιος φυϊάδιη οὐφηίταπι Πα θαπίδπι., ἰὼ νὰ ς μηδὲ τὸ αὐτὸν γινώσχοντα δοχεῖν ἱερᾶσθαι. “Ὅτι γὰρ φὸ ἄθροισμα τῶν ἁγίων τὸ ἐξ ὀρθῆς πίστεως χαὶ πολιτείας ἀρίστης συγχεχροτημένον Ἐχχλησία ἐστὶ, δῆλόν ἐστι τοῖς σοφίας γευσαμένοις. Ὅτι δὲ τοῦτο μὴ Ὑινώσχων ἐχεῖνος, τὴν μὲν ὄντως ᾿Εχκλησίαν χαθαι- ρεῖ σχανδαλίξων πολλοὺς, τὸ δ' ἐχχλησιαστήριον οἰχοδομεῖ " χαὶ τὴν μὲν ἀποχοσμεῖ, τοὺς σπουδαίους ἐξοστρακίξων, τὸ δὲ πολυτελέσι μαρμάροις χοσμεῖ, χαὶ τοῦτο πᾶσίν ἐστι γνώριμον. Εἰ δὲ γνοίη ἀχριόῶς, ὅτι ἄλλο ἐστὶν Ἐχχλησία χαὶ ἄλλο ἐχχλησιαστήριον᾽ ἡ μὲν γὰρ ἐξ ἀμώμων Ψυχῶν συνέστηχε, τὸ δ᾽ ἀπὸ λίθων χαὶ ξύλων οἰχοδομεῖται " ἡγοῦμαι ὅτι παύσε- ται τὴν μὲν χαθαιρῶν, τὸ δὲ πλέον τῆς χρείας κοσμῶν. Οὐ γὰρ τοίχων ἕνεχεν, ἀλλὰ ψυχῷν, δεῦρ᾽ Ορίηΐοπα νογϑαγί, υἱ δρίϑοορι ΘΧἰδι[Π 6ι. Νδ φυοὰ βαποίογυηι οὐ χ γοοίὰ ἤσθα, δἰᾳυθ οριΐηα νἱνθηὰΐ γαιίοια οο οι , Εἰ οἰ ]ἃ δῖ, μι Ὁ σοιϑίδϊ, 4υἱ 5ορ!οηιλπι ἀσφιυβίλγι!. Θυοὰ δυ- 16πῈ ος ἰξηοῦϑηϑ, νϑγϑπη Εδοϊἐδίαι ονογιδί, ἀσηι οἴει ἀΐοι οαυβαι ργῴθοῖ, ἰδ ρίι δι61 δχϑίγυδί, δι ᾿Π 4η ν αι ΐάσι ογαιι δροι εἰ, ρτοῦυ8 ΥἱΓΟ5 ΘΧρο] ]6η8., ος δυΐθι δ η ΠΙΔΓΙΠΟΥΙ ὀχογηθὶ, ( πό4ι6 πριηὶεΐ Οὔδουγαι , Οιοά δὶ ἐδγίο Ἵεοσιοβοδῖ, ἀἰυὰ Εοοϊοπίδιη, αἴ (6Π - ν᾽ υϊη (πᾶ: 6χ ᾿πππηδοι]α1 . δι π οΟη ], ἴο6 δυΐθηι χ ᾿δρ ἀΐθυ8 οἱ ᾿Ιση15 Θχα δ Π , οχἰ βίΐπιο, ουπὶ ποθὴ [δου Γυπ) ᾿ΠΠ41ὲ ΘΝ γ ΘΠ], Ὦ66 ΥΘΓῸ ἱπιροιϑυ8, 4ιιᾶπὶ Π68586 . ΘΧΟΓμΔ4ϊ. ἐπεφοίτησεν ὁ τῶν οὐρανῶν Βασιλεύς. Εἰ δὲ προσ- Βὶ Νε4θε οηἰπ ρατγίοίυπι,, δηἰπιδγὰπι οαυβ88 ΠΟ . ποιοῖτο τὸ λεγόμενον ἀγνοεῖν, εἰ χαὶ ὅτι μάλιστα καὶ τοῖς λίαν βραδυτάτοις ἐστὶ χαταφανὲς, διὰ παρα- δειγμάτων τοῦτο σαφηνίσαι πειράσομαι. “Ὥσπερ γὰρ ἄλλο ἐστὶ θυσιαστήριον, χαὶ ἄλλο θυσία, χαὶ ἄλλο θυμιατήριον, καὶ ἄλλο θυμίαμα, χαὶ ἄλλο βουλευτή- ριον, χαὶ ἄλλο βουλή " τὸ μὲν γὰρ τὸν τόπον ἐν ᾧ συνεδρεύουσι, μηνύει, ἣἧ ὃὲ τοὺς βουλευομένους ἄνδρας, οἷς χαὶ ὁ χίνδυνος, χαὶ ἡ σωτηρία ἀνήχει" οὕτω καὶ ἐπὶ τοῦ ἐχχλησιαστηρίου, χαὶ τῆς ἘἜχχλη- δίας. Εἰ δὲ μηδ᾽ οὕτως νενοηχέναι φαίη, μανθανέτω, ὅτι ἐπὶ μὲν τῶν ἀποστόλων, ὅτε ἡ ᾿Εχχλησία ἐχύμα μὲν χαρίσμασι πνευματιχοῖς, ἕόρυς δὲ πολιτείᾳ λαμπρᾷ, ἐχχλησιαστήρια οὐχ ἦν " ἐπὶ δὲ ἡμῶν τὰ ἐχχλησιαστήρια πλέον τοῦ δέοντος χεχόσμηται, ἡ δ᾽ Ἐχχλησία, ἀλλ' οὐδὲν βούλομαι δυσχερὲς εἰπεῖν, αὶ χωμῳδεῖται, γὼ γοῦν, εἴγε αἵρεσίς μοι προὔχειτο, εἱλόμην ἂν ἐν τοῖς χαιροῖς ἐχείνοις γεγενῆσθαι, ἐν οἷς ἐχχλησιαστήρια μὲν οὕτω χεχοσμημένα μὴ ἧν, Ἐχχλησία δὲ θείοις χαὶ οὐρανίοις χαρίσμασιν ἔστεμ- μένη, ἣ ἐν τούτοις, ἐν οἷς τὰ μὲν ἐχχλησιαστήρια “παντοίοις χεχαλλώπισται μαρμάροις, ἡ ὃὲ Ἐχχλησία «ὧν πνευματιχῶν χαρισμάτων ἐχείνων ἐρήμη καὶ γυμνὴ χαθέστηχε. ΣΜΖ', --- Τῷ ΑΥ̓ΤΩ. Δίχαιον οἶμαι ἐπὶ τῶν μεγίστων ὑποθέσεων, χἂν ὃ λέγων τῆς ἀξίας ἀπολιμπάνηται, μὴ ἀδυναμίας χαταψτφίζεσθαι τοὺς ἀχροωμένους, ἀλλὰ συγγνώ- μὴν νέμειν, ἐπὶ τὸ τῶν πράξεων μέγεθος τὴν αἰτίαν ἀναφέροντας.