Letter 494

From: Isidore of Pelusium, monk at Pelusium To: Peter Date: ~410 AD Context: Isidore on the resurrection as the foundation of Christian ethics — not merely a doctrine about the afterlife but the premise that makes present virtue rational. If there were no resurrection, Peter, the advice I give you would be foolishness. Why endure what is difficult? Why refuse what is pleasant but wrong? Why choose the painful right over the comfortable wrong? If this life is all there is, and if it ends in permanent extinction, then the calculus of the Epicureans is not unreasonable: maximize pleasure, minimize pain, and call it wisdom. But the resurrection changes everything. It means that what we are now is not the final version. It means that the choices made here accumulate into something permanent. It means that the suffering endured for the right reason is not wasted — not swallowed up in oblivion but woven into what we are becoming. Live as someone who believes the resurrection, Peter. Not because you have been told to, but because it is true, and because living in accordance with what is true is the only way to live that makes sense.

Πῶς εἴρηται τό" « Φάσκοντες εἶναι σοφοὶ, ἐμωράγνγθησαγν. » Τό, « Φάσχοντες εἶναι σοφοὶ, ἐμωράνθησαν, » χαὶ διὰ τοῦτο, ὦ σοφὲ, εἴρηται, ἐπειδὴ παρ᾽ αὑτοῖς μὲν ὄγχος ἦν πολὺς ἀληθείας χηρεύων, παρὰ δὲ ταῖς Γραφαῖς ἀλήθεια κόμπου χαθαρεύουσα. Τότε μὲν οὖν ἀνδρείας ἔδει χαὶ συνέσεως πολλῆς, πᾶσαν πιθανό- τητα χεχομψευμένην, καὶ ἐντρεχῶς τὸ ψεῦδος ὡς ἀληθὲς παριστῶσαν ἀπογυμνούσης. Νῦν δὲ χαὶ αὐ- τοῖς τοῖς ἀγροίχοις ἡ πλάνη αὐτῶν εὐφώρατος γέ- γόνεν. ΣΙΔ΄. --- ΑἈΠΟΛΛΩΝΙ͂Ω. Περὶ ἐλεημοσύνης. ΕἸδοιηοβ ηδηι ἃ ργΟῦτΟ οἱ οοπίυ!ηο]ϊὰ ριγ8πὶ δι- αὶ Τὴν ἐλεημοσύνην χρῇ χαθαρὰν ὕδρεως χαὶ ὀνεί- ἦυ6 ἱπιπηυπαπ)᾽ Οροτίοι. Νδη) φιὶ εἰ [ας δί- ἑυησυηῖ, [ἀρ γδηι υπσυφηῖϊο οσὐοηυμη δι ιν ΐδοθηὶ, δἴ4φι ᾿ ἈφΟἰρί δι 8Π ρογουκυηῖ. θυ δπίη οὐ! ῬγοΟῦ ΓΟ μογγζυμίιγ, οιἰδιηφὶ πιᾶχὶ πὰ δἰη!, δοοϊρίδη- πνἰηΐπια ᾿υσι ( δυηὶ : (Δπι6ιδὶ δἰΐοᾳυΐ περαδϑὶ- ἰδἰῈ σομδιγίεἰΐ σομη ἰΔεἶϊα ἰοΓδοὶ. Ουὐπ) ἃυῖα πὶ οἰἶδι) μογοχίψυλ ὁυμ!, δἰφυδ οὐπὶ σοηλι πιο ρΓ- υνδηίρ, ἱπιίοίογαν ἀϑὴ 4ιδπιάδηι οροπείυη) δηΐπ) . ιϑπιροβίδίοηι ρατγίθη!. Νὰ ἐδ 4υ] Ποη τηο0 ηἷ- ἈΝ Ἰασο τ, ] οἰἾ8πη) ράυραγθβ οοηνίοἑ οἱ 1ηὰ- Ἰόΐοι ϊ8 Ἰησαδϑυμί, " δηιοηοπὶ αὐυϊάθη) ἴδοογα ΕἾΤ 65ῖ. Θηλπθιι αυΐμμα [6γὴι1 οἱ ογυάο! αι δι πη ) ΘΣΟΟββογυηῖ. ἘῸ8 δπΐπι 4υΐ , ἰδπηυλὴ . ρου, Δρρμοίαηϊ, ροοουμδηϊ, ἀυηι "6ς , φυογυπὶ ροηυγία ἰδθογδηί, βδυρρούϊίδη!, [οἱ ΡΓΙΒΙόγοὰ οομ δα)!εΐυηι. Θυοείγει ᾿ναυρογὶ- θυ8 ἰδ Ρ οἱ ρῥίδοῖα ΓοΒροπάθγο ορογίοὶ, μγὸ Υἱγδυ5 ργώυθγο, αἴᾳυθ οἰθοιηοϑγηπη), ἰδ αυδη) ἰμ- βοιπδμ αυδιη δι) οἱ μου] πὶ Υἱγαὶπθη), ΟΟΟυ ΆΓΟ, ἃ π0η υἱηηΐ ὈΓγΓΟραΙΓΟ. ()υοά ] φυΐβ υπιἰ6 5Ὲ00 . ᾿ΙΟΠ σα] μαι 5ο]διΐυν δογαί, ἤθη μαθδαί, ρϑοϑῖο δὸ ἰδηΐ δι) ἱρϑὶ γοδροπάδαδι, Κη λρυά νἴγιιπ) φγϑιϊοβυ!. ΟΟΧΥ͂. --- ΕΥ̓ΟΡΤΙΟ ΕΡΙΘΟΟΡΟ. Τὰ αυϊάσαι, νυ]ρὶ [ΟΓι8856 δϑινίθπιϊλπ) βοαυθη8, Ετανίυῦ ρ6ο02886 εἰχ[διὶ, ] Υἱγαίἱ νἱπὶ διιι- , φυλ 4υΐ δπὶ δὲ βίυργιῃ ἱπάυχὶί. Εχο γϑγθ ἐρδϑιν γοὶ ηδίυγδπι διίθηθῃβ, δὶς δχἰϑ( ( δἰδὶ δους εἶναι. Οἱ γὰρ ἐχείνῃ ταῦτα μιγνύντες, εὐώδει μύρῳ δυσώδη χιρνῶσι βόρδορον, χαὶ τὰς τῶν λαμ- Θανόντων πλήττουσι ψυχάς. Τὰ γὰρ μετ᾽ ὀνείδους παρεχόμενα, χᾶν᾿ μέγιστα ἧ, οὐχ ἤδιστα τοῖ; λαμ- θάνουσι, χἄν διὰ τὴν ἀνάγχην σιγῇ στέργωσι τὰς ὕδρεις. “Ὅταν δὲ χαὶ ἐλάχιστα ἧ, χαὶ μεθ᾽ ὕδρεως παρέχηται, ἀφόρητόν τινα χειμῶνα ταῖς ψυχαῖς τῶν πενομένων τίχτει. Περὶ γὰρ τῶν μήτε παρεχόντων, ἀλχὰ χαὶ λοιδορούντοιν, οὐδὲ μεμνῆσθαι χρή" πᾶσαν γὰρ ὑπερδεδίχασι θηριωδείας ἀγριότητα. Τοὺς γὰρ πρὸς αὑτοὺς, ὡς πρὸς λιμένα, χαταίροντας χατα- δύουσι, μῆτε τὴν ἀναγχαίαν πληροῦντες χρείαν, ἀλλὰ χαὶ ὕόρεις προστιθέντες. Χρὴ τοιγαροῦν πράως ἀποχρίνασθαι τοῖς δεομένοις, χαὶ χατὰ δύναμιν Ο παρέχειν, χρύπτειν τε ἐλεημοσύνην, ὥσπερ ἐλευθέ- ρᾶν τινὰ χαὶ εὐγενῆ χαὶ σώφρονα παρθένον, χαὶ μὴ πᾶσιν αὐτὴν ἐχπομπεύειν. Εἰ δὲ μὴ ἔχοι τις δι᾽ ὧν παραμυθήσεται τὸν ἱχέτην, ἀποχρινάσθω αὐτῷ εἰ- ρηνιχὰ ἐν πραῦτητι. Ἰδοὺ γὰρ λόγος ὑπὲρ δόμα ἀγαθὸν (), καὶ ἀμφότερα παρὰ ἀνδρὶ χεχαριτω- Θηΐπ), ΜῈ ΟΙΟΓ ΓΠ0 48π ἀουη), δὲ υἱΓυ ΣΙΕ'. --- ΕΥ̓ΠΤΙΩ ἘΠΙΣΚΟΠΏ. Αὐτὸς μὲν τῇ τῶν πολλῶν διανοίᾳ ἴσως ἑπόμενος χαλεπώτερον ἔφης τὸν βιασάμενον παρθένον τοῦ πείσαντος. Ἐγὼ δ᾽ αὐτῇ τοῦ πράγματος προσέχων τῇ φύσει, ἡγοῦμαι" εἰ γὰρ χαὶ παράδοξον εἶναι δόξει ὀπΐπὸ πονυιῃ οἱ ἰῃβο θης Υἱἀουΐίυγ αυοά ἐΐοια- θ τὸ λεχθησόμενον, ἀλλ᾽ ὅμως ἀληθὲς ὃν λελέξεται᾽ ὅτι Γι δι, ἰΔη16ι), 4υ͵α γογυμ 68ὶ, ἰ« ἀΐδάπ)) , δι δου οἷ ὈΪδη θδιὶ ΠΠΠΟχὶῖ, Πρ ἰοδἰογθὰ ὁ πείσας τοῦ βιασαμένου ἐναγέστερος τυγχάνει (). Ἐνταῦθα γὰρ ἡ πειθὼ τῆς βίας ἀργαλεωτέρα ἐστὶ, ΥΑΒΙΖΣ ΠΕΟΤΙΟΝῈΝ ΕΤ ΝΟΤΑ. () ᾿Ιδοὺ ,2όγος ὑπὲρ δόμα ἀγαθόν. ἴιι Β. Ε. 6ϑὶ ἡδὺ γάρ. ἰμοοι5 ἀχκῖαι ᾿! Ῥάμπδγειο δι ϑδρίθι ΥΓ20 ., (. ΧΡ , Υ. , οἱ αυϊάδι ἰμ!ογγοραίίο- εἷκ χυτὰ ργοίδιυς : Οὐχ ἰδοὺ λόγος ὑπὲρ δόμα ἀγα- θὺν, χαὶ ἀμφότερα παρὰ ἀνθρώπων, ποι!, υἱ ἁνυὲ ἰδἰ ογιη, ἀνδρὶ χεχαριτωμένῳ. (Ονν βοδΙοι ΠΟ. . οὗ, ει οτί . ΧΗ], οι αἰϊδὶ, ᾿Ιδοὺ λόγος ὑπὲρ δόμα ἀγαθός. Εὶ Ιάἀδπ: ἢ . , 8ὲὲ ξαεσεταοίΐο, Ὑπὲρ δόματα ἀγαθόν. ηιδαιαι αἰ γ αυᾶη ἰδοὺ Ι6- εἰιυγ, υἱδὶ ἰη ἰδ ἀοΓ. . Βανδγ., υὐΐ ἡδὺ, φυοὺῦ ἰδπιθὴ ([ὉΤΓι2556 ΠΟῚ ῬγΟΥδ5 ἐοηϊοιηποηάδη, δἰἷῖ, 4φυδηλνῖ8 οἱ [μαι ἰπίαΓρΓΟ νϑίι γα ϊεϊο γι ἰδού " Νόοηπε, ἐεοο, υέγϑιιηι δι ρεΥ ἀαίμηι θοπιπι. ΠΊΤΤ. () β