Letter 46
Isidore of Pelusium→Unknown|isidore pelusium
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed recipient
Date: ~410 AD
Context: Isidore explains why the Old Testament law prescribed blood sacrifice.
You ask why the law entrusted its sacrifices to blood, when blood seems repulsive rather than holy. The answer is that the law was addressing people steeped in Egyptian customs, who were accustomed to worship animals. By commanding the sacrifice of the very creatures they venerated, God was weaning them from idolatry step by step. He met them where they were and led them forward. The blood of bulls and goats never actually took away sin — it pointed ahead to the blood that would: the blood of Christ, the true sacrifice, which fulfilled what the old sacrifices could only symbolize.
Νοναπὶ δὲ ρογαγίπαι Οὐ] αιἰοπἶ σθηυ ἘΦ ζ, ψι Ἐσοϊοδβῖα εἱἱμας οὁσοορὶδίυ ͵, αυἷδ ρἈ} }- ΥΑΒΙΑ ΓΕΟΤΙΟΝΌΒ ΕΤ ΝΟΤΑ. () Εχρ!ο ᾿Ιδευηδπ) δϑιογίϑευ ἀδποίδίαπ) ἰη- τοάο ἐπινοιῶν ἂχ (οὐ. γλ. οἱ ΑἸι. ῬΟιΝ. () Νου Κανδίδῳ, . Κ}ὺὃὺνδίχῳ, (απάϊοίιο, ἴῃ - μετίϑυίιυγ πὸ ορίϑιοῖα ἴῃ οοἀν. γα. οἱ Δ, γογό. δηίαρθοη. [}}.Δτογίϑουπι οἱ νοσοιῃ ταύτης, ]: ογο οοὐ. δι. . Ῥογγοὸ ᾿ἀδπὶ οοιἰδχ ἐϊ ρϑΓΙΙοΓ σαν ΑΙἴτ. μοϑὶ νοσαυμία ἐρῶσι οομ { } }Π- δε πηι ΒΌ ΘΟΥΌΩΙ ραγιϊοἰρίθηι, δεομένοι;, ῬΟΞΙΝ:. , ΙΒΙΠΟΕΙ ΡΕΓΟΒΙΟΤᾺ εὐ Πα ἙΟΙμηΐ , ΟΠ) ΙῈχ Βδογι Ποἷᾶ ογυογα Α ἐπιστεύθη, τοῦ νόμου αἵμασι τὰς θυσίας ὁρίξοντος. ἐεδηΐαι, ἃς ργερβογί "δῖ, Οὐ δυϊθι ἢΠυὰ ραγορὶςίβ, ηαυἱ ἴῃ ἰὸρα ρ!ογίαγίβ, οὐπὶ ἰδβθην ἰρηογοβ, φυοά Ἰαχ ογυθηῖα δὸ ηἰἀογυΐδηῖα δογ εἶ ἴῃ Διγ ἃἂ( ρμΓθ- οηἰ ΒΔ ΠηΟΓΠλσῖ γ}} Παγὶ ἰαυοῦδι : ρᾷποβ διιίοπὶ Ἀ)) δᾶ ἰπίυ Θχοίρίεδαι, αυλπὶ ἃ νϑίθγὶ ροριο οοηδρίοὶ ποίλ ογδῖ. Ου ΠΙΠΟΙῸ 'ρ , αυἱ γοῦῖ- τδιθ) ἴῃ ἰεξζο οοουβδίαμι, . ἡσπ ἀο]αγδίδηι, της ὨΐΏ ΘΟρποΥθίϑιϊ.. ΓΟΡΙΙ. --- ΤΠΑΌΜΑΘΙΟ. Ἰπιροφεϊυ! ἱπ πιεάϊο ιμπιμΐι υἱτίμίφηὶ ἐΧΟΥΓΘΥΤΘ. ΟΠ γὶα βοοδβϑὶο Π)ι] Οογθπὶ τη} βοίθη! πὶ ἃἀ- ἧμηχὶι. Ναιη αυἱ ἴῃ ᾿ . τυπλ}} γογβαῖυν εοἰοδίϊπι γόγυπὶ δοϊθηϊίπη δἰ ρίδοὶ βίυήθι, {Ππὰ ἐκηοταῖ, ἰὰ φυοὰ ἱπίογ δρίηδϑ βογῖιιρ Δ ῃγῖο- ἐδεὶ : δίφιιδ δυπ), φηὶ οὐΐαιη ποὴ δρίϊ, μοὶ οοφπηίιϊο- ἨδΠὶ ὁΟπθΠι) τΐηΐη) ρ. ΟΠ. ---- ΙΒΙΌΟΠΟ ὈΙΑΓΟΝΟ. νι ῥἰοίογοβ οἱ ἰοχίογοβ ] βογίολ ρ]] ο}} Χ- ῬΡΟΪ δ, ἡ} } ΟΟΙοτ Ἂς ἢΠ} ορογᾶ νδγίδγθ σοπδιδνογι, ἂἱ ρογίδοίδπ ἱπιρίπειη, ὺϊ οπηΐθυ Ῥλυθ ἀυδβοϊίαιη νϑϑίθιῃ τα λαμ. Ἐοιίθη! ) ργορβγοβ} ργαίυ Βδιάαυλαιδιῃ πιρ εχ τ} πιοάϊ . Οιμηθ δυἷπὶ νἱγιυ ρδῦ- Το οι ΟΠ } γοαι γι. Α)υδηιοῦγαπι οἰθογυπι ) υμ ἧι πὶ ἘΪ}} . ΠΠπλιὶ ΠΠ γ|, αυΐ οὐ δα ηδῖθιι. πιΐ- Δ η η . Νἅι) υΐ ἴῃ ἀΌῸ.)} οοΓίαι, ἃ} θη) ἃὐπίΐ οι. ᾿ : ΟΔΙΥ͂. --- ΤΙΕΒΟΡΘΘΙΟ ΡΙΑΘΟΝΘ. δε ομιὶπὶ γοδεγτοεί ον . Ουδηϊδάπιούπηι νἱγαί ἰαίδιη οο]ο Παῖγα ρδΓ- Ὠοπιῖε! δχδι εἶ}, πόθος ἰπΟΔγΓΠΙΠΝ} ΡΓΟΡΓΟΒΒΙΒ ὁἈβι αι] ἀσογαιηθηίὶ αι πὶ {{}} : Θοάδόπμῃ τηοὐ οἶλι. δῖι: Οὐδ πα ΠΙΟΙΠ ΠΙΘἢ ΓΟδΌΓΓΘΟΙΪΟ }- ὑεῖι. θεῖ δοίην μυπιδηϊίαῖο θά} υἱγυιηη . Πῶς δὲ οὐ συνορᾷς- ὁ ἐπὶ νόμῳ αὐχῶν, χαὶ τὸν νόμον ἁγνοῶν, ὅτι τὰ αἴματα χαὶ τὰς χνίσσας ἂν τῇ αὐλῇ χαὶ τοῖς προσχηνίοις τοῦ ἁγιάσματος ὁ νόμος ἐχέ- λευσε γίνεσθαι ; τοὺς ἄρτονς δὲ ἡ ἔσω ἐδέχετο τρά- πεζα, ἡ τῷ παλαιῷ ἀθέατος λαῷ, ὧν εἷς ὑπάρχει () αὐτὸς, ὁ τὴν ἐν τῷ νόμῳ πρυπτομένην, χαὶ νῦν δε- δηλωμένην ἀλήθειαν μὴ γνούς. ΥἹ. -- ΘΛΥΜΑΣΙΩ. ᾿ Ὅτι ἀμήχανον ἐν μέσῳ θορύδων ἁρδτὴν χατορ- θωσαι. Ἐμοὶ τὴν μετρίαν εἴδησιν ἡ χαταμόνας προσ- ἐθηχεν ἀναχώρησις. Ὁ γὰρ ἕν μέσῳ θορύδων στρε- φόμενος, χαὶ γνῶναι τὰ οὐράνια βουλόμενος, λέλη- θεν, ὅτι τὸ ἐν ἀχάνθαις σπειρόμενον, ὑπ᾽ ἐχεΐνων συμπνίγεται" χαὶ ὁ μὴ σχολάσας, Θεὸν γνῶναι οὐ δύναται. ᾿ ΥΓ΄. “- ΙΣΙΔΩΡΩ ΔΙΆΚΟΝΩ. Καὶ ζωγράφοι καὶ ὑφάνται, οἱ τοὺς σηρῶν ὑμένας ἐξεργαζόμενοι, πολλοῖς χρώμασί τε καὶ νήμασι τὰς ἑαυτῶν τεχνουργίας ποιχίλλουσιν, εἰς τελείας εἶχό- νος ἣ ἐσθῆτος ἐχπλήρωσιν. Καὶ ἡ χατὰ Θεὸν προ- χοπὴ οὐχ ἔστι μονοειδής. Πασῶν γὰρ δεῖται τῶν ἀρε- τῶν εἰς τελείωσιν. Οὐδὲν οὖν νηστεία βρωμάτων ὀνί- νησι τοὺς μὴ πάσαις νηστεύοντας αἰσθήσεσιν (). Ὁ γὰρ ἀγωνιζόμενος, πάντα ἐγχρατεύεται. ΥΔ'. --- ΘΕΟΔΟΣΙΩ ΔΙΑΚΟΝΏ. Περὶ τῆς τοῦ Κυρίου ἀναστάσεως. Ὥσπερ παρθενευούσης τῆς φύσεως ὁ τύχος τοῦ ἹΚυρίϑυ γεγένηται, χαὶ ἣ πρόοδος τῆς σαρχώσεως τῇ δγνείᾳ μείωσιν οὐχ ποίησεν " οὕτως ἐσφραγισμένου «οῦ μνήματος, ἡ ἀνάστασις γέγονε () " Θεοῦ γὰρ ἐνανθρωπήσαντος τὰ ἀμφότερα. ΥΑΠΙΔ ΓΕΟΤΙΟΝΕΒ ΕΥ ΝΟΤἍ. ι ᾿ ἘΝ Οοἀὰ. γαι. οἱ ΑἸΙ. Ἰερσυηι ὁ Τάρχε : ΌΒΗΙ͂Ν: () Οουίοεν ορῖϑι. , οἱ ᾿ν}} ΠΠΌ τὶ . 'ς Παϑι Μάσυυβ, Τί γὰρ ὄφελος νηστεύειν τῷ σώματι, τὴν δὲ ψυχὴν μυρίων χαχῶν ἐμπεπλῆσθαι; Ἐπ . Αἰηὐτγοβίιβ : ε ( υἱὰ ργούθβι Ἰολιηᾶγα υἱϑεογὶ- νυ, οἱ ᾿ σχι ΓΙΑγα υϑηδιίθυ : οἰνδίϊπογα οἰ , ΘΓΓΑΓΟ ΘΌΠΟΘΡῖΟ πο εἶθ } γα ροοοδίο. Οάγη οδῖ, πο ρὶ- γίτυδ! ) η τι, Ὁ] }} σογροῦὶ πο ρᾶγοίῖηγ, οἱ ἰη ἰϊὶς φυδ οἴππίθνν ἀοἰ εἰϊ δυηΐ ποςσδηογὰ ρογιϑη- ταῦ. » Εἰ τὰῶοχ : ε δο)υπδὶ ΘΓ Ὸ ΘΟΓΡυ }, ΠΙΘ}} ͵οζυμδι ἃ υἱΐ, οἱ συ γα ορ ἀ : [ΘΓΓΘΠΆΣ, Γοοἶβ διιΐ Ἰερα ἀϊμιάϊεοει. » Εὸλ συγϑίηπ ἐΐγα : « [ἃ γνδοολι » Εἰ ρᾶρὰ Ρίιι ορίϑ( ρτί τα : « ΝΙΒΙ! ργο- Ὁ. ἀδβί ἀδγία βδυδ γουοοδῖ, ψῦὰ δὶ} ποοίϊυτα - εἰδδὶ ποι ηἱ [ ΠΆ ΓΟ, οἱ ΟΡΆΓΘ, οἱ } γ᾿! σίου . Δ ΦβΓ. ηἶδὶ ΠΒ ᾿πἰ αι} Γανοσθί!γ, οἱ }}) }}- ἰγθειδίιοι νι ᾿ἰησυᾶ (Οἰἐ δϑιῖαγ, » Υἱὰ. ἐληοηθη , Οιυία ρτοάφεὶ, αἀἰκιΐηοι. , απ. , ΝΙΝ μτοάεεί : θὲ ρμαηίιϊθιι., ἀἰδιίοί. ὃ, οΔη. , Νίμὲ ἐπίμι ντοάφεῖ. οομδεογαιίοπα, ἀϊδιίηεὶ. ὃ. δἰ. [ δ΄- δινυ οὐπὶ }, {} δαγποη ἃ ( ᾿)υδαγαροείπιᾶ : « Νοη ἰδ δῃρβιϊηδηια οἷδὲ βίδι ποϑιγὶ δυ γογἶ, δὰ (γασίυ ΘΟΓΡΟΥΪ } ΓΔ ΒΓ Γ, ηἰἶσὶ . }ν [υἰαυ τονοσεί, οἱ οἰ γθοι τ! .}}}}ὺ λίηψυλ οὐ θϑαῖαγ. δ᾽ ΟΓΒῸ ποῦ οὐδ} ϑὲ πιοιίθ- γϑη τα ᾿ἰυδγίας, αἱ οιἰδτῃ δἰΐα οὐρ᾿ αἰ λι Θα θη) ἰὸδὰ ἐγοηθηῖΓ, » οἷς. [ἀὠπὶ Μίαριν δογιη. ἀδ } η ἀδοΐ πη πιοη- δἷβ : « ᾿ἰἰοἴ}, ᾿μ , ΟῚ δου ἃ εἰ , δὲ εἰδὴ ) ΟἹ σι) {{| ἀ δ᾽ ἀογ] ᾿Θπηρογοίηγς δοε κυροιυυμ οδὶ δυβοίρογα οϑυτίθπη), οἱ ἰηἰ΄υδιη ἀόρουογα υοϊαμ αιθῃ) : ΓΟΟΙδῸ ἈΠΕ ὶ ο, οἱ ἃ φηοϑβεῖι, Αὐκιΐηθηβ δπΐπι. ἃ} ἐπ νη πα! ΠρηΠαῖς, ἃ Ἰυχυγίας αἰββϑοϊ αι] οη , ἃ μοῦ γυδιίοηθ ᾿γδουηαἶ., ἃ οὐρί αἰαῖ ν᾿ πα ΐοῖα", ρει γι σα ῖτιγ ν Γ] Βη }{ΠΠ } ἰογιμῖ, οὐ ἱμοογγυρι! θαι ἀσ!εἰαγυπι νοϊριδ! ΡαΒΟΘίΌΡ, » οἷς. δι} ἀ τογὸ υηἷο ΙΘοα΄ πὰ Οὔδαγγαν! δρι (πγγβοϑιοινα ιν ) ράΓΟῸ γί " γθ οὐ ᾿ς βυΠίςογα μοδϑίθι; αυϊυυ ἀδηΐᾳυς δύο, γογϑυβ Μ. Απιοηὶὶ Μυτοιὶ : Νερωΐϊοφιαηι ϑειϊὶς αϑϑιἴηι α εἶδὲδ Ομ [οἷς απίπῆι {μὐμίῦμ ἱπφυΐπαί. Ἀλττ. () ᾿ΕἘσφραωγισμέγου τοῦ μνήματος ἡ ἀνάστα- σις γέγονξδ. Βλίοιη τη ]Πογὰ γὙοίογυπὶ ΕΟ ἰαη Οτιδος υλ [,Διἰπς (ἰοοίογυπι ορί͵, (ἢ ΓΙ δίιπι δῖουϊ οἰλ οἱ ἰπϊόργυ νἱ γαῖα} } Μάγῳ ἡδίμ ἢ , ἰϊα οἱ ροῦ οὐδ παῖυπι οἱ Οἰλιι } δ ρῸ σΓ}}} ΓΘΘΙΓα δδη, οἱ ροῖ οἰλυϑ [ὉΓ ἀι] ἀἰδοίρυ! ἰρτοἀ! η . Ποῦ! . ΘΟΠΟΙΓΑ ΠΟΓΡΟΓῸ : ἴῃ αὖυὰ οἱ ἰηὶς. ΥΕ', -- ΤΩ ΑΥ̓ΤΩ. Περὶ [τοῦ] αὑτοῦ. ; Οὐχ ἔστ: φυσιχὰς ἀποδείξεις τῶν ὑπὲρ φυσιν ζη- τεῖν. Εἰ γὰρ χαὶ σὰρξ ἀληθὴς ὁ Λόγος γεγένηται, ᾿ ἀλλ᾽ οὐ ψιλὸς ἄνθρωπος ὁ Χριστός " ἐνανθρωπήσας δὲ μᾶλλον Θεὸς, ἐν ἑκατέραις ταῖς φύσεσιν εἷς ὑπάρνει Υἱὸς [τοῦ] Θεοῦ. Ὑζ'". -- ΤΏ ΑΥ̓́ΤΩ. Περὶ τοῦ] αὐτοῦ. Τὸν λίθον τοῦ μνήματος μετὰ τὴν ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου ὁ ἄγγελος ἀπεχύλισε. Καὶ μὴ μετ᾽ ἐκχεῖνο γόμιζε γεγενῆσθαι τὴν ἀνάστασιν. Εἰ δὲ λέγεις" Τίς οὖν ἡ χρεία τῆς τοῦ ἀγγέλου παρουσίας; φαίην ἐγὼ, ἘΡΙΘΤΟΙΑΒΌΜ {..- ΕΡΙΘΤ. ΟΡΙΧΣ. ΟΡΥ͂. -- ΕἸΡΕΝ. εοὐομι. όγαιη δαγυπὶ αυῷ πδιυγαπι ΒύροΡΔηϊ παίθγα Ρδ ἀδιμοηδίγα } υθγογθ ΟροΓΙοΙ. Νὰ οἰβδὶ γϑιθυηι οΔΓῸ Ὑογὰ [δου πὶ Θϑὶ : δὶ "Οἢ μοι ἀϊππίαχαϊ ΟἸινἰϑίαβ. Θυΐη μοιί Πι Πυ| - ιἤϊαια ἰπάπίυ, υηυ ἰηΩ ἀυάῦυ πδιυγῖ Ὠοὶ ΕἸ ΘΥ }. : ΟΌΥΙ. -- ΠΕ ἘΟΡΕΨΜ. ξίφη. Αηροὶηβ ροβὶ Ὠοπιὶηὶ γϑϑιγγθοι θη θη) ἰϑρί ἀοπὶ ἃ ᾿ηοηππποηῖο τανοὶνὶι. Νοηϊα οι ᾿ἰυἀ δι! Πη, γοϑιιγγοοιίοηδπη ροϑίοᾶ σοηιΐρ᾽. Θυοἀ ἱ ἀϊ ογὶ , Ἐοαᾳυϊά ἰφίίαν Δ }} ργβοι τα Ορυ δγϑὶ ἢ ΓΟΒρΟΠ- ὅτι ἔπειθε τοὺς ζητοῦντας ἐγηγέρθαι, ἀλλ᾽ οὐ χεχλέ- ἢ ἀδπι ἐσοὸ : ΟΝ [ ιἱΐ Ὠοιηΐδυιη αυξτοθδηί, ἢ Π| φθαι τὸν Κύριον, ἄγγελος τοῦτο πιστούμενος, χαὶ πρὸς τοῦτο διαχονούμενος, Θεῷ γὰρ μόνῳ λειτουργοῦ- 'φιν οἱ ἄνγελοι. ΥΖ'. -το ΠΑΛΛΑΔΙΩ ΔΙΆΚΟΝΩ. Ὅτι οὐ πρὸς τὸν γόμον ὑποστρέφων' ὁ Παῦ.ος, οἱκογομικῶς τὰ τοῦ γόμου πεποίηκεγ. Ὃ θέλων ὑπὲρ Ἰσραηλιτῶν γενέσθαι ἀνάθεμα, χαὶ τῆς Χριστοῦ βασιλείας δι᾽ ἐχείνους ἀλλότριος, τί οὐχ ἂν χαὶ ὑπέστη χαὶ ἔδρασεν, ἵνα τύχοιεν σωτη- ρίας ἔχεῖνοι ; Οὔτε οὖν περιτέμνων Τιμόθεον, οὔτε ἐν ἀζύμοις χειρόμενος, οὔτε δι' αὐτοὺς λέγων περι- χεῖσθαι τὴν ἄλυσιν, πρὸς τὸν νόμον ὑπέστρεφεν " ἀλλ' ὄν ἀφῆχεν ὡς τέλειος νηπίοις μᾶλλον ἁρμόζοντα, εἰχονομιχῶς δι᾽ ἐχείνους ἐδέχετο, ἵνα γένωνται τέ- λξιοι. ΥῊ". --- ΑΘΑΝΑΆΣΙΩ. Περὶ μετανοίας. Καλὴ μὲν χαὶ ἐπαινετὴ ἡ μετάνοια, ἀλλ᾽ ὀλίγοις γίνεται δυνατή. Ὃ τοίνυν Θεὸς ὁ θέλων τὴν ἐν ἐπι- στροφῇ ζωὴν ἡμῶν, ἐξάξει ὕδωρ ἐχ τῆς καρδίας , δεύτερόν σοι λουτρὸν γενησόμενον, χαὶ ἐχούσιον χηλυμξήθραν, καθαίρουσάν σου τῶν μολυσμάτων τὴν συνείδησιν, ἵνα ποιήσῃς χαρὰν τοῖς ἀγγέλοις, οὗς ἁμαρτήσας ἑλύπησας. γΥϑ΄. --- ΔΈΟΝΤΙ ΔΙΑΚΟΝΩ (). Τὰ ὑπερφυῆ καὶ θεία παιδεύματα διδάσχων ὁ Καὶύ- [λοΐϑῦαϊ διυβοίυβ οιπὶ δὰ υἱιδπὶ τοι , - Γαρίυπη , συ ἢ ος ΔΙ γπαγεί., δίαυθ δὲ] θΠὶ ΓΟ ΟρΟΓΔΠ πᾶνᾶγαί. Νδπ } δηροὶὶ [ - νίυηι. ΟΡΥ͂Ι!!. --- ΡΑΙΓΑΒΙΟ ὈΙΑΓΟΝΟ, Θ κοὐ κον α ἰεηφηι τευεγίεηδ, εε αἱερεηπεαίἑθηις ἐαιιξα ἐα φιιΣ ἰερὶς εἰπὶ Ῥαμίιε [εἰϊ. φυὶ [γδοξίίδγυπη σαυϑὰ δηδι Π| ρῖ- Ῥίον ἃ (μη γίβιΐ γϑσιιὺ δκοίααϊ ουρίευαί, φυϊά ποη οἱ βυθ ι, οἱ [δεϊβϑδδὶ, υἱὲ δαϊσίθη σοπβθαυθ- ΣϑηΐϊΓ Ουοοίγοα οὐπὶ Τἰπιοιμϑιη) εἰγουπιοὶ- ἀεεοῖ, πδα οὐπῇ ΖΥΠΟΓυ ΩΝ ᾿ΘΙΏΡΟΓΘ σϑρυϊ αἰϊοπάογοί, ἈΟ ουπὶ ΘΟΓυΠιὶ συ οι ΘΔ νἱποιυ πη) ἀ- ᾿ Γοῖ, ἰΙαφαηι τουθγίθθϑίυγ ; νογυπ) ) υἱ δάυ!υ ΤΟΙχυσγαί, νου ρυεγὶ ροίυ σΘοηφγαθδηίαπι, οΘΓῸ (Ομ ργορίδν βυβοορίί, υἱ αὐ] ρθοείθοιϊ οἰϊήῆοοΓοιίυγ. ΟΡΥ͂ΠΠ]. -- ΑΤΗΛΝΑΞΙΟ. θ ρωηὶιεπιΐα. Ῥγοΐλγα αυϊάδη) οἱ δυο ἀΐσηδ ρωπί θη Δηΐηιΐ γοϑὶρίβοθηι : ραυοὶ οἂπὶ σΟΏ ρ- διηι. δου ἰσίτγ, {(υἱ Π ν᾽ ἴπ| ΡΓ γΓαβὶρ᾽ βεθηι.Πη| οὈιΐησγα νυ}, ραοῖογα ἰυ Δ]υδπ δάυοοι, φης εἰδὲ ΡΓῸ |Γ συοάπὶ ἄν ΆΟΓΟ , νου αγὶἃ ρ } , σΟὨ ΘΟ ΘΠ πὶ πῃ ]υϊδιΠη ΓΘΡΕΓΡΔΗ : ιι η , ροοσδηἀο ἴῃ πηοούογοι σΟη] οἰδι,, “. Ἰϑ οαυϑδι ΓΘ υ ΘΔ . ΟΡΙΣ. --- ΓΠΕΌΝΤΙΟ ὈΙΑΘΟΝΟ. Ναίυγα ργιρϑί ογὰ οἱ αἰνίπα ἀοσυπιοηία Ὠοιιμῖ-. ΥΔΒΙΖ ΒΕΟΤΙΘΝΕΘ ΕΤ ΝΟΤΕ. οδι ᾿ς ἀοτια Ποϑίονῦ οἱ ]Γ } Ζοϑη. Οἢγγϑβοβίο- πμ, οἱ πε}ν: ΘοΙοσ Γ[ δίγα Θρ᾿ (Οπηδίοῦ ἘΠ ΟΡΙΥ - ἰλοίας, οἱ Ζοσι Ὀαμηιδοοηυϑ, οἱ ὁχ [,Δ{{π||. Α|-- ξυδιίπυς. Ὑ ΟἸΓΥϑοβιοπλη ἰνοτη}}. εν Ζοληηδιν, οἱ Ποιὰ δόληπα Βαριϊβια, οἱ ᾿οπἢ Π ροκιογίογα ἦν ϑγιθοϊαν. ΕΛ ΤΉ ΘΟρΡΠΎ . ἴῃ Ολρ. χχ δοληη ογλῃσ.; [}). } . ν ὃ) οτιμοάυχα βάε, ολρ. σα’, οἱ σηνίτα μΠ. εν] ρτὸ παραδλέψαι ἰφι|. παρα- ὔλάναι ἴῃ δὐϊι. Υαγοπθιϑὶ ; Αἰ πηι ἀσηΐι| δύγν, οἱ . ἀ ἰοπηροτα, Εἰ . χαὶι εἰν]. θεῖ, ον. . ἰοσυ. ο.ἀτ ὙΟΓἷδ ΓΟ λι δῖ }} δι Γμ). ἀ . θ᾿ νόγβιπ) (ΔΊ ῃ } [εἶς βηθὶ: Τοργιυἱδῆυς ἰη "Ὁ. ἴδε σατης Ομιτίβιδ, ὑτορθ ἤποπι ; οὐ δοιιθηιΐδπ,. ᾿οά πλ | αιρίοοίατι σι, ΡΙυΓΆ [ Γὸ ἴῃ δαογίϑ. ἐοοιδοπῖϑιι ποϑιγὶβ. ΕἸΤτ. () ... ἰπ}. Θρίδιοία' {π|| Πφη α ἱπορί παίυπι δθθη! σοι. γι. . δἱ ΑἸι. ἰπβογιθῖ δα Ἄεον- τίῳ διαχόνῳ ἐπισχόπι». Δὰ ἔοτια αἰήδιι ας Ποιηϊεὺ ΟΝ ΒΡ ΓΟ Πηϊπδ ἰΠΒΟΡΙΡΙΆ Λεοντίῳ διαχόνῳ, ] ΄αυἱ ροϑι { τοσορίλι) δρίβοορηϑ λοι ] ς . ἀϊεύγα νὸΠ μοομτ| προ γ ἀϊποθιθ, πὰ Θρΐϑοορο. ῬΌΘΘΙΝ, . ΙΘΒΙΌΟΒΙ ῬΕΙΌᾺΌΞΙΟΥΤ Εὶ πὰ Ῥδυΐο ἰγαάθῃβ, ΘΟ ἿΪο Θυπ Δ]]Ου] υγ, οἱ ρΓῶ - Α ριὸς τὸν Παῦλον, ἐξ οὐρανου αὐτῷ διαλέγεται, οὐρά- αἰοοιϊοηοπι πηι, ι.π| ἰροίυ ἤιϊδὶ σοιημ βϑυγυδ οΓγδὶ, οὐ δϑίθι) (ἰΘπιοηϑβίγδγοει.
◆
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed recipient
Date: ~410 AD
Context: Isidore explains why the Old Testament law prescribed blood sacrifice.
You ask why the law entrusted its sacrifices to blood, when blood seems repulsive rather than holy. The answer is that the law was addressing people steeped in Egyptian customs, who were accustomed to worship animals. By commanding the sacrifice of the very creatures they venerated, God was weaning them from idolatry step by step. He met them where they were and led them forward. The blood of bulls and goats never actually took away sin — it pointed ahead to the blood that would: the blood of Christ, the true sacrifice, which fulfilled what the old sacrifices could only symbolize.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.