Letter 451

From: Isidore of Pelusium, monk at Pelusium To: Maron Date: ~410 AD Context: A direct and almost harsh challenge: Maron cannot serve two masters — if he admires Epicurus, let him be honest about it; if he claims to be Christian, let him live accordingly. I would gladly ask you this, Maron: why is your war against virtue an unrelenting and unproclaimed one — a war waged without a formal declaration, as if you hoped no one would notice? For if you admire Epicurus, and have painted your life looking toward him, then why do you pretend to be a Christian? And if you want to be called a Christian, for what reason do you live the life of Epicurus? The two cannot be held simultaneously. Epicurus taught that pleasure is the highest good and the greatest end. Christ taught that the self must be denied, that the last shall be first, that the narrow road leads to life. These are not different emphases within a single philosophy. They are opposites. Choose one. Live by it openly. The man who tries to claim both has in fact chosen Epicurus — with the additional dishonesty of pretending otherwise.

[υθοηίοῦ ἐχ διάΐγαπι, αυϊάπδπὶ οδιι8α δἰ , φυϑιλοῦτοι ἴδηι Δῖγοχ δίᾳιο ἐποχρίδὈ ] νυἱγιαιὶ με υπι ἰπΐχοῦὶβ. οαπη Ερίουγαιν δάπιΓαγὶβ, δίᾳυο δ οἦυ8 Θχθ Πρ Γ νἱϊλι ἰδ ἀδρίη , - ᾳιΐὰ ΟΠ ϑιϊδα πὴ ( ρτο[ θγὶ5 ὃ ] δυΐίδηι ΟἸ" ͵- πυ8 Δρραοίϊατὶ οπρὶϑ, αυὰπὶ οἢ οδυϑ8πι ἘρίευΓο0 ἸΠΟΓΘ Υἱΐδηὶ ᾿ ΧΧΙΠΙ. --- ΕΌΤΘΟΙΟ ὈΙΑΘΟΝΟ. Ῥιγὰ οἱ ηὐυπηδεῖβ οιἰνηΐθι. αὐξοίμ4 ΠΟ γία9 αὶ, οπμηΐηο γα ἰπΐοτα : αυοῦ αυΐϑαιι τ ἢ Π Βδίυγα; σοη ἰ οη6 πιἴ ρτοϑί8η :, εἰ νη ΚΒ΄. -- ΜΆΡΩΝΙ, Αι ἦν αἰτίαν ἄσπονδός σοι “ χαὶ ἀκήρυχτος ὁ πρὸς τὴν ἀρετὴν τυγχάνει πόλεμος, ἡδέως ἄν σον πυθοίμην ἐγώ. Εἰ μὲν γὰρ Ἐπίκουρον θαυμά- ζεις, χαὶ πρὸς ἐχεῖνον ὁρῶν τὸν σαυτοῦ ζωγραφεὶς βίον, τίνος ἕνεχεν Χριστιανὸς εἶναι προσποιῇ ; Εἰ δὲ ἢ Χριστιανὸς χρηματίζειν βούλει, δι᾽ ἣν αἰτίαν () Ἐπιχούρειον διαζῆῇς βίον : ΚΓ΄. -- ΕΥ̓́ΤΟΚΙΩ ΔΙΑΚΟΝΩ. Ἡ μὲν εἰλικρινὴς καὶ ἀχριδὴς ἐλευθερία ἐστὶ, τὸ μηδενὸς ὅλως δεῖσθαι, ὅπερ () κρεῖττον ὃν τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, θεῖον ἔστω. Ἢ δὲ μετ᾽ ἐχείνην, ΥΑΒΙΙ ΠΕΘΤΙΟΝΕΒ ΕΤ ΝΟΤΕ. () -Ἡ πόλις πᾶσα. Βεεὶρα ἴκοο τἀ αηαπι ράΓΙΪΕ1)- ἰδπ νοὶ δορί ἰοιηοιι δορὶ βίο δ ἃ ἰ5ἰάύογο “ὦ Ευβοθίυιι δοῦίριῳ. Ἀιττ. () Ἐπὶ γήρως οὐδῷ. Ἠοηιοτίει ος . ἴῃ. Βαν. οοἰὶ. ἰΔιπϑῃ Ἰδαίίιν οὗτων. ἴρ. () γοϊῖπι δάαϊἱ ᾿μιογργοιαιίοι!, ἐμ σμο οσοἰ οσαίιι8 , υἱ ὀχργίδίυγ γογυῖ), ἐτάχθης. [Ὁ. -- ογβ. . ΔΙΗ00Ὸ ἰἰύσμι σοι . μτὸ τραχυτέραν ϑιμυϑισπι βραχυτέραν. ογϑι! δυίδηὶ . οὐ]. ΑἸ. τομίθηβ νϑγὶ ἐπεσταλμένων ἰῃ τοῖγᾷ. ροηΐ! ἐπι- σταλέντων. Υ͂, , οἰξὶ τοῖα νἱἀδίυν οἀϊοῦ ρ0- ϑιἶ556 ἐπὶ γήρως οὐδῷ, πο 5ἰ ἴδινδι οοἀ4. . θ49 Ιορογ ὁδῷ. Ῥυΐύϑιν, () Ῥτο δι᾽ ἣν αἰτίαν οο4. ΑἸι. Ἰορῖε τοῦ χάριν. ἵν. ) Ῥοφι ὅπερ ορροτγίυπα τοι]. αι. δ49 οἱ ΑΙ!. δάϊψυμῃι καί, ἰρ. ἘΡΙΘΤΟΙΑΆΙΝ ...--ἘΡΙΘΤ ΧΧΥΠΙ. τὸ ὀλίγων δεῖσθαι, ὅπερ χαὶ δυνατὸν καὶ ἐφιχτὸν Α Νυπιϊηὶ ἐγἰδυδιυνς. Ὁ , Βεουπάδ Δαϊδιη ἂὺ ἐδ, ρδυ- τοῖς ἀνθρώποις χαθέστηχε. Ταύτην οὖν περιέπωμεν, ἐπειδήπερ ἡ πρώτη τέως ἡμῖνἀνέφιχτος. ΚΔ', --- ΟΛΥΜΠΙΩῺ ΔΙΆΚΟΝΩ. Εἰς τὸ εἰρημένον, « Ἔν τῷ χόσμῳ θ.ίψιν ξξρτε.ν ἱ Ὅτι τὴν ἄφραστον χαὶ ἄληχτον εὐφροσύνην οἱ ᾿φόνοι χαὶ οἱ ἀγῶνες φύουσι, χαὶ ὅτι οὐδὲν οἱ μόχθοι πρὸς τὸ μέγεθος τῆς εὐχλείας τῆς ὑπὸ τῆς ἀρετῆς «ἰχτομένης, οἶσθα, Πῶς τοίνυν ταῦτα ἐπιστάμενος, ἐχεῖνο ἐζήτησας μαθεῖν, τὸ, ε θλίψιν ἕξετε ἐν τῷ χόσμῳ τούτῳ; » Δῆλον μὲν γὰρ ὅτι τῶν μὲν ἀγώνων χαὶ τῶν ἄθλων στάδιόν ἐστιν ὁ παρὼν βίος" τῶν δὲ στεφάνων χαὶ τῶν ἐπάθλων, ὁ μέλλων. ΚΕ΄. --- ΑΥ̓́ΣΟΝΙΩ ΚΟΡΡΗΚΤΩΡΙ. Πυθόμενος ὑπὸ τῆς πόλεως πάσης τὴν σὴν παρα- χεχλῆσθαι μεγαλόνοιαν, ἄτοπον ᾧήθην ἀμοιρῆσαι τῆς τοιαύτης παραχλήσεως, τὸν χαὶ πρῶτον χαὶ μόνον ἴσως φροντίζειν περὶ αὐτῆς ὅπως ἀνυσθείη ὁφεῆοντα. Τοῦ μὲν οὖν βραδέως εἰς τοῦτ᾽ ἐληλυθέναι (χρὴ γὰρ ἀπολογήσασθαι ὑπὲρ αὐτῆς), ἡ τῶν μὴ ῥᾳδίως αὐτῇ πειθομένων ἀρχόντων αἱτία τυγχάνει προαίρεσις. Διὰ γὰρ τοὺς ὠμῶς χαὶ ἀπανθρώπως ἡγουμένους, καὶ μὴ χιρνῶντας: τῇ χαθαρότητι τὴν φιλανθρωπίαν, χαὶ ἡ πόλις ἀπενάρ- χησς λοιπὸν προσάγειν συνεχῶς παραχλήσεις τοῖς [οὐ] κατὰ τὴν σὴν σύνεσιν νομίμως χαὶ φιλανθρώπως ἄρχουσι, χαὶ αὐτεπαγγέλτως εὐεργετοῦσι. Καὶ ταῦτα μὲν εἰς τοσοῦτον. Τὴν δὲ παράχλησιν τῶν δήμων, εἰς ἔργον ἐνεγχεῖν χαταξίωσον. Ὥσπερ γὰρ ἴσμεν ὅτι τῶν δυσχόλων διὰ τὴν σὴν ᾿ πεπείραται πραγμάτων ὁ χατεχόμενος μεγαλοπρέπειαν, οὕτως ἴσμεν εὐεργετηθῆναι αὐτὸν δύνασθαι, εἰ τῆς σῆς ἐπιλάθοιτο ῥοπῆς. Κα'. --- ΩΡΙΩΝΙ ΔΙΑΚΟΝΩ. Χρὴ τοὺς μαθητενομένους, χαὶ ὡς πατέρας φιλεῖν τοὺς ὄντως διδασχάλους, χαὶ ὡς ἄρχοντας δεδοιχέ- ναι, χαὶ μήτε διὰ τὴν ἀγάπην ἐχλύειν τὸν φόθον, μὴτε διὰ τὸν φόδον ἀμαυροῦν τὴν ἀγάπην. ΚΖ΄. --- ΠΑΛΛΑΔΙῺ ΔΙΑΚΟΝΏ. Εἰ σωτηρίας ἐρᾷς, πάντα ποίει τὰ εἰς ταύτην ἄγοντα. Τοῦ γὰρ ἐπιθυμοῦντός τι γενέσθαι, οὐ τὸ γενέσθαι " χωλύειν ἐστὶν, ἀλλὰ τὸ πάντα πράττειν ὅπως ἂν γένοιτο. ΚΗ’, -- ΖΩΣΙΜΩ, ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩ, ΑΝΑΤΟΛΙΩ, ΚΑΙ ΜΑΡΩΝῚ ΔΙΑΚΟΝΟΙΣ Εἰ τοῖς φιλαρέτοις τὸ μετριοπαθεῖν πρέπει (τοῦτο γὰρ καὶ τὰ ἄλλα πλεονεχτήματα χοτμεῖ τε χαὶ φαιδρύνει), τοῖς ἁμαρτωλοῖς τὸ ταπεινοῦσθαι δῆλον ὅτ συμφέρει. Ἐπὶ τίνι γὰρ καὶ ὑψηλὰ φρονήσειαν, ἮΝ ἔυλη. ΧΝ), , εἶδ ορῦβ ᾶῦθθγο, 4ισὰ αυϊόσιι ἰοπιΐ σοηδοψαΐ, δίηνς δό ἰώ ρογυϑηΐγδ ρυβουῃ!. ἢδις ἰφίίυγ διιρία- Οἰδιθῦ : αυοθηΐδηθ ὑΓΠΠὰ Οϑρίυη) ΠΟΒΙΓῸΠ) Θχοθῦϊς ΧΧΥ͂, --- ΟΥΜΡΙΟ ΒΙΑΓΟΝΟ.᾿ 1π μώ