Letter 27

From: Isidore of Pelusium, monk To: Count Herminus Date: ~410 AD Context: Isidore explains Christ's command to be wise as serpents and innocent as doves. On the text, "Be wise as serpents and innocent as doves" [Matthew 10:16]. The Lord commands us to be wise like the serpent, preserving our head — that is, our faith — in every trial. For no matter how many dangers and blows the serpent endures, it keeps its head unharmed. And again, by a kind of cunning it sheds its old skin by squeezing through a narrow passage, casting off its age. The Lord wants us likewise, through the narrow way, to strip off the old self and put on the new. But he also commands the innocence of the dove — because cunning without innocence is mere deceit, and innocence without cunning is mere foolishness. The two must go together: sharp enough to see through evil, simple enough never to practice it.

"αἱ Γαξηθ ) πηοιδ81108 Υἱῖλ Θδῖ, υἱ αυφ π0 υἱ- δδοοιίοπὶ βυσουμπῦαι, γ γι δαρὶδί, ἃς . ΙΒΙΌΟΒΙ ΡΕΙᾺΌΘΙΟΤᾺ ΡΚᾷζ,. --- ΕΡΜΙΝΩ ΚΟΜΗΤΙ. Εἰς τὸ γεγραμμένον, « Φρόνιμοι, ὡς οἱ ὄξεις, καὶ ἀχόραιοι, ὡς αἱ περιστεραί. » Φρονίμους ἡμᾶς εἶναι χατὰ τὸν ὄφιν χελεύει ὃ Κύριος, ἐν παντὶ πειρασμῷ συντηροῦντας τὴν χε- φαλὴν ἡμῶν, ἧτις ἐστὶν ἡ πίστις ἡμῶν, εὐμαθέστατε. Ὅσαις γὰρ ἂν περιστάσεσι χαὶ πληγαῖς ὁ ἤφις συν- ἔχηται, τὴν ἑαυτοῦ φυλάττει χεφαλὴν ἀδλαδῆ. Καὶ πάλιν σοφισμῷ τὴν παλαίωσιν ἀποδύεται ἐν στενωπῇ τινι παρεισδύσει θλιδόμενος, χαὶ τὸ γῆρας ἀποτιθέ- μενος. Βούλεται τοίνυν ναὶ ἡμᾶς διὰ τῆς στενῆς ὁδοῦ χαὶ χαχώσεως τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον ἀπ- εχδύεσθαι, χαὶ τὸν νέον ἀνταμφιέννυσθαι, τὸν κατὰ τὴν αὐτοῦ εἰχόνα ἀναχαινούμενον. ΡΚΖ', --- ΣΙΜΠΛΙΚΊΩ. Ὅτι τῶν πο..1ῶν βιδι.λίων ἡ χτῆσις τοῖς μὲν κδ- χρημόνοις ὠφέλιμος" τοῖς δὲ μόνῃ τῃῇ τούτων κτήσει πλουτεῖν οἱομόγοις ἐσχάτης τιμωρίας γίγεται πρόξενος. Βίδλους ἐχτήσω πλείστας, ὡς ἔμαθον, καὶ οἰήσει πλουτεῖς, ἀγνοῶν τὴν ἀνάγνωσιν, ταυτὸν ποιῶν τοῖς τὸν σαἴτον χατέχουσι, χαὶ τοὺς σῆτας τρέφουσι. Καὶ αὐταὶ μὲν γὰρ σητῶν μητέρες χαὶ τροφοὶ, ὅταν δέ- δενται, γίνονται. Ἢ χέχρησο τοίνυν τῷ χτήματι, ἣ μὴ βλάπτε τὴν παίδευσιν, πολλὴν χἀνταῦθα χωμ- ῳδίαν συνάγων (), βιδλιοφόρος ἣ βιδλιοτάτρος, καὶ σητοτρόφος χαλούμενος " χαὶ ἐπὶ Θεοῦ χατηγορίαν ἀθροίζων, ὡς μέγα τάλαντον ὠφελείας ἀποχρυψά- μενος, ὃ ἄλλοις μὲν ἐπιστεύθη, χαὶ σοφῶς ἐπειργά- σθη, παρὰ σοῦ δὲ ἱταμῶς χατωρύχθη. ΡΚΗ!. --- ΖΩΣΙΜΏ. Περὶ κενοδοξίας. Εἰχὸς μέν σε ἀμαθαίνοντα, ἀνάλογον ἔχειν τῆς ἀπαιδευσίας ἀναίδειαν. Ἐπειδὴ δὲ πρὸς ταύταις (), ὡς ἔμαθον, χαὶ φρόνημά σε φυσᾷ ὑπερήφανον, Ὑνῶθι σαυτόν. Ἐχ τῶν λόγων σον ἔχεις ἐγγύς σου τὸν ἔλεγχον. “Ὅρα πόσον χινεῖς βαρδαρίζων τὸν γέ- λωτα. Βλέπε μειδιῶντας τοῖς σολοιχισμοῖς τοὺς ἀχούοντας. Καὶ ἣ παῦσαι λαλῶν χαταγέλαστα, ἢ φρόνει πτωχὰ πρὸς τοὺς λόγους σου. ΡΚΘ΄. --- ΠΑΧΩΜΙῺ ΜΟΝΑΧΩ, Ἧ τοῦ Θεοῦ βασιλεία, ἣ μοναχιχὴ ἐστι πολιτεία, οὐδενὶ μὲν ὑποχύπτουσα πάθει, μετέωρα δὲ φρο- ΝὶἰΓιυΐῖο8 “Ο5] βυρογίογαβ ργϑδβίοί. δης ἴὰ ὁοιηρ1]- νοῦσα καὶ ὑπερουράνια χατορθοῦσα. Ταύτης ἐχόμε- Οἰ6η8, θὰ Ορογδπὶ " ἰ6 ἀκ]! οἰυπὶ ἰῃ δου ) νος, πρόσεχε μὴ τι σε δοῦλον ἀνδραποδίσῃ παρά- Φ᾽ Μοι. χ, . Βρ]. ΙΥ̓, . (. π , . δι Ῥγρου. χι, . ΥΑΒΙἉ ΚΕΟΤΙΟΝΕΚ ΕΤ ΝΟΤΩΖΣ. () Ἢ μὴ βλάπιεο τὴν παίδευσιν ποιλλὴν, κἀνταῦθα κωμῳδίαν συνάγων. ΒΙΠΠἰυ8, αἰ ἱπσέπίεηι ἐγμαἰεἰοπεπι, οἰο. Μ412 ἰμίογργοίδιΐο τη6 ἀἰ5ι Ἰοοεϊοηΐβ. ΜΟΙ πλυ!ιο οοι. Β ἀϊδιϊμρυΐ : ἢ μὴ βλ. τὴν καίδευσιν’ πολλὴν χἀν ταῦθα χ. σ. ἡ υδ υης ᾿ἃ- θθηὶ βοηδῦηι, αμί ὀγμαϊ ἰοπδηι πὸ ἰψάς, πἰπιίτιιηι πὶς Φἰΐαηι εορίοξος ξαίες οοπιΐοοῖ οοἰϊΐθεπε. ἈΛΤΤ. -- Ρίὸ τρέφουφε νοῖδ. ὅ οοἀά. γάι. οἱ ΑἸ. ἐχτρέφουσι ΡΟΠΌΩΙ. Ὗά ΓΒ. ΡΓῸ τῶν Φ, πιδηΐ [ τη δἰ οοι . ς. Ἔχ ἶδοι βιδλιοφθόρος, ἃ ᾳυῸ ρᾶτγυπι ἀὔοϑὶ Ἑοοὐ. Αἰι. βιδλοφθόρος δογίθοη8. Υ6Γ8. Ρόπ!. τὸ ἐπειργάσθη εοά. ΑΙιϊ. μαθεῖ, ἐνεπεργά- σθη. ῬΟΒΒΙΝ. () Ηἰς οοἀά, αι. οἱ ΑἸι. ταυτὴν ἰεφινῖ, οἱ Υ6Γ8. ΔηϊΘρΟΠι ΒΕ. ρΓῸ ἀειδιῶντας, πηδῶντας. ΡΟΘ5ΙΝ, ἘΡΙΞΤΟΙΑΆΌΝ . . -- ΕΡΙΘΤ, ΟΧΧΧΊΠ. ἰτωμα, καὶ τῶν ἀναχτόρων τῶν βασιλιχῶν ὑπο- Α δάδιοδι, δ΄ γαρὶΐδ 1θπηρ οἱ ρα]δι δχιγυεῖ, σύρῃ (Δἴ). Δυσχερὴς γὰρ τοῖς ἐχπίπτουσιν, ἡ πρὸς ἰχείνην ἀνάχλησις. Ὁ δὲ Θεὸς ὁ θύραν ἀνοίξας ἑν- ἐργῆ; χαὶ θύραν χαλῶν ἑαυτὸν, δι' ἧς ὁστι τῆς σω- τηρίας ἡ εἴσοδος, δίῴη σοι χαὶ νοῦν ἀμετεώριστον, χαὶ λόγον ἀκατάγνωστον, ἡρτυμένον τῇ χάριτι. Δι’ ὧν χαὶ ὁ παρών σοι βίος εὐμαρὴς εὑρεθήσεται, χαὶ ὁ μέλλων αἰὼν εὐμενὴς χαὶ σωτήριος. ῬΔ'. -- ἸΩΑΝΝῊ ΜΟΝΑΧΩ. Περὶ νηστείας, καὶ ΕἸ πτας ν χαὶ γἀστριμαρ- Οὐχ οἷδε χόρος ἀγρυπνεῖν. Οὐχ οἶδὲ ἐύφος ἧρε- μεῖν. Ἐγρηγόρσεως δεῖται χαὶ πραότητος ἄόχησις. Εἰ οὖν ταύτης ἀντιποιῇ, ἐχεῖνα χατάργησον" εἰ δὲ δι61ςε δηΐπι (δοία οδιὶ, οἱ αυΐ ργοϊλθιηῖυν, δὰ δα πὶ ΓΌΓ5υπι Γοο ΘΓ. ὮουΒ δυίδιη, ] οἴδοαχ οδβι θη δρογῦϊ!, ἃς δοίρϑυπι οδιΐ Π γοσᾶὶ, 0ῸΓ αὐοὰ - Ἰυϊοπι δαάϊέυδ ρλιοὶ, ἀ6ι τ], οἱ πιόπίεπὶ μι ἾΠ ρ-“ ἰδηιθιη . ἀΐδίγαοίδηι, οἱ ΠΟ Π6Π ) γΟρΡγΘ η βίο Θσρογίθη),, τοῖα οοπάϊιυπι : φυίθυ5 νἱά οἰ γοθυ5 οἱ ρἰδηδηι δὲ [δε δὰ δης Υἱίδηι γΓορεγίδ8, οἱ [ὑἱὺ- τυη φνυ Ρἰδεϊἀυ πὴ ] Γ6. ὟΧΧ. --- ΟΑΝΝῚ ΜΟΝΔΘΟΗΟ. ὃ ο)μηΐο, υἱοὶ ἑα εἰ σωία. Νεβὲϊι βαιυγὶ υἱίΐαγα : ποεῖ!