Letter 253

From: Isidore of Pelusium, monk at Pelusium To: Zosimus the Presbyter Date: ~410 AD Context: A sharp reproof: Zosimus lived without moderation in youth (blaming poverty) and without moderation in old age — having squandered both excuses. That one ought not to do anything licentious or boyish, but to keep a temperate and disciplined manner of life in all things — this, I imagine, is plain to everyone who is not completely without sense or prudence. Why, then, do you stand by while such a comedy is performed at your expense? The wise put it clearly: "In your youth you showed no moderation in your desires — you blamed poverty. Now that you are old, you show no moderation still." The excuse of poverty served you in youth; what will you claim now? You have outlived your excuses, Zosimus, but not apparently your appetites. A presbyter above all others ought to be a living demonstration of the temperate life, not a case study for the opposite. When those beneath you in rank observe your conduct, they learn from it — whether you intend to teach or not. Reform while there is still time to make the lesson useful.

ΠΟη (Οηδο ΐ νοι} ᾿ἰου ἀ σοιιηι (γί ἢ“ ἰυγ. ΡΙΧῚ]. --- ΖΟΒΙΜΟῸ ΡΒΕΒΒΥΤΕΒΟ. ΑΔ [τυσεπὶ ϑοπαπιὶ ἱπυϊίαι, αἱ δι ειρτα εἐαρῖιι. " Ὅτι οὐδὲν ἀχόλαστον, οὐδὲ μειρακιῶδες χρὴ δια- πράττεσθαι, ἀλλὰ σώφρονα χαὶ χεχολασμένην ἔχειν ἐν παντὶ τῷ βίῳ τὴν δίαιταν, παντί που δῆλον τῷ νοῦ χαὶ φρονήσεως οὐχ ἀμοιροῦντι. Τί τοίνυν τοιαύ- τὴν χωμῳδίαν περιορᾷς χατὰ σαυτοῦ ἀδομένην, λε- γόντων τῶν σοφῶν, Οὔτε νέος ὧν περὶ τὰς ἐπιθυμίας ἐμετρίαζες διὰ τὴν πενίαν, οὔτε γεγηραχὼς διὰ τὴν ΝΙΝ] ΙΔδοΐναπν, δυϊ ρυὸτγῖ! σοπ)π πἀυηὶ , ι πηοἀογαίυπη οδοιραίυ υἱνθηϊΐ πηού τ!) ῬΓφίογοηδιπ), ποΐυηὶ δὶ οἰν Πη ρΓυιάδηι- φυθ ργῦΐο. Ουγ ἰρίτυν νοϊυιἱ ἴῃ σοπιορΐα, ποι οἰΐδπι γοργοβοηεϊΐ οοη(ο πη } ἢ ἀϊσοη δαρίοη- τ υ. η Ππινθηδηὶ θω, ἰη σον ουρίδαοιο τῃο- Ῥυτυ Ο}) ἱπορίδιη [ Δ Π ηθ } αυϊάθπι ηυμὸ ΥΔΑΙΔΣ ΚΕΟΤΊΟΝΕΒ ΕΤ ΝΟΤΑ͂;. () [ὐϊογ εἶναι οἱ ὁμοίως οοιἰά. ἰῃδαγιηὶ οὐχ. ΡΟΘΘΙΝ. Ὁ, ἸΘΙΌΟΒΙ͂ ΡΕΙΓΌΘΙΟΤΙ ἰοἱ μὰ» βείαία ἰοϑί ποτοῦ ιν, ι, ἰηΔη ΟΘυΐ Α ἡλιχίαν ; Τί τοσοῦτον λυττᾷς ; Τί τοὺς τῶν ἐπιθυμιῶν ουμαἐται} αχορα ἤπ Υο] ἰδΔᾳι } [ ἀθδίδίθ, Υ] ἃ Δ|] Δδϑιη. ΠΕ,ΧΠ. -- ΒΕΈΠΕΝΟ ΤᾺΙΠΒΌΝΟ. ὑπερθαίνεις ὄρους ; Ἢ πόπαυσο «φοίνυν τοιαῦτα δρῶν, ἣ εἴργε σαυτὸν τοῦ θυσιαστηρίου ΦΞΓ΄. --- ΣΕΡΗΝΩ ΤΡΙΒΟΥ͂ΝΩ. γὶγεμ ρμοιΐμς σιαπι οἰοτία εεγυϊόπάπηι ; πᾶς ἐπὶπι ἤμχα εἰ [ας ἡ ἰα φΦίετπα. Μυηθὶ Πυ͵ὺβ φίονία ΘΙ ΘΓΟΟΔ [ἰος ἀΐο ἀυηίϊλχαὶ δογοη)]. Αἱ υἱγίυιδ ἀθοιι ἐιηιπδγοθϑεὶ υῖ ἤηοαυδ οᾶγοιιβ, αυϊνῖβ, ουἱ ΠΙη ργιυιύδηιλ, ΑΠ᾿γπιαγῖι, ΝΠ νόγο πΐγυπι, πηι} πὶ ἄχ ροίεγθ, ἤδης υθγὼ γαρυκΐατγα, οὐ αἱ φρτγοιὶ δ ῦΓγ γα] οἶδηι οἷυο, ἀοϊοοιοιἴΓ διιίθῃι ποχὶϊῷ : οἱ ᾿πΠ Ποϑὶ οοηῃοιυΐηδπιὶ ουγ δίς δι οροιδηὶῖ υχοτγί. ᾿ Βοροῖ ἰίδηα. ργυΐδομείογος ΠΟῸῚ }) φ ρΓΙ, ] ἃ - εἶ Ποη " Τη ΘΗ ἶ δυογα ὀχοηρίυπ,. Ὅτι ἡμεροχαλές () ἐστι, τουτέστιν, ἄνθο; πρὸς εἱαν μόνην σχεδὸν ἡμέραν ἀχμάζον, τὸ δοξάριον τοῦ χόπμου τούτου, ἡ δὲ τῆς ἀρετῆς εὔχλεια ἀμάραντός τε χαὶ ἀτελεύτητος, πᾶς τις τῶν νοῦ χαὶ φρονήσεως οὐχ ἀμοιρούντων ἰσχυρίζξαιτο. Εἰ δὲ πολλοὶ ἐχείνον μὲν ἀντιποιοῦνται, ταύτης δὲ χαταφρονοῦσι, θαυ- μαστὸν οὐδέν" ἐπεὶ χαὶ οἱ νοσοῦντες τὰς μὲν ὑγιεῖ. νὰς παραιτοῦνται τροφὰς, ταῖς δὲ νοσώξεσιν ἤδον- ται χαὶ οἱ ἀχρατεῖς τὴν ἑταίραν ἀντὶ τῆς σώφρονος αἱροῦνται γυναιχός, ᾿Αλλὰ χρὴ τοὺς ἐχέρρονας μὴ ἀπὸ τῶν ἀῤῥωστούντων, ἀλλ᾽ ἀπὸ τῶν ὑγιαινόντων λαμδάνειν τὰς ψήφους. τ ΘΠΧΙΥ. -- ΕἸΡΕΜ. ΦΞΔ', --- ΤΩ ΔΥΤΩ. δε Ἑαυιοκῖο, εἰ Εμεοῦϊο. Ἐρμίξεορὶς αἰϊΐδημε ἐπ αἰσηίίαις σοποιϊμ{}, δὲ πιαίς ἀσιπὶ, δἰαπαϊτὶ αἰφμι αφεεπιατὶ ἐπρίμπι ((οη[. ερὶει. .) ΘΘΡΟΓ ΘΑἰβϑιϊηανὶ ἱπι|ρ᾽ΠΠῈ , μϑΓιτ { Υἱἷ- ΤΟ, μνᾶ ]α νἱυθη , δὶ προ γῖο ρουιϊΐαηίυγ, Οὐβογνδτγὶ ἱη οου ϑυς [οτγτὶ : νἱγιυϊα ΥΓῸ ρὑγωα , δ᾽ ρτίναιΐ ἀοφαηῖ, σοηίθηημ!, εἰ Π| ηὐυϊίδι ἰδιαΐθι ἉΠΠοΐ, ΠΟ νΓΟ Υἱυρογαγὶ. ΝΟ ἰἰδημ!α τηἰ τί, δὶ ἡ πϑίυ }}Π} δηϊορονᾶπι, οἱ ἀδοογιν ἰπσγο, Υἱγιιίθι ἀδηΐ- ὸ ροιοπια ργα ἐγ). [ αἱ [Δεἴαπὶ νἱύθαγ Ευϊο- εἶπ} ἀρροίϊ ἢ Δορύγηα : Ευβοθίυι οοη- γα, αιιΐα ΚΥτδηη σα , Οὔϑαγναγο. Ευιθηΐϊυη υΪ- ἀοπὶ ιτἰνοῦϑ ΟὈρρυρηας εἰογυϑ., τ αυϊάθι Ἐροηῖο, δἰΐὰβ νθγῸ μιόρίδῦ ἀοημαηι. ἱπῃρογῖυμ! : Καὶ ἀσεδὲς εἶναι χαὶ ἄνανδρον νενόμιχα τοὺς μὴ εὖ βιοῦντας μὲν, δυναστείαν δὲ περιδεθλῃ μένους πὲ- ριέπειν" τῶν δὲ ἀρετῇ χεχοσμημένων, εἰ ἰδιωτεύοιεν, καταφρονεῖν " χἀχείνους ἐπαινεῖν, τούτους δὲ διασύ- ρειν. Μὴ τοίνυν θαύμαζε, εἰ τὸ δίχαιον πρὸ τοὺ συμφέροντος τίθεμαι, χαὶ τὸ πρέπον πρὸ τοῦ χέρ- δους, καὶ τὴν ἀρετὴν πρὸ τῆς δυναστείας. Εἰ γὰρ, μὴ τοῦτ᾽ ἐποίουν, ἔδοξα ἂν Εὐτόνιον μὲν, ὅτι ἐπιθον: λεύεται, παρεωραχέναι, Εὐσέθδιον δὲ ὅτι τυρανκῖ τεθεραπευχέναι. Εὐτονίῳ γὰρ πολεμεῖ μὲν ἅπας ὁ χλῆρος, ὁ μὲν ἐχὼν, ὁ δὲ χαὶ πρὸς τὸ τοῦ χρατοῦν" ουΐραπι νογῸ ΟΟΟΔβ ΟΠ Θη [}}} Ν}}} ἤθη υΐ- ὦ τὸς σύνθημα " ἔγχλημα δὲ τοῦ πολέμου τούτου, τὺ ἄδι ϑεἷο. ϑιιηῖ υἱ αυμ αἰοδη!ῖ, Υἱγίυ "ΠΠππ δα οφγορίαμι, θη σνοτο }}} ὁχ σοι! ρΟϑ η}} ργῦ ΓΘ, } . η|Π οἱ Οἱ Δοσυϑδηίοδ, αίσυο Οὐἷο ργοβοαφιθηίθ ρίἰμγίην!. Εαιὶ- εἰδπι αυδϑὶ νἱγίωι. ἐπ ουπὶ ἀΐαῦοϊο Θοἰ )» θη}, } Ζλἶα πηοηϊῦυ ἰηβογαί "ΠΟ ΓΔ}} πὶ, Φ]αἷ (φαΐ άθιη Δδρίοογθ ροβϑαι) ΟΟ}}, Θἰδὶ μ}}}} ἰμιογ ἴα πι}}}} ΠΊΟΓΙΟ, ὈΠΧΥ. - ΟΔΝΝΙ ΒΟΙΠΟΠΆΘΤΙΟΟ. μὲν οὐκ οἶδα οὐδέν. Φασὶ δὲ λεγόντων ἀχούειν, ὅτι ἀρετῆς ἔστι θρέμμα περίθλεπτον τὸν δὲ τὸ σὺν θημα τοῦ πολέμου δόντα εἰ καὶ πολλοὶ μισυῦντες χαὶ χαχηγοροῦντες χολαχεύουσιν, ἐγὼ ἅτε ἐχθρὰν τῆς ἀρετῆς, χαὶ τῷ διαδόλῳ συμπράττονια τῷ κατ τῶν ἀνθρωπίνων ψυχῶν σπείροντι τὰ ζιζάνια, οὐδ ἰδεῖν δύναμαι, οὐδ᾽ ἂν μυρίου; ἀπειλήσῃ θανάτους. ΦΞΕΙ. --τ ἸΏΑΝΝΕ ΣΧΟΛΑΣΤΙΚᾷ. Εἰτέμεῖα αὐ υἱιἱ παραλλήλως εἰφραιιδ σοπιραναιίο. Θυδηιϊοᾳυϊαθλ ᾿ἰπιρΓΟΪ ΡῸΓ οἃ υ δἴδιϊ πὶ νἰδλαῦ . ἀοἰεοίΔ } ἱποοάϊί, οἱ τοϊυρίαϊοηι Ἐπειδὴ ἡ μὲν κακία διὰ τῶν “παραυτίκα δοχοῦν' των εἶναι τερπνῶν πορεύεται, χαὶ τὴν ἡδονὴν ἰχι Ἰναϊοι σοιῃ πιο ἰδηιδῖ ] ὲ δάση μα] Δηίοιη, υἱγίυ ἢ συμμετροῦσαν᾽ ἧ δὲ ἀρετὴ πόνους προτείνεται χαὶ νότο ἰοῦ χροὶ, δῖ σοι! η Πη : ᾿ἶπο ἰδυγομὶι {Πὰν ἃ Ρ᾽ τ υυ δι ἰαηναρὶ, ἤδ ρϑυοίογοβ οἱ διηδιιίαν ἰηυῖατγο. Οοιδιθογϑηάμιη ἰἴυ "Πἰὺ νοϊυριλιοη αυδηηργίην) Θχβιϊζυΐ, Υἱγι νογο βαιάΐαμν ραγρμοίμ τι , οἱ )Ὑ] ῃδβοία! ᾿ γοϊυμία . Υἱδν ράγογοί ἰῃΓἀπλῖα ῃ}), ΓθΟΓΘΙΉυΘ : ἔλης ἐμ ἰδυί δι οἱ σἰογίδηι : {Πππὶ ροθἃ τ) , δὺς εἰοουβ δὲ ἰοη οοιη μίαν. Υἱια ἀμ θη θὰ «υἰάσην μᾶΡοι μάϊγοιυπι); Υἱγιυ νογο θομπὶ ἰος ἰ[- ἀγῶνας " διὰ τοῦτο ἐχείνη μὲν πολλοὺς, αὐτὴ δὲ ἀν γους ἐπεσπάσατο εἰς τὸν ἑαυτῆς ἔρωτα. δέον τὸν συνορῶντας ὅτι ἡ μὲν τῆς καχίας ἡδονὴ ῥηδίως σθὲνν γυται, ἡ δὲ τῆς ἀρετῆς εὐφροσύνη ἀοίδιμός ἐστι χα ἀθάνατος " χαὶ ὅτι ἣ μὲν ἀδοξίαν χαὶ αἰσχύνην δὲ ἐπαίνους καὶ δόξαν τίχτει καὶ ὅτι ἡ “μὲν ὅ τιμωρίαν, ἡ δὲ πρὸς τιμὴν τελευτᾷ. Καὶ ἡ μὲν διάδολον ἔχει συνήγορον, ἡ δὲ τὸν τῶν καλλίστων νομοθέτην Θεόν. Καὶ ἡ μὲν ἀνατρέπει, ἡ δὲ σΥΩΣ ΥΛΒΙΖῈ ΚΕΘΟΤΙΟΝΕΒ ΕἸ ΝΌΤΙΑ. () Ἡ μεροκα.ἐς. ΕἸοτῖ. ᾿νυ}; {}}}| ἀρτγοϑιΐ, πιο ποῦ Ὀ᾽οϑοοτγί , ΤΠ ΠΘΟΡ Γαϑίυ ἃ ΡΙΪαΐυ; ΠΟ οἰ ἴθ} ἃ. δι . ΘΟΙΟΤΤ. ἘΡΙΘΤΟΙΑΒΌΜ . Υ. --ἘΡΙΒΤ. ΤΙ ΧΥΙΠ. τεῖ τὸν ἡμέτερον βίον καὶ ὅτι ἡ μὲν παρὰ τῶν παρ- Α ἰότγοην. ΠΠπ| υἱίᾶπὶ ὀναγιΐῖ ἡΟδίΡΆη), ᾶδο ΥΓῸ βιὰ .- ὄντων πολλάχις διασύρεται, ἡ δὲ χαὶ παρὰ τῶν μὴ 'μετιόντων αὐτὴν θαυμάζεται" χαὶ τῇ μὲν πῦρ, τῇ ὃὲ. βασιλεία ηὐτρέπισται. Δέον τοίνυν ταῦτα πάντα ἐννοοῦντας, τὴν μὲν ἀποστραφῆναι, ὡς θηριόμορ- φον καὶ ὀὁφιώδη, τὴν δὲ ἀσπάσασθαι ὡς; θείαν «αἱ ᾿περχότμιον. Τοὐναντίον ποιοῦσι, τὴν κόρνην ἀντὶ «ἧς σώφρονος αἱρούμενοι γυναιχός.