Letter 247
Isidore of Pelusium→Zosimus|isidore pelusium
From: Isidore of Pelusium, monk at Pelusium
To: Athanasius the Presbyter
Date: ~410 AD
Context: Isidore addresses Zosimus through Athanasius — urging him to judge himself before sitting in judgment on others.
If you wish to judge others, first judge yourself. Zosimus the presbyter — you who have earned the right to be judged severely by others through your own conduct — is in no position to pronounce on the failings of those around him. The log and the speck [Matthew 7:3-5] is not merely a parable about proportion. It is a parable about standing.
The man who genuinely sees himself clearly loses the appetite for harsh judgment of others. Not because he has become indifferent to wrong, but because he has gained a more accurate sense of what it costs, and what it requires, to deal with it rightly.
Ἐκ εε φιΐεγιε ἀἐ αἰϊὶς ἡμάδίεαι!, μι Ζοεῖηιιδ ρεεείηεμε αἴτος φκυσμα ππαίυε ἐε:ε ςεπεεϑαϊῖ. (ΥἹἱάε ἐρίε!. .) Ομβηθ, πιογίδϊεβ υἱ [ ἀϊοδπι), ἀ ἱρβὶ, διιῖ ἀθ }} ἐσ δὲ ᾿υάΐουμι. Ουΐ δοἷπι Ἰαϑίυς , γε ψι Πάντες, ὡς ἔπος εἰπεῖν, ἄνθρωπο: ἐχ τῶν χαϑ᾽ ἑαυτοὺς χαὶ περὶ τῶν ἄλλων τὰς ψήφους ἐχφέρουσιν, Ἄογοάϊι ἰυδιοβ, οἱ ἰσιπρογδηβ ἰδιηρεγδηίος αἰΐος : οἷς δ Ὁ γοῦν δίχαιος διχαίους εἶναι πιστεύει πολλοὺς, χαὶ Εἰ ἰδῖγο, οἵἴβίογοβς [ἰδίγοηθβ, οἱ ποπιϊοϊ δ, ποιηϊοὶ } «{π|ἱ, Νὺ]! ἰἰδαυδ πηΐγατί, οἱἰϑὶ Ζοβίιηυβ, αυὶ ἐπίογοϑβ ΟΠΠ Πρ ΓΟὈ ( ΟΟΙΘΌΓΘβ βιιρογανὶι, οχΣ } ᾿πΠρΓοθο :Εβιἰπηοῖ, ὮΧΧΧΙ, --- ΖΟΘΙΜΟ. ὁ σώφρων σώφρονας, χαὶ ὁ λῃστῆς ληττάζ᾽ χαὶ ὁ ἀνδροφόνος ἀνδροφόνους. Μὴ τοίνυν θαύμαζε, εἰ χὴὶ Ζώσιμος, ὁ πάντας τοὺς ἐπὶ παρανομίαις βεθοῃμέ- νους ἀποχρύψας, ἐχ τῶν χαθ᾽ ἑαυτὸν πάντας πονὴ- νοὺς εἶναι ψηφίζεται. ΦΛΑ΄. --- ΖΩΣΙΜΏ. δε εαάφηι τό. Εἰϑδὶ ρτυάδηΐεβ ἃς πιοάογαιΐ ἱποῦγδθ!!! ἀπιϑηιλ Ἰ ΠΡΟ γπι} ᾿πϑαηΐγα ν᾽ ἀδδηίυγ, εἰ ἀδβίρογα ριι, αυὶ Ἴ]} φοιβ τη ἀδηι, θγανὶ ᾿ϑπηθη ρα! πούϊδιη σδηθβ, ογόϑᾳυδ ἰῃ ἐοηπίγαγίαπι ᾿βϑι θη πὶ. ὈΧΧΧΙΙ. --- ΕἸΌΕΜ. Εἰ χαὶ ἀνηχέστῳ σοι μανίᾳ χεχειρωμένῳ μαίνε: σθαί σοι δοχοῦσιν οἱ σωφρονοῦντες, χαὶ παραταίειν οἱ νουθετοῦντες " ἀλλ᾽ εἰ ὀλίγον ἀνενέγχοις, παλιν ῳδίαν ἄσεις, χαὶ τὴν ἐναντίαν ψῆφον οἴσεις. ΦΛΒ'. --- ΤῺ ΑΥ̓ΤΩ. δε Βιεεῤίο Ρεἰμιεὶὶ ορίεοορο, φιιῖὶ Ζοεῖπιμπι οταϊπαυί!. (μἷδ υεγα εασοτάοε. (διμρτ. ερὶει. εἰ .) Εἰεὶ εἰ 'ρδα, οἱ φυΐ ΘΔεογθοίοπι ογάϊηδν!!, βἰνο ὁ Εἰ χαὶ αὐτὸς ὁ προπιών σοι τὴν ἱερωσύνην, ὁ μὲν προγδηΐ διπάΐο, δἶνα ἀγβθηι οὐγίιι οἰρί ἀϊιδι Ῥης δπλῖ, " νϑ ἀΐάΐϊ ποιηθη, π Γδ πὶ ρθη ἀΐολπ) ; δοι] ἰοᾷθ ϑοτγίριυγαπ), ἴδιο ( Βδοογάοίαπι [δοῖϑί, δηΐπι υ} ϑογίριυτγαι ραγοΐ Ἰδφὶὕυ, [οί {{Π| διιεἰ ρίε, υοι) ἰη εἰ} πυβοορίδιί!, ὭΧΧΧΊΙ. --- ΑΝΜΟΝΙΟ ΠΕΟΤΟΒΙ. ὑπὸ ᾿φιλαρχίας, ὁ δὲ ὑπὸ φιλαργυρίας μεθύων, ὁ μὲν ἐπώλησεν, ὁ δὲ ἡἢγόρασε τοὔνομα" οὐ γὰρ ὧν φαίην τὸ πρᾶγμα " ἀλλὰ δὸς σαυτὸν ταῖς ἱεραῖς Γρ- φαῖς, χαί σε ποιήσουσιν ἱερέα. Ἐὰν γὰρ τοῖς μοις αὐτῶν πεισθείης, ὅπερ οὐ δεόντως ἐδέξω, δεύν' τως μεταχειρίσῃ. ΦΛΙ'. --- ΑΜΜΟΝΙῺ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ͂. Ῥνιδείαι ἢἷε ἰαὐογατο, μἱ ἰειὶς ΠΟΥΟΉ ΟΥ̓, Ἰπίῳ πιο αεἰϊεϊατὶ, οἰἿ Ῥοεί αἰεγπηι ἐτμεϊατὶ. « ἤέσπνι (αἰο: τῆι υἷπι ρας τ. ν (ΜαΠΠι. χι, ΟἹ» λη), ἡπϑιὴ ἰβῆογαβ, μι Ἰσπαγίϑ σα υη}, οὐ{ι δε ρασιίογα ροιίι οροτία!ι. Θυοὰ οηΐη ἢϊ πο- Εἰ βοιῖογ, οἱ οὐἴο, ΠΟ πιο οογοπᾶ ογοὶ, βιὶ εἰ ρῶμδιη δογὶ, Οιοά νθγοὸ οὐπὶ [ἰΔ])ΟΓΘ βυάογα ΒογίιΓ, ὈΓΙΒΊΠΪΟ δὲ Θογοπᾶαι ἀἰφηυπι. ᾿σίίαγ οάο, ΜΠ . τη ἡρρτγορατγὶ, ἰἴδηο φαΐ ᾿νΐς ἰὴ «(αἰ οἷς νἱ- Δπ| ἰγδηδίρυῖ, ἢ) ΔΙΊΘΓΟ ὙΓῸ δοῦ]ο ρου) ρη- ἀπ, δη ὩΡογδη ἴῃ ἢὰς ηΐπὶ νἱἷιϊδ, ροβίθα γΓῸ ΟΟτγοπἃ γϑαϊ πη θη } ἢ Η , Ορίπον, πηι . ΘΓ δὶ [ ᾿η)ΐ Γῖ, ἰδοῦ ΠΟη [υφίος, ιὶ οἱ ρίο- ΓΔ σοηβααιογὶ. ὈΧΧΧΙΥ, -- ΠΙΠΥ͂ΜΟ ΡΒΕΘΒΎΤΕΒΟ. ὃς Ζοεὶπιϊ, ορίποτ, ἀδερεγαία (αν «ΓαργΘΙ ΘΠ , αυΐ ἱπηρΙΔ } !}πὶ { Πὶ [γα πὶ σομοἰἴα (ισίυπὶ οὐγβὰ, αυῶ ἴῃ ρϑΙρΡΟΓΟΒ " ΓΙ σοῦ ἴα ἀΐβηο, ἱπιπηδηΐ ϑὶ, ἴῃ {πγρίυυ ΝΟΓΟ ἱπιριι οπιυϊβδίτηϑ, αι Ἰιοϑί πὶ ἴῃ ΠυπΠΊΟΤῸ [ἃ - μεῖ, φυὶ Ὡ) δχ δηΐμηὶ ϑι} βοιίϑηιϊα, νἱοίο δὺ ΨΓΟΧΙΠΙΟ, ΠΟηῸ ὁχ ργαβογρίο ἰαίδηϊ, .) Επ (επιΐμηι βοτὶριὶς ἰά σοηιρτοῦαί. (π. ερίει. ὅ.) Λέληθας τούτων ἕνεχα δυσχεραίνων, ἐφ᾽ οἷς ᾿δὲ- σθαι προσῆχον ἦν. Τὸ μὲν γὰρ ῥάθυμον, ἄπονον χαὶ οὐ μόνον ἀστεφάνωτον, ἀλλὰ χαὶ χολάσεως τνξϊ, Τὸ δὲ μετὰ πόνων καὶ ἱδρώτων βιοῦν, ἀναῤῥήτεον χαὶ στεφάνων αἴτιον, Τίσιν οὖν ἀσμένως χαταριλμῖ: τοῖς τρυφῶτι μὲν ἐνταῦθα, κολασθησομένοις δὲ μετ ταῦτας " ἣ τοῖς ἀθλοῦσι μὲν τῇδε, ἐχεῖσε δὲ στον, σομένοις ; Ἐγὼ μὲν οἶμαι τούτους. Εἰ δὲ χαὶ αὑτὸν τούτου" ζηλοῖς, μὴ φεῦγε τοὺς πόνους, ἀλλὰ τὸν εὔχλειαν δίωχε.
◆
From: Isidore of Pelusium, monk at Pelusium
To: Athanasius the Presbyter
Date: ~410 AD
Context: Isidore addresses Zosimus through Athanasius — urging him to judge himself before sitting in judgment on others.
If you wish to judge others, first judge yourself. Zosimus the presbyter — you who have earned the right to be judged severely by others through your own conduct — is in no position to pronounce on the failings of those around him. The log and the speck [Matthew 7:3-5] is not merely a parable about proportion. It is a parable about standing.
The man who genuinely sees himself clearly loses the appetite for harsh judgment of others. Not because he has become indifferent to wrong, but because he has gained a more accurate sense of what it costs, and what it requires, to deal with it rightly.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.