Letter 231

From: Isidore of Pelusium, monk at Pelusium To: Nilus Date: ~410 AD Context: Isidore on the necessity of disciplining natural impulses through obedience — arguing that the fall damaged not nature itself but its ordering. Our nature pulls us toward excess — this is one of the consequences of the fall. Obedience and discipline are the instruments by which the damaged ordering is repaired. This is not a counsel of despair about human nature. Nature is good; the fall damaged its ordering, not its substance. The repair is possible — laborious, sustained, requiring external help as well as internal effort — but genuinely possible. The lives of the saints are evidence. They were not made of different material. They were subjected to a different discipline.

ἱΠΠυπλ ΠΟΒΙΓυ ΠῚ ργΟπρὶΘ π|ἃ αι: ρδίζαγο, ἃ Υἱμευῖΐο γοίυιἱ ἰμίγαοιο σοΠἸφαιυ πὴ ἰμ ῬΓθΟΘρ. [ογγῖ, δὐυδυγιία αυθη σοηῃι!η. Αἱ } τηἰηΐἶπη δι- νἰγδιῖαγ, ογθ δι . δι ἰπ ἋὉ ἰπία εἶα ρόγτοῦ- δὺ ἴῃ ἀἶ πηογοθ δεσυη)υΐδ. ΡαΐΓΟ ϑηΐπὶ ἡγδηεϊρίο ὨδΙυΠ] ΠΘΓΙῸ ρῥγϑιοπουηί. ϑογνὶ δηΐη τηυ]ιὶ ἸΠυαεῖϑ μουν ηἶθι. ιδ ρα ρΓϑοϑίαγα πιο θι ΓΕρ ΓΜ - ἴυν. Ε͵ι νθγῸ ὁχ δρῃθ ἀχοριίδηι! δἀυμοδιϊοη θη) δοουϑδηϊ, υἱ ΟΠ] ζαποτὶϑ γΓοίογίδπι υἱεἰϊς. {ΠῚπηῸ οἱ νἱγὶ οι} ὕδᾳι φοἰἀΐοθι ΘΟιη ἱπηρτγουΐίας δὶ, Δυΐίφυδ ἴῃ μὰθλίαι). ΜΙγαῦὶ ἰϊλη! ἀβἰπα, ἷ ργθ- οἶθιι ῬΓῸ δὲ ἤθυμι [ ρίδοος ἢ φγαιΠοατὶ . ΒίΔιϊδπὰ ἰογῖθ ροϑί ὨΔὈΪ υγυϑ. ΟὝΥΧΧΧΎΥΙΪΙ. --- ΝΠ. Μοάοταιίε ἰαιιάατα οροτιεῖ,, πεὸ θπιοίίοτε πὶ ἰαμάΐθιε. ((οπ. ἐρὶδι. δ, , εἰ . Εἰ χαὶ οἱ φιλότιμοι δι᾽ ἐπαίνων μάλιστα παραθῆ- γονται (διψῶσι γὰρ ἐπαίνων μᾶλλον, ἣ ποτῶν), ἀλλὰ μετρίως χρὴ τούτους ποιεῖσθαι, χαὶ μὴ ἄγαν ὑφαίνειν. Πολλοὺ γὰρ ἔχ τῆς ὑπερθολῆς τῶν ἐγχὼν μίων. ἐχλυθέντες, ἐχλύουσι τὴν εἰς τοὺς πόνους πα- ρασχευήν. γλθ΄. -- ΑἀΓΑΘΟΔΛΑΙΜΟΝΙ ΚΑΙ ΩΦΕΛΙῺ ΓΡΑΜΜΑ- ΤΙΚΟΙΣ. Εἰιϑὶ Ἰαυάΐα ουρὶαΐ φἰοτία φοι βϑέιμιμη οχρεϊαιυ δη- ᾿ἊἃΡ ([Δυάδηι δι η ρὲυ φυδιὰ ροίιηι ϑἐυιη!), πιοάο- Γαΐ (ΔΠ}) ἀφοηάυ!η [{Π|, ἠδυ ἴαχαγο εἰμ ΐυηι. ῬΙογίφιυο οηἷπὶ ἰδ . εὐ ]. ἸΔθογθιη υἱοϊβδίμ ΗΠ φοι δι Γοιπἰυμ!. ΟΌΧΧΧΙΧ.. -- ΑΟΑΤΗΟΏΞΞΜΟΝΙ ΕΤ ΟΡΗΕΙ,Ὸ ΛΟΒΑΜΜΑΤΙΟΙΚ. ΜἩϊδοοπάμηι μἰ ἀαμἰοὶ ἐπ δοτὶριϊδ. Ἐπειδὴ αἱ μονοειδεῖς μελέται τε χαὶ παραινέσεις κόπτουσι τρόπον τινὰ τῆς τῶν ἀμελεστέρων ψυχῆς τὰ νεῦρα (δοχεῖ γὰρ αὐτοῖς πᾶσα μεταδολὴ σχήμα- θιυδηθο ἀδεοἰΔπιαιίοπθ ᾿ογιδιίοπόβαυς υπίυς τη}} ἢοενοϑ δἰ ργοϊάυηι περ σοηιίυαι ἀίηυθ ἡβῃδνυόγυπὶ (ΟΗΊ} ΘηΐΪπ) δα διμα μη) νωγίαιϊο .- Ὁ, ἸΟΙΌΟΚΒῚ ΡΕΠΌΘΙΟΤ λιν! εὐηδ }} χ.}), δοτὶρία ἀδοδὶ βισάϊο δηϊπιίᾳιθ ἃ τος ἡδὺ), χρὴ τὰ συγγράμματα ἔχ σπουδῆς χαὶ Ψψυχ- πιοία ἰδθρογαγο. Ετ δυΐπιὶ βἰαυΐϊάοπι ποῦ πἰμ}} αγωγίας χεχρᾶσθαι. Ἐχ μὲν γὰρ τῆς ψυχαγωγίας διιϊοαὶ οἴοιείππιιν, Νος ζοπ νογὸ ἐσ δἰυάΐο οαπὶ οἱ ἐμμελεῖς οὐδὲν παραδλαδήσονται, ὑπὸ δὲ τῆς ΔΉ πὶ πιθίι! οοπιδι ρόγαιο υἱἱ}Π|ι ρίυγέπηυπι |δὺ- Ῥίθῃ. ὌΡΧΙ,. -- ΤΠΕΟΏΌΘΒΙΟ. σπουδῆς τῆς τῇ ψυχαγωγίᾳ χεχραμένης οἱ μὴ λίαν ῥάθυμοι ὠφεληθήσονται. ΥΜ'. --- ΘΒΟΔΟΣΙΏ. Ζοεϊηιὶ ἡ ετιπι υἱα υἱτἱοδα, ρτεοῖϑιε αφμε θ εὐππεπάππήπηι. (ΘΆΡΥ. ἐρῖει. ἃ εἰ . εἰπεϊ!ὲς ἐρίει. .) Απαϊΐο ἐῈ ἐρ τοῦυδ θη ἀσάύυπι ρτιείογιἰ Ζοβί ππη δοδιδᾶζγα,, ποῆδα ΟΣ ἰθιῃρογ δ ἰάρδιι ορροτιυμ ": αὐυῶγογα, πὶ [ δοου. {Π Θηΐπη ἷη ρΓΟΠΙΡΙ, . ρῥγοίογδϑ φεβίδ. Ἦϑγυπὶ ΠΟῚ Δπὶ δέοσιιβαν Ἠπριαπι ἴῃ οὐπὶ ἀοσοοῖ ὀχδουθγα, η) ἰδ - ροἰογπάο, οἱ θόυῃ ροὸ ἰΠῸ ἀδργεεδηάο ϑδίδβεγο φοηνθηΐ,. Δοουδϑίυδ ομΐπ) Δι} πηδίυν, ιυὶ ΔρρᾶΓΘΙ, ἐμοί πηδαὶβ : ἀομ!ογϑῖα ν τὸ ροάθ [ΟΥ Γ- ἴεγοι. ΟΥΧΕ!. --- ΖΟΘΙΜΟ. Οἷδα μὲν ἐξ ὧν ἀχούω, ὡς οὐχ ὑπὲρ λίαν ἀρχαίων πραγμάτων λέγων, ἀδεῶς πράττεις τὴν χατὰ τοῦ ἀθλίον Ζωσίμου χατηγορίαν, συναγωνιστὴν οὖχ ἔχων εἰς ψευδολογίαν τὸν χρόνον - αὑτὰ γὰρ ἔχεις μαρτυροῦντα τὰ πράγματα. ᾿Αλλὰ χρὴ μὴ τοσοῦτον τὴν γλῶτταν ὁπλίζειν εἰς τὴν χατ᾽ αὑτοῦ χατηγο- ρίαν, ὅσον εἰς τοὺς εἰς αὐτὸν θρήνους χαὶ τὰς προσ- εὐχάς. Κατηγορούμενος γὰρ, πλέον εἰς χαχέαν, ὡς ἔοιχεν, ἐρεθέζεται " θρηνούμενος δὲ, ἴσως ἀνενέγχοι. ᾿ ΥΜΔΑ'΄. -- ΖΩΣΙΜΏ. (εομιΐμηι τποτος οἰπι ποοιτὶε εο[ αἰξ. ((η[. ορῖει. .) Μυμΐ ἀρυὰ Οτγαουβ κοι ΐθβ,, Ὀοπς νἱγ, νἱ γί! πὶ γηῦθτγυιη δοοίδιΐ δυμ. .᾽Ὶ᾽] νγὸ ἰζηιᾶνὸ δέοῦε ρειγί πηι Π} υ᾽Δτ΄υπη ἀγαῖ, π αὐυϊάδπη Θοηγοηϊί Υἱγίυ [ ἱπιογην ογο οἰυάίυπι). Νά ἰπιογυδ πὶ αυ βυρογδπλυβ υοηϊδηι ΠΟ. (ΟΠΟΟΟ. ΟΟΧΙΠΙ. -- ΜΔΟῸΛΒΙΟ ΕΡΙΘΟΟΘΡῸΟ. Πολλοὶ μὲν, ὦ βέλειστε, παρ᾽ Ἕλλησι τὴν ἐθιχὴν κατορθώσαντες ἀρετὴν ἄδονται “ εἰ δὲ χαὶ τὸ ῥᾳθυ- μεῖν ἐχείνοις πάτριον χαὶ σύνηθες ἧν, οὐδ᾽ οὕτως ἡμᾶς προσῆχεν τὴν περὶ τὴν ἀρετὴν ἐπιμέλειαν προέσθαι. Τὸ γὰρ μέσον ἡμῖν πρὸς ἐχείνους οὐκ ὀλί- Ὧον ὑπάρχον ἀφαιρεῖται τὴν συγγνώμην.