Letter 230
Isidore of Pelusium→Unknown|isidore pelusium
From: Isidore of Pelusium, monk at Pelusium
To: Isaiah
Date: ~410 AD
Context: Isidore warns against complacency after a victory over temptation — the relief of having won can make the next attack more dangerous.
Victory over temptation brings relief — but relief can breed complacency, and complacency invites the next attack from an unguarded direction.
The general who has won a battle and relaxes his vigilance is more vulnerable in the days after the victory than he was before it. The adversary knows this. The spiritual warfare follows the same pattern. The moment after a victory is the moment to be most watchful — not because the victory was illusory, but because the relief it brings creates exactly the opening that will be exploited next.
Μοπεῖ μι α ρερεαιὲς, φμογὴὶ τεηΐαπε απί παειι [μϑταΐ, (απ άφηι ἀεεΐδίαι. ΨΙΔοτῖα ἦλι δὐοοίυ, ιοιὶ νϑηΐδηὶ οοιἶηυο ἀ- ᾿ἰοϊογι "δοίυ., γὸοπἶα οελη) ἰἀΐηα δάϊιυς οοΟιη τ Γ. Ουδτγο ἰΘπραγϑυι.ἃ [ΓΟ υι ἰ ρ ΟΝ Πνοῖο, η. ἦπ ΡΓΘΟΡ Γυᾶ, δἰ γοηιοθϊυιη Ὑϑηΐα: ἴα }} οἴ εἶα , υἱ ἀοίογα νδουυ ἰΠ } Π] ἸΠΟΣ εἰν! ΝυΩ}} Θοιμρτγο θη δὶ ν᾽ ἀϊοι. ΟΌΧΧΧ. -- ΟΡΙΕΜΙΟ ΟΠΑΜΜΑΤΙΟ(Ο. Ἔοιχας ἐχ τοῦ συνεχῶς συγγνώμης ἐφ᾽ οἷς πταίοις τυγχάνειν, χαὶ εἰς τὸ συγγνώμης μείζονα ἁμαρτάνειν πεπαιδοτριδῆσθαι. Τῷ χαλινῷ τοίνυν τῆς ἐγχρατείας χρησάμενος, ἀνείργειν σαντὸν πειρῶ τοῦ χατὰ χρημνῶν φέρεσθαι " χαὶ τὸ τῆς συγγνώμης φάρμαχον μὴ ἀχρεῖον χατασχεύαζε, ἵνα μὴ ὡς ἀγνώμονά δε καὶ ἀνάλγητον ἡ θεία λοιπὸν μετέλθοι δίχη. Υλ'. -το ὨΦΕΔΙΩ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΏ. δεῖγε γέπι ῬῈῪ σαμδαδ ξοθποδοετο. (Ατίειοῖ. ἰπ Απαίψι.) Μυχ πὰ νὶ ὁ υ } , ἀρ Ἰοη Ὁ ]- εἰᾶ, οαυδα: γϑι ἀϊἶἰο ἃς ἀδιποιιδιγαι . Νβο } }Πὶ οδίδηἊεγα | ῖ, υοιὶ Γ , εἰ δὶ |υϑδΓγα ἰϊ, δῖ ἤετγὶ ροβϑίῖ, δδὶ ἀδιμοιδίγαμε . ἔπι δοΐμι ΓΘ δεῖγο, ΓΟ ΡῈ. Δ ΟΟβηοϑοθιο. ΟΥΧΧΧΙ. --- ΞΕΚΕΝΟ. Μεγίστης ἐστὶ συγγραφῆς καὶ διδασχαλίας ἀρετὴ, αἱτιολογία χαὶ ἀπόδειξις, Οὐ γὰρ προσήχει μόνον διισχυρίζεσθαι, ὅτι τόδε ὅν () ἐστιν, ἀλλὰ χαὶ διότι ἐστὶν, εἰ οἷόν τε, ἀποδειχνύναι. Τοῦτο γάῤ ἐστιν ἀληθῶς εἰδέναι, τὸ μετὰ αἰτίας εἰδέναι. ΥλΔ". --- ΣΕΡΗ͂ΝΩ, ἤενιηι πιοιιοπάα υἱοὶδεϊμαάο. (Υἱώς ὀρ, .) δλνο ρυϊ δυρτα πδίυγαπι, οχίγααυ ποὐϊοοΓὶ ἃ- ιἰ (ΘΓ ΓΘθι δου δΐμο ἰππ φοη θη], Μὴ πέρα () τῆς φύσεως, μηδ᾽ ἔξω τοῦ μετρίου ἐμφορεῖσθαι τῆς εὐημερίας ἀξίου - ἀλλὰ πανταχοῦ δο υνΐψις πυιιληδη! ἰπίυοῦο δβογίθι, Υἱοἰϑϑιια - ( τὸ ἀνθρώπινον σχόπει, χαὶ πρὸς τὰς μεταθολὰς ὅρα, ΠΘΙΠ]ι ΘΟμ ΒΡ , υδϑ υη δϑερὺ ϊ Γ ἰῇ Γἃ- τυ ὙΘΓΊΘΓΟ ρΡοΟίοδι. δ’. δηΐ) οσίγα αἰθαιη γΪ οἱ [ογίυῃλ ἰ.. ἴυϊο ΟΟἸ]οΟσΔυ . δ᾽ αυὰ Θηΐηὶ ρΓ- ιυϊλιΐο δοοί οἱ, }} ουθηΐοὶ ἰδὲ γᾶν, φυδϑοὶ {{|- Γ πηδηῖα γοσυηῃάθηιϊ! σομ ἶ}} ΒυΠΠΔη. ΟΥΧΧΧΙΙ. --- ΒΕΆΕΝΟ ΡΙΑΓΟΝΟ. τὰς ἐν μιᾷ πολλάχις ἡμέρᾳ πρὸς τἀναντία τὰ πράγ' ματα μεταστοιχειῶσαι δυναμένας. Οὕτως γὰρ καὶ ἀσπαστὸς ἔσῃ, καὶ τὴν εὐπραγίαν βεθαίαν ἕξεις. Εἰ δὲ χαὶ συμθδαίη μεταδολὴ, οὐδὲν ἀργαλέον πείσῃ, ἅτε προαποθέμενος σαυτῷ τῆς φιλανθρωπίας τοὺς θησαυρούς. ΥΛΙΡ. -- ΣΕΡΗ͂ΝΩ ΔΙΔΚΟΝΩ. δμειιίαΣ ργομτίμηι ξοόιότα ρμπὶτε. δυδι ἰη᾽υι} [υδῖδπι ἰγγοράϊ ροθηλι, Γαι ἀΠὺ οἰ ἶμο, δὶ ἱπ)υδα ἢδι [υιε} , δυο ͵υδί - πο ἰδίγϑι , οἱ ᾿πι{{|Ὁ ομποιη δ} ργου θη- εἶδ}. ΟΌΧΧΧΙΠΙ. -ς ὈΙΠΥ͂ΜΟ ΕΥ̓ ΠΕΆΚΟΝῚ ΒΑΘΕΒ- ΟΊΤΙΒυ. Τοῖς ἀδίχοις ἡ δίχη χρεωστεῖ τὴν διχαίαν τιμω- ρίαν, χαὶ πάντως ἀποδώσει, εἴπερ μὴ μέλλοι ἄδικος εἶναι ἡ δίχη, ἡ πάντα δικαίως διέπουσα,, καὶ τῆς διχαιοσύνης πολλὴν ποιουμένη πρόνοιαν. ῃ ΥΔΓ', -- ΔΙΔΥΜΩ ΚΑΙ ΗΡΩΝῚ ΠΡΕΣΒΥΤΈΡΟΙΣ. « Ομκὶ πιαίε ασὶ! οὐδ ἰποφηι. » ( οαπ. πὶ, .) Νοη πιίτιιηι α πιαί ορραισπατὶ ὑοποξ. Ουϊὰὰ πιίγυ δἰ ἐπργοθ! θ ορρυβηθηιῖ [ δἱ δ (ἰδγαῖ, κἱῖ δὐηϊγαμάυη. Εἰςὶ δ - ἄϊμ νὰ] νἰυοδίυγ, οἱ ποαυθ νΓΡῸ Θχρ ἰοδηύυιϊη, "ος Γ ἰρδᾶ ἰο᾽αγαηιη [πδεγῖϊ, οὐ Δι ἢ ΟΣ Γαιΐοια ἢϊ. Του τα ΘμἾ} [εἰ Γαρυσοδηι, οἱ ἰδίγο- ")ὺ, ἰΠΓ ἂ Οοῖ ΘᾺ. Πσ Θη (, ἅ([ [νι άσ}} ΔΟΟΙ συμ}, } διε} νἱῖδπ) απ] ΓΟ αΓρσυΐ : αὐ ἰὰ τοἰ γα οὐ μΐ δίορυηί. Οὐ χρὴ θαυμάξειν, εἰ οἱ ποντιροὶ τοῖς ἀγαθοῖς ἐχ- πεπολέμωνται. ε« Τοὐναντίον γὰρ () ἦν θαυμᾶ- στὸν, εἰ μὴ οὕτως εἶχον “ εἰ γὰρ καὶ λίαν ἄτοπον δι" χεῖ, χαὶ οὔτε λόγῳ ῥητὸν, οὔτε ἔργῳ φορητόν ἐστι τοῦτο, ἀλλ᾽ ὅμως κατὰ λόγον γίνεται. ᾿Εναντιοῦται γὰρ τὸ σχότος φωτί χαὶ λῃσταὶ τοὺς λύχνους σδεννύντες ἐπὶ τὸ λῃστεύειν τρέπονται. ΓἜλεγχον γὰβ ἡγούμενοι τοῦ σφῶν βίου τὸν ἐχείνων τρόπον, ἐχπὸ' δὼν αὐτὸν ποιῆσαι πραγματεύονται. ΥΑΒΙΑΣ ΓΕΟΤΙΟΌΝΕΒ ΕΤ ΝΟΤΕ. () Ρεὺ τὸ δὲ ὃν Δ}) οοἀϊ]. Ξγίθυηι τὸ δέον. ῬΟΞΙΝ. () Τμ|γ γὰρ οἱ ἦν ἰἰάδπη οο. ἰμδαγυο! ἂνν δ᾽ () άσμ, παρά. ἴρ. γΕ. ὅ, ὑΓῸ εἶχον δοΥίθυηι ἔχειν, [Ρ. ΥὙΛΔ', --- ΘΕΩΝΙ. ἘΡΙΘΤΟΙΙΑΒῸΌΜ . Υ. -- ἘΡΙΒΤ. ΟΟΧΧΧΙ͂Χ, ΟΥΧΧΧΙΨΥ. -- ΤΗΕΟΝΙ. Παράδοξον φμὶά, ΠΙαράδοξόν ἐστιν, ὦ βέλτιστε, τὸ τῆς χρανούσης δόξης χρεῖττον, χαὶ τῆς συνηθείας ἀλλότριον. ΥΛΕ". ---ἰ ΛΔΕΟΝΤΊΩ ΔίΑΚΟΝΩ. [.. παράδοξον {ἱπορίπαίμηι), ὙἱΓΟΓΌΠΙ ΟΡΙ , Δρρο δπάϊνπι, φυρᾷ θιθηδιὴ ὀκοοπμ ϑρίηϊοηθιη, οἱ ἂν ι ὶ ΔΙ]. ΟΥΧΧΧΎ. --- ΠΕΟΝΤΙΘ ΕΡΙΒΟΟΡΟ, ΜΝ αἱὲ εἰἰρογδίηγπε εατετάοίες σοεγεεηαϊ. Μηδὲν, ὦ ἄριστε, ἐπὶ τῆς σῆς ἀρετῆς ἄχαρι, μηδ᾽ ἀπηχὲς, τό γε ἐπὶ σαυτῷ, συγχωρήσῃς γενέσθαι, ἀλλὰ χαὶ τοῖς νεώτερά τινα εἰς τοὺς ἐκχλησιαστιχοὺς θεσμοὺς βουλεύουσι, λέγε ὡς οἱμώξονται χἀνταῦθα χἀχεῖσς, εἰ μὴ τοῦ νεωτερισμοῦ λήξειαν. Ὥσπερ γὰρ σὺν ἀλογίᾳ ἤρθησαν, τόλμῃ ἀχρίτῳ μᾶλλον ἐπαρ- ΝΙΝ, νἱν ορεΐπιθ, υἱγίυν τυ ἰηχτγαίπι δαὶ }}- ] δοοίἰοδο μοῦ , σόγιπὶ αὖυΐ ἑππόνδῦθ αὐ τι οοοἰοδἰδϑιϊοῖβ διυύθδηι (ἀποιϊοη}}}}} αὐε, Ρἰυγϑιιγοβ, ἰι [γ ἰμὸ}} δ ἰνᾶς ΔΘ γδαιϊδ Υἱτὰ, ιήδὶ γοῦυβ διίυάσγο Βουνὶβ ἀδϑίβίδηιϊ. ἰπιργυάση!α εἰοιΐ, δυύδοὶδ ἰοπιδγαγίὰ πηλαὶ θέντες εἰς τὴν ἐπιχείρησιν, ἢ ἀξιώσεως διχαΐίᾳ κρέ- δρί πίον δ Π]οἷο ἡπο Δι᾿ Γ, ἰἴὰ ργοθά } Θβὶ ε:, οὕτω, χατὰ τὸ εἰχὸς, καὶ χαθαιρεθήσονται πάλιν. ᾿Ασθενὲς γὰρ ἀεὶ τὸ παρ᾽ ἀξίαν " χαὶ τῶν χατὰ τόλ- {αν ἁλόγιστον ἐπαιρομένων οὐδὲν βέδαιον, ταχεῖαν δὲ ἔχει τὴν μεταθολὴν, εἰ μὴ σὺν ἀρετῇ γίγνοιτο. ΥΛζ'. --- ΖΩΣΙΜΩ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩ. ἰτόγανν δυθνογίθ . ἐπ γι δὲ δῖ αυϊ αι ἀϊσυδίαίοι διρογαῖ, αυθαυθ ἰηιβογοία δυθαοία οἰαία δυηῖ, ᾿π {Π} , οἰἴοφυο πιμυϊδηίυν, πἰσὶ ἃ φίγιυια ργοβοϊδεδηίι, ΟΌΧΧΧΥ͂Ι. --- ΖΟΘΙΜΟ ΡΒΕΒΒΥΤΕΙΟ. ηἰσυΐ ἀγσμῖ ἐασεγαοιῖ, υἱ οἱ ἐμὶδῖ. εεχι. εἰ . Δεινὸν μὲν χαὶ τὸ τρυφῇ χαὶ λαγνείᾳ ἑαλωχέναι ἄνθρωπον εἰς ἱερωσύνην ὅπως δήποτε δοχοῦντα τε- λεῖν. δ δὲ πάντων σχετλιώτατον ἐχεῖνό ἔστιν, ὅτι τὰ τῶν ἀνιέρων καὶ ἐναγῶν πράττεις, τῆς δὲ ἀπὸ τοῦ δοχεῖν ἱερωσύνην χεχτῆσθαι ἀντιποιῇ δόξης. ΥΛΖ'. --- ΕΥ̓ΤΟΝΙ͂Ω ΔΙΆΚΟΝΩ. Μοϊοβίιη δυπὸ ε}}ε. ἸΙΌΪἰἢΪ ἀδάϊ μοώ!- " βδοῤγάοσ!οπι ογ αγὶ, ἃ νογῸ πηαχί πη Ομ ΐ αι ἀἰορ ογαιίιπὶ , φιιοά βογΠ ἱπιμίθ ἔῸ ρ. ΕἸυρσὶβ ν ΓΟ ϑδεργἀοιϊυ γα υἱ ροβδί γα νἱύθδγα. ΟΌΧΧΧΥ͂ΙΙ. --- ΕΥΤΟΝΙΟ ΡΙΔΟΟΧΝΟ. Ὧε Ζοεὶϊηιὶ εἰς, ρτὸ χμο οτανὸ ᾿Ἱπθηεὶ, ( ερῖε!. .) Σὺ μὲν εἰχότως θαυμάζεις, ὅπως ὁ ἄθλιος Ζώσι- (Ὁ ἘΆεοίὸ δηπίθοπι ᾿ι ΓΟ Ὸ Ορ᾿ΪΠ) πιὶγαγὶβ, Ζοβίμιισι μος ἐχθύμω; τῆς κακίας ἔχεται, χαὶ δεσμὸς οὗτός ἔστιν ἀῤῥαγὴς, ὃν οὐκ ἂν διαχόψας οἴχεται φερύμε- νος ἐπὶ τὰς ἀτόπους πράξεις. ἕτεροι δὲ οὗ θαυμά- ζουσιν, ἀλλὰ καὶ εἰχότως τῇ ἐξ ἀρχῆς ἀναστροφῇ τὴν χαχίαν ηὐξῆσθαι νομίζουσι. Ἰ) μὲν γὰρ ἐκ δού- λου πατρὸ: πεφυτεῦσθαι, παραλιμπάνουσιν εἰχό- τως. Πολλοὶ γὰρ οἰκέται ἐλευθέρων εἶναι δοχούντων ἀμείνους εἰσὶ χατὰ τοὺς τρόπους " τὴν δὲ ἐξ ἐφήδου ἀγωγὴν χαχίζουσιν, ὡς πάσης χαχίας οὖσαν μεστὴν" διὸ καὶ συνηνδρώθη αὐτῷ τῶν χαχῶν ἡ διάθεσις, καὶ εἰς ἕξιν προῦδη ἡ πονηρία. ᾿Αφέμενος τοίνυν τοῦ θαυμάζειν, τὴν διὰ τῶν εὐαγῶν σαυτοῦ προσευ- χῶν αὐτῷ χάρισαι θεραπείαν" τάχα πως μετα» γνοίη. ᾿
◆
From: Isidore of Pelusium, monk at Pelusium
To: Isaiah
Date: ~410 AD
Context: Isidore warns against complacency after a victory over temptation — the relief of having won can make the next attack more dangerous.
Victory over temptation brings relief — but relief can breed complacency, and complacency invites the next attack from an unguarded direction.
The general who has won a battle and relaxes his vigilance is more vulnerable in the days after the victory than he was before it. The adversary knows this. The spiritual warfare follows the same pattern. The moment after a victory is the moment to be most watchful — not because the victory was illusory, but because the relief it brings creates exactly the opening that will be exploited next.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.