Letter 220

From: Isidore of Pelusium, monk at Pelusium To: Theon the Scholar Date: ~410 AD Context: Isidore on the common human tendency to be slow to do good and swift to do harm — and what this says about the state of the will. Most people are slow to do what is genuinely good, and quick to do what is harmful. They procrastinate on the first and are inexplicably energetic about the second. This is not random. The will that has not been disciplined is pulled by habit and appetite toward whatever requires the least resistance. Goodness almost always requires resistance — to selfishness, to laziness, to the comfortable assumption that someone else will do what needs doing. Evil often requires none. This is why the formation of character matters so much, and why it cannot be left to chance or to good intentions. Good intentions are common. Disciplined wills that actually execute those intentions are rare.

ῬΙοείψυς Βοιηΐηυηι νοὶ οὔ πιο ΐβ ἰδγάϊδίοπι, αυοὰ ᾿αδιυω οἱ ξαυυνι ϑλ, ἰρυθδι ζᾶγο ποαυθιηὶ, νε!]. ἰηᾳυϊδ᾽ί αλ ῥτγοάϊπιι : «ἰΠΐ δινΐμν ἐπ Π}Π Ὁ πιοιυδηθὺ ηυώτγιρι, δὰϊ σδυροβαγίθ υϑηαϊίδηῖ, νοὶ δπιὶ οἰ τι ξνλιΐα ͵υ ἀΐοεγα γονοτὶιϊ, δυὶ οὐΐ[ οἱ ἑηἰη οἰ ἰλγυι οδιιἃ οοηἰοηπθηίο, [υἀΐοΐυην ἰη] . ἰόγυηί, Ὠόδαι ἀϊδψιο ᾳυΐ ᾿υάοχ δοηιϊοοιίδηι ογοὶ, ρου οηξία ἰῃ ργὶ- τὴΐδ ΡΟ Ιαγα, " ργϑὰδ εἤιρίαι. Βεΐη, [ογιϊυὰἀΐη Ορυβ, οἱ ρυγίἰ δ'υδ ᾿υι}{|ὼὲ, Γι οἰ άγυι- οΟδ]ϊ νίοπ ἰπ͵υτίαγιπι ἀουδὶ οχογιδγὶ, αυρά νρηδίυβ δῖ, ργοὐ ν᾽ ἰθδίγ, (ΟΟΧΙΥ. --- ΤΗΕΟΝῚ ΒΟΠΟΙΑΘΤΙΟΟ. Τεπίαιϊοπεε φμοπιοάο εμρεγέπίμν. (ον. ἐρίει. ὅ, , , , .) Δυνατὸν, ὦ βέλτιστε, κρείττονα γενέσθαι πειρα- ἢ Ροίϊδϑὶ, νΥἷγ ορ(ΐπ, σιγίυι! ἀ } ΒΌΡΟΓΑΓΟ ἰδη- σμοῦ τὸν φιλάρετον. Γίνεται δὲ ὑψηλότερος πειρα- σμοῦ, χαὶ λύει αὐτὸν, οὐχ ἐν τῷ χωλύειν παντελῶς ἱέναι (πολλάχις γὰρ ὁ Θεὸς συγχωρεῖ δοχιμασθῆναι), ἀλλὰ ἐν τῷ ἀνδρείως φέρειν τὰ συμπίπτοντα. Χρὴ γὰρ λύειν τὸν πειρασμὸν, εἰ καὶ ἄλυτος εἶναι δο- χοίη, διὰ σοφίας, χαὶ ἀρετῆς, οὐ δι᾽ ἀπογνώσεως ()" λύει δὲ δι᾽ ἀρετῆς χαὶ σοφίας οὐ τῷ πάντῃ χωλύειν, ἀλλὰ τῷ συνεθίζειν γενναίως φέρειν τὰ συμπίπτον- τα. Εἰ γὰρ χαὶ βαρὺ τὸ πρᾶγμα, ἀλλ᾽ ἰᾶται τὴν ἰΔιἰοη πηι). Ε͵π δηΐπὶ { Ὑἱοῖοῦ, πο) οἱ δγοθδϊὶ Π|)- ΠἶΩ ( Θηΐπι ροΡιηἰἑ εἰ ργορθαγὶ Ὠ), δαὰ (γε Ὁ ἰογθη ἀ υθ δοοίάυηι δνοτδβα. ϑοίνογα δ ΐ τη ἰοηϊΔ ]η } οροῦίοῖ, οἰδὶ ἀἰβϑοὶνὶ ἠοῖ] ρ Υἱ- ἢυγ, οὐυπὶ βαρίοπιϊα (υτ) (οΥγιυἀΐ!., ἀδβρογδη γοτο, πξηΐηη. Εογιϊ τἀΐη φυΐάπ) ἃς δαρίθη!ϊ, ΠΟ} οἰμηΐηυ το] εἰοη , , χέπογοβα ἴσγγα διίίνογϑα δοοίάυηις δεϑυοίαοἰεπιίίο. Εἰ] δηΐ το δίυαι ἰὰ οχϑίϑίαι ποροιίίαπι, οὐμθιμ ΕΝ} ΠΟ πο] διμ} ΥΑΆΙΖ ΓΕΟΤΙΟΝΕΒ ΕΤ ΝΟῚΤ ΕΕ, () Ρτοὸ παλινῳδίας ἅσειν ἰάθη ογὶ υυηῖ παλινω- δίαν ἄσεις. ῬΟΒΘΙΝ. () Ρτγὸ δι᾽ ἀπογνώσεως οοἀά. Υάαι, θὃ οἱ ἍΙ;, ΓΙ διὰ προγνώσεως. ΡΟΙ͂ΞΙΝ. .Ἐ ΡΕΙΌΘΙΟΤ ργυάθοιία }, φυδε (γἰδεα φυαυδ τπιούογδίο (εγγο α βαρύτητα διὰ τῆς φρονήδεως, μετρίως φέρειν δυνά- ποΥϊ.. Μοίογυπι δηΐηι ατ ἰδ ΒοΒβίγα ροίοδίδΔίΘ ποῦ " μενος τὰ λυπηρά. ἽἼασις γὰρ τῶν οὐχ ἐφ᾽ ἡμῖν ἡ ἐν δοιῖ, τηϑάϊοϊπα ἃ υ ἰῃ ποβίγὰ οϑὶ ροί(εδίϑία ΡΒ Οεορἢ Δ : οαᾳυθ ἀϊβθοϊνὶι πλΔ|, αυ ἰηάϊδεοίυ- ὈΠῖ νυἱάθγαπιι τ. Εογι υὰο ἰδ κτανέθις πο οι δχϑίβιϊς γοῦθυ; ἰῃ δοοθηοΐἷδ γῸ (πῃ) οἱ [ ἰπίοῦς ἄυπι ργορθαμάϊ οϑυ ἐπητηἰ πὶ) δοὶπιΐ ὁδὶ ορυβ πιλξηίιυἀΐπῃθ. ΟΟΟΧΥ͂. --- ΕἸΙΡΕΜ. ἡμῖν φιλοσοφία. Καὶ λύσις τῶν ἀναγχαίων, εἰ καὶ καθ᾽ ἑαυτὰ ἅλυτά τισιν ἔδοξεν εἶναι, ἡ ἐν μὲν τοῖς δεινοῖς ἀνδρία, ἐν δὲ τοῖς δεξιοῖς (χαὶ γὰρ ταῦτα δοχιμασίας ἕνεχεν πολλάχις δίδοται!) μεγαλοψυχία. ΤΙΕ΄. --- ΤΩ ΑΥ̓ΤΩ. δὲοϊπιπι αἰ ἔπι σιοηιοῦο ΡΞ (Οοπ. ορίει. , .) Ουΐ ουρῖι δῖ} ὁ ἱπϑυρογαῦ!!! γυΐ, ἐδ οχὶραῖ ορογίοθι ΄υς ροϑβίυϊαί Φι}, υἱ ροι ἡδίυΓΆ δυχὶ ἢ δἰγ}ι, [ δηΐπὶ ] ἰγοηϊδπὶ δαϊ δυδγὶ εἴδη ᾿Π᾿αὰ ἱπιρ!οταπι, ποθὴ δοοοαΐι, ὰ [ υΐ- λ. ᾿) γα δροηία ἰἸ] δοραδάϊ!. Γ(ΟΟΧΥ͂Ι. --- ΡΕΆΙ͂ΜΟ. Τὸν μέλλοντα ἀπολαύειν τῆς ἀηττήτου συμμαχίας, ποιαῦτα αἰτεῖν χρῆν ἃ χαὶ τὸν τοῦ διχαίου λόγον ἔχει, ἵνα τῇ φύσει τῆς αἰτήσεως τὴν ῥοπὴν ἐπισπά- σηται᾽ τοῖς γὰρ ἐξ εἰρωνείας καὶ διὰ πλεονεξίας χαλοῦσιν οὐχ ἐπιφοιτᾷ ἡ αὐτοχλήτως τοῖς ἀδιχουμέ- νοις ἐπιφοιτῶσα.