Letter 216

From: Isidore of Pelusium, monk at Pelusium To: Theodosius the Scholar Date: ~410 AD Context: Isidore on the dangerous confusion of the names of virtues and vices in contemporary discourse — calling recklessness courage, cowardice prudence, and so on. I am troubled that in our time the names of virtues and vices have been systematically confused. Recklessness is called courage. Cowardice is called prudence. Extravagance is called generosity. Meanness is called thrift. This is not simply an intellectual error. It is a practical disaster, because the confusion of names corrupts the formation of character. The young person who is taught to call his recklessness courage will cultivate his recklessness in the belief that he is developing a virtue. He will be genuinely confused when it destroys him. The correction of language is therefore not pedantry. It is the first step in the correction of conduct. Call things by their right names.

οἱἱ. αἰποϊιπίυν. σΟΙΧΧΧΙΗΙ. -- ΤῊΕΟΌΟΘΙΟ ΘΟΗΟΘΙΓΑΞΤΙΟΟ.. γί νγιμέιπι, υἱἱοτμπιημα ποπιῖνα ἃ πιμἐ{ἰ σοη[μπἀπμηίμτ. Λίαν θαυμάξω τῶν χαὶ τὰ πράγματα χαὶ τὰ ὀνόματα συγχεόντων. Εἰς τοσοῦτον γὰρ σοφίας ἤχου- σιν, ὡς τὴν μὲν παῤῥησίαν ἀναισχυντίαν καλεῖν, τὴν ξ ἀναισχυντίαν παῤῥησίαν, χατ᾿ ἄμφω ἁμαρτάνον-- τες, Τοῦτο γὰρ δρῶσιν, ἣ ἵνα τὴν παῤῥησίαν ἐπι- στομίσωσιν, ἣ ἵνα τὴν ἀναισχυντίαν εἰς μείζονα χαχίαν παιδοτριθήσωσιν, οὐχ εἰδότες, ἣ εἰδότες μὲν, παρα- λογιζόμενοι δὲ ἑαυτοὺς, ὅτι ἀναισχυντία μέν ἐστιν ἡ ἐπὶ τοῖς αἰσχίστοις πάθεσιν ἀναιδῆς φλυαρία, παῤ- ῥησία δὲ ἣ ἐπὶ τοῖς καλλίστοις εὔτολμος ἀπολογία. Χρὴ οὖν μὴ ταῖς τῶν διεφθαρμένων γνώμαις ἕπε- σθαι, ἀλλὰ τῇ τῶν πραγμάτων ἀληθείᾳ. Οὐδὲ γὰρ χατὰ ἀνθρώπων μόνον ὁπλίζουσιν οἱ τοιοῦτοι τὰς γλώττας, ἀλλὰ καὶ χατὰ τῆς θείας δυνάμεως. Τὴν γὰρ μαχροθυμίαν αὑτῆς ἀμέλειαν προσαγορεύοντες οὐχ ἐρυθριῶσιν. Οὐδὲν οὖν θαυμαστὸν, εἰ ὀνόματα ἀμεί- θουσιν οἱ πάντολμοι, ὁπότε χαὶ εἰς οὐρανὸν τὰ βέλη πέμπουσι. ΣΠΔ', -- ΠΡΙΜΩῺΩ ΜΟΝΑΖΟΝΤΙ. γαϊ δ δαυϊάθη) Δἀϊηίγοῦ, υὶ θὲ Γ δὶ πο- ᾿ιηἷπη οοηπάυπηϊ. Ε Θηΐπὶ βοἰοηιἶ νηΐ πὶ , ἀϊοοηάϊὶ ΠΠθαγιδίθπ ππρυάδηιϊ δηὶ ποπιΐ ΠΘηϊ : Οἱ σΟΠίΓ. ἱπιρυάθηκίδη Ἰοφισηκὶ νοοϑηῖ Πα γιδίοπι,, υἱγὶ Παυθ. ΘΡΓΆΠΙΒ : ἰάσυο [Δε΄πηϊ υἱ ναὶ ἰοφισοηάΐ ΠΠθογιδίδιη ΟΥΟ οἴδυδο αἱ οὐϊυγδῖο γείγεηθηι, γὙο] υἱ ἰππρυάθη- εἰδιῃ δὰ πιδἼογοπιὶ ποαυ ἰδπὶ Ρυ ΓΙ ἰη}} ; ἰ' πο ϑοΐθη γ] βεϊοιο φυΐάθιῃ, διὶ βεῖρ [αἰ η ς φυοά ἱπιρυάση!ϊ ηαυἱάθσιῃ δἰϊ ἀ {πγρίθυ ρϑἰοηίυυ. ἑηνογοουπἀδ πυρδι, ᾿ἰυαγίδ τορο ἀϊσαπάϊ ΓΟΓυΠ,: οριϊπηγυη) δυάοχ ἀείοηδ'ο. ΝΟ ἰίδυδ οοΥΓιρ δ. δηιὁπάυπι ορίηϊοηἑ , γοῦυπὶ ροιΐα ἰῃ- δἰβιαπάϊη γογίιλι]. Νοη δηΐπὶ Π ἴῃ Βοιμΐπδα ἀυη- ἰχαὶ ᾿ἰηβυλ δουυμῖ, οἱ ἷ}. ἀὐνίηυπι Νυπίθη. Ι,οηφαπίηνἰίλιπὶ οπἰη θὶ ποαὶἐ χοιεἶαπὶ ἰηιϊογργοίϊδγὶ !η δγυθαδουμί. (υἱὰ πιΐγυπι ἰκίτυ δἰ πυπιΐπ ἰδιὶ δυύδου!! ρογυΐδη!ϊ, ουπὶ οἱ ἰη οοἰυ) ἰδοϊα! (οἷ ἢ ΟΟΙΧΧΧΙΥ. -- ΡΙῚΜΟ ΜΟΝΑΟΘΗΠῸ» γίνιιια τρὸ γγαπιῖὶϊ διιοιἱποίμγ, δεά οἱ ἴρεα υἱτγίιι ἰδὲ γγανιῖππι ας πιέγοθα. ((οπ[. ἐρίδι. θὅ, , .) Ὃ στέφανον ἐπαγγελλόμενος τὴν ἀρετὴν ἀσχοῦντι, δήο χαρίξεται δωρεάς " μίαν μὲν τὴν πρᾶξιν, ἐτέ- Ουΐ οογοπδη ργομ εἰ νἱγιυἱδη οροΓγαπηιὶ, ἀπ ρίαΣ ρταδίαι ρΓΘΠΉ ΠῚ, Δἰίθγ ΟρΟγΪ ἱρδίυδ (ουὐυ ρῈΓ ραν δὲ τὴν ἀμοιδήν. Ἐμοὶ γὰρ χαὶ ὁ ἄθλος αὐτὸς, εἰ ΡΓΟΙ βίο Π| ἐϑι ), Δἰίαγα πη ΓΟπιυπογαιίοηΐβ. χαὶ ἐπίπονός ἐστι, τοῦ ἐπάθλου οὐχ ἧττον δωρεὰ Νοῆη ΟΠ ΟρΠ ᾿ρβι δίνα Υἱγιυ οογιδιῆθη εἶναι δοχεῖ, εἴγε ἡ μὲν ἀρετὴ ὑπόθεσίς ἐστι τοῦ Ὦ [Δπιείεὶ Ἰαθογίοϑυπι δἰϊ, αἱ ρΓορπἶι πὶ Υἱ } στεφάνου, ὁ δὲ στέφανος οὐ δίδοται ἄνευ ἀρξτῆς. ΣΠΕ", --- ΩΡΙΩΝῚ ΜΟΝΑΖΟΝΤΙ. υτγανίο , οιπὶ οἱ υἱγίιι 'ρβα ργϑΠ οὐ ἃ δῖ οἱ σΟΡΟ" , [ δ') νἱγίυιθ σοηίογαιυγ. (ΟΙΧΧΧΥ. --- ΟΠΙΟΥ ΜΟΝΑΘΗΟ. Ρταείαι ποι ϑεί αγο, ΄φααπὶ διιϑ δἰ! πὶ]. ((υπ[. ερὶδι. ἀδ..) ἸΙολὺ ἀσφαλέστερόν ἔστι τὸ μὴ πολεμεῖσθαι τοῦ συμμαχεῖσθαι: τὸ μὲν γὰρ ἡσυχίαν ἀπράγμονα ἔχει, τὸ δὲ ἀναγχάζει συμπολεμεῖν τοῖς βοηθήσασι, χαὶ εἰ ἀδίχως πολεμοῖεν. ΠΙολλάχις γὰρ ἀδιχούμενοξ τινες συμμαχίαν ἐπεχαλέσαντο᾽ ἧς χαὶ τυχόντες, τοῖς συμμαχῆσασι διχαίως πολεμουμένοις, οὐ δ'χαίως ἀμύνουσι, γάριν ἄδιχον ἀντὶ διχαίας ἔχτιν- νυν ες. Μυ]ο βασιγίυ οὶ θ| πη ρῥγθηλ, αὐλὴ }- Ρθι δὺ } δοείραγα : ἡ. δἷπὶ αυΐοι ἰγδη- - υ} }Ππᾶιῖϑαι θ]Θ πὶ ὁδι, ἰος ΥΘΙῸ ὑπᾶἃ Εὐπὶ δυχὶ- ᾿Ιἰαητθυ ρυρπάγα οοφὶὶ, αἰαὶ ρυρηθδηῖ ἰπ͵ . ϑφρ- ομυιῆθγο δίῃ ἰπ)υγία δἤδοιϊ φυϊάαιη οείογιι ΟμΘΙἢ διἰνοσαγυηϊ, υϑιῃ πδοιὶ, οἰἰδι) δὐυχὶ γνυ διι} "}} Ρ}., ΠΟ [| ΟΏΓΓΙΝΙ,, ἱπ} ϑἴδιμ ΡΙῸ }π|ῖ. βιλιπὶ ΓΟρΘμ θη . ΘΟΙΧΧΧΥΙ. --- ΖΕΝΟΝΙ. ’. ΙΘΙΠΟΒΙ ΡΕΓΌΒΙΟΤΕ λέ ΣΠΚ". -- ΖΗΝΩΝΙ. μἱά ἑπίεν νουθετεῖν καὶ θέλγειν ἑμίεγοὶί (). ((ση[. ἐρῖεί. .) Νουθετεῖν, αὐπόηέγε, βαρίδη η} νἱν, σὐυηγνοη ἀὐοϊοβοθηῖοβ, ποῃ θέλγειν, ἀεξηϊμίοεγε. ἈΠ πίιη γος ἀἰοίίαγ, ηυλὶ τηδηίσπὶ ἰπάσγα : ὨΟς ΥΓῸ ἃ "]αηἀϊθηὰο νοϊθηῖοπι ἀμθοογα : ἃ νοϊιηίαῖα δηΐη )“ ευοθηύοι ], οἱ δὰ ᾿ιθηθδίΔ ἰποοηάυτη ἀυσδμάμ)- τυ ὁδὶ υνἱγίσο αιρίοοιοηάδη ; νυἱιΐαιῃ ση- ιγΓἃ (υκϊοηάπαι. δηἷπὶ ἐυζοηδ ρᾶγὶϊ., ψθγῸ ναπδῃ. ᾿ ΟΟἸΙΧΧΧΥ͂ΙΙ. --- ΝΗ. Δουθετεῖν, ὦ σοφώτατε, χρὴ τοὺς νέους, οὐ θέ.- γειν, Τὸ μὲν γὰρ εἴρηται παρὰ τὴν τοῦ νοῦ θέσιν, τὸ δὲ παρὰ τὸ εἰς ὃ θέλει ἄγειν, ἣ () παρὰ τὸ θέ- λοντα ἄγεσθαι. Τοῦ οὖν θελήματος ἀπαχτέον, χαὶ εἰς τὸ πρέπον ἀχτέον, χαὶ διδαχτέον τῆς μὲν ἀρετῆς ἀντέχεσθαι, τῆς δὲ χαχίας ἀπέχεσθαι. Ἢ μὲν γὰρ στεφάνους, ἡ δὲ χολάσεις ὠδίνει.