Letter 203

From: Isidore of Pelusium, monk at Pelusium To: Zosimus the Presbyter Date: ~410 AD Context: Isidore on the obligation to hear both sides before judging — even when one side seems obviously in the right. I will not render judgment based on hearsay alone, and I will not take sides before hearing both parties. This is not a technicality. A judge who decides on the basis of one account, however compelling, has not actually judged — he has merely confirmed a prejudice. Even when the truth seems clear from one side's account, the other side deserves to be heard. Sometimes the story changes entirely when the second account arrives. And even when it does not change substantially, the process of hearing it is part of what makes justice actual rather than merely assumed.

Βαᾳυϊάδ) που δβερίοηἰίδηη [εγοὸ, παι β σοηΐγὰ νίγυ), αυθῖ ἤθη δυύίογίπι, ργοηυδιῖο, πέᾳυὸ δ } ᾿ιάοχ. : γγῸ βϑηϊθιια ἰδία σΟηἀθ)η- ἴυγ, ἀρηίγα Πα ἰαης ἰυάϊοίαπι [ΓΘτγοίυΓ. ΟΟΣ. ---- ΖΟΒΙΜΟῸ ΡΆΕΒΒΥΤΕΒΟ. Οπαπέμηι δοοία ραμρότγεπι ἰηἐογυετίεγο εἰεεηεοεῦπαβ, εἰ ΡΕΤ [ιχιτὶαης δας αδίϊσιτένε. (Οοπ[εν. ορίει. , ὅ,..) Εἰ οὐ βούλει θεραπεύειν τι, χαὶ ἐπιτείνεις τῶν πενήτων τὰ τραύματα, τί τοῖς μαχομένοις τῷ δυσ- νουθετήτῳ καὶ δυσμάχῳ τῆς πτωχείας θηρίῳ χαλε- πώτερον χατασχευάζεις τὸν ἀγῶνα, τὸν παρὰ τῶν ἐλεημόνων αὐτοῖς εἰς τροφὴν παρεχόμενον ἔρανον ε Β] [δΓΓ ορϑῆν πθη νἱδ, υἴη ρου ραυρΟΡΙ δάλυροβ νυΐϊηογα, φύϊά οὐ ἰησοηι! δίᾳυθθ δχρυρηϑίυ ἀἰ ΘΠοἾΐ [ πιοπάϊο ίαῖ ρδυβξηδη τοι αἰ ΠΠ᾿ ἰ ΠΟΓΘΠῚ, ἀππὶ ἃ ρ᾽Ϊ δοτιΐπί θ ἰη Αἰϊπιοηΐϑιη "Δι ρου υηὶ τοὶ οῖᾶ, δ δϑϑδιδηο ἰυὑἢ ἴῃ Θρυΐϊαπὶ η- σφετεριζόμενος ; Τί ἐχ τοιούτων χερδῶν τὴν ἀκχό- αὶ (οἷς Οαἰά οὐυππηοαί ᾿αογ ἱποχρ θυ" πὶ ἰυυη σθη- ρέστον σαυτοῦ ἐμπιπλῶν γαστέρα, νομίζεις ἀπο- λαύειν ; Διάδλεψον μιχρὸν ἀνενεγχὼν ἐκ τῆς τοιαύ- κῆς παραπληξίας. Εἰπὲ πρὸς ἑαυτόν “ εἰ ὁ τὰ οἰχεῖα εἰς ἐλεημοσύνην μὴ προϊέμενος, εἰς τὸν ποταμὸν πέμπεται τοῦ πυρὸς, ἀφόρητα! βασανισθησόμενος " ὁ χαὶ τὰ τῶν πενήτων ἰδιοποιούμενος, τί: πείσεται ; Εἰ ὁ τὰ ἑαυτοῦ μὴ διδοὺς οὐ συγγνωσθήσεται, ὁ χαὶ τὰ διδόμενα ἀποσυλῶν ποῦ χωρήσει; Εἰ μὲν γὰρ ὑπὸ πενίας ἀναγχαζόμενος τὴν χαινὴν ταύτην λῃστείαν, μᾶλλον δὲ τυμδωρυχίας χείρονα χαχουῤγίαν ἐπ- ἐνόησας, ἣν ἄν σοι καὶ ἴχνος ἀναισχύντου ἀπολογίας. Ἐπειδὴ δὲ τρυφῶν χκαὶ σχιρτῶν, τὰς ἀλλοτρίας συμ- φορὰς δέον ἐπιχουφίζειν, ἐπιτρίδεις, ποία σοι λε- λείψεται ἀπολογία; Τίς ἔλεος ; ποία συγγνώμη; ἰτοπὶ οχρίεπάο νοϊυρίαίοπι οδρὶ Οοηβίθογα ρᾶυ]υ- Ἰυπὶ 'ρ “ η Δ} [Π| νϑϑδηΐᾶ, ἔθδῦμῃι δἷς Γγᾶ- ιἰοοϊπαπάο : δὶ αυἴ δὺυ Ῥαυρογὶ δοη ἀϊπιγίθυ! ἰη οἰδοιμοϑυπδπ), ἴῃ ἰφηΐθ πη) [ΟΥΓΓΘΗ[ ἱπιο] δ ἀϊ πη} - εἶταν οσχογυοϊδπάυβϑ ρυ}] ἀνϑηζοιϊουβ βαρρ [οἰ ᾿Ὁ ς φυΐ φυῶ ϑυπηΐ ραυρεγὺπὶ } ρΓ ΠΘΙ υϑβυγρᾷὶ, - αυϊὰ ραιϊοίυν Ὁ δὲ φυΐ δυᾶ πο ἰδγρίιυγ, οἱ ΠΟῊ ἱφηοδείιυν, ἰδπύθιι ΔΌΪ ὶϊ, υ δὺ ἀδία ἰῃ δἰ δθμοϑύ πᾶπὶ ὀχϑρο δὶ ἢ ] δηΐπὶ ἰηορὶα δάδοίυδ ΠΟ- συ ἢος Ἰαἰγοοϊηΐθηι), νοὶ ρΘιΐι ΒΟρυ] ΓΟΓ πὶ νἱο] ἃ - ἰἰοηθ βοοῖιις ἀσίαγίυ ἱποϊνολ, Θοδδαὶ Οἰηπίθυδ δἰἶδιη δγχυπιθοίυμ πρυάδηι ἀεἴδηδίοηίβ γοϊίααυμι. Ουμ νότγο ἰυχυὶ ἰπυϊζοης δίᾳυδ ἰΠδοίο } Π οοἰδηλΔ. δυθίοναγα ἀδῦσγοβ θλϑάδη) ἃβ- Ταῦτα δάχρυσι σχεδὸν χεράσας τὸ μέλαν, ἀπέστειλα. (; σίδνοβ, ἐοᾳυᾶ ] γο ἰοἰ ἃ ἀοίοηκίο ἢ ᾳυδ ἀχβρθοιδηάᾷ Τάχα πως σαυτὸν μὲν γνοίης, τοὺς δὲ πένητας ἀδι- χῶν ἀποσταίης, τὸν δὲ χριτὴν ἐξιλάσαιο, ἡμᾶς τε ἐπὶ τῇ σαυτοῦ μετανοίᾳ εὐφροσύνης ἐμπλήσας (ἐἀ).