Letter 186

From: Isidore of Pelusium, monk at Pelusium To: A military official Date: ~410 AD Context: Isidore distinguishes the "wise" from the "good" — intellectual virtue from practical virtue — and argues both are necessary. I define the wise — and I offer this as my view, not as law — as those adorned with the virtues of the reasoning mind: the kind of people who possessed reasoned speech and wisdom of knowledge. And I define the good as those adorned with what some people call the non-rational virtues — those who were incapable of saying anything particularly wise, but through the excellence of their conduct commanded the admiration of all who observed them. Both are needed. The wise man without goodness is sterile; the good man without wisdom can be misled. But if I am forced to rank them, I would say: the good man who cannot speak wisely is closer to the goal than the wise man who does not live well. One can be corrected; the other has already contradicted himself.

Οκὶς εαρίεπε ῥτορτίε αἋ ϑοπμα αἀἱςεπάμδ. ἀοπί. ἐρὶε!. . Σοφοὺς ἔγωγε ὁρίζομαι (οὐ γὰρ νομεθετῶ, ἀλλὰ ΒῸ ϑαρίοηιοδ ααϊάθια δρρεϊϊλνογο ( πἰμ!} ἰδινδα Ὑνώμην ἀποφαίνομαι) τοὺς τῶν νοερῶν ἀρεταῖς χεχοσμημένους, οἷοι ἧσαν οἱ λόγον ἔχοντες χαὶ σο- φίαν γνώσεως ᾿ ἀγαθοὺς δὲ, τοὺς ταῖς παρά τινων χαλουμέναις ἀλόγοις. Οἷοι ἧσαν οἱ σοφὸν μὲν εἰπεῖν οὐδὲν δυνάμενοι, διὰ δὲ τῆς ἀρίστης πολιτείας τοὺς θεωμένους παιδεύοντες" ὧν ἡ σιγὴ τοῦ λόγου τοῦ ἐρήμου πράξεων χρησιμωτέρα. Εἰ δέ τις χαὶ τὰς νοερὰς, καὶ ἅς φασιν ἀλόγους ἔχοι, τοῦτον καὶ ἀγα- θὸν χαὶ σοφὸν ὁρισαίμην. Ῥγα)υάϊοο, δοὰ δοηϊοη δα) ρεοίθεο πηθᾶπι) ] ἰμδἰ-- Ἰοοῖυ Υἱγίυ δύηϊ ογπϑιΐ, φ}δι δυοϊ., ααἱ Γἅ- τἰοοΐὶ οουνοηΐοηίεν υἱνυηι, αφυΐυθ γογυ οορηΐοη δδρί οηιἴδαυθ ργβα ἶ δυὴϊ. ΒοΟΏΟΘ γόγοὸ ἀΐχοτο, φυΐ, ᾳυδ γϑιϊίοηΐἱ οοηδοηΐβηθ Π)] Βη, . ΠΟ Γδ[Ϊη- [ νἱγίυϊο, υἱ ἃ αυϊθυδύθηι ποπιϊηδηϊυ, ροβδί ἀθηί. ΒΘΘ Θυλ ὀγδηὶ, αυὶ δαρίδηβ εἰ ἢ} ργοίεγγο οι ροβϑθηὶ, ἴρδθ Οοιιϑβί δγδηίθβθ, οριϊπιῦτῃ (: Υἱ ἰμϑι Παση πιούυμπη Γαιοηθ ργῦθηϊ, οὲ δἷ. ἱρὶδ οἰἶδπὶ βρϑοίδηι θυ ἀοσοηὰο ργθδυῃ!, ' ΦΌΟΓΟΠῚ ἴῃ ϑογπθη ἰδοϊ υγΓηΐ {ΠΠΓ , φυδηὶ ᾿}} δγ, αυἱΐ ῥγαδίἀΐο γογυ ἀσϑιϊυῖυ . δ᾽ ὙγῸ οἱ ἰη(]]οἴυΔ οἰ γοσδηΐ ποη ἰηί(οἰ δου" ἰ μαδοδὶ υἱγίυίο ; θης αἱ Ὀοηυπηὶ οἱ δρί θη Π} ΠὈΠΟυΡΔΥΘΓΟ. ΡΙΑ΄. -- ΕΠΙΦΑΝΙΩ ΔΙΑΚΟΝΏ. ΌΧΙ. -- ΕΡΙΡΗΆΝΙΟ ΓΙΑΘΟΝΟ. Συγγνώμης μπάε ποπιόη εοτὶρίμηι. Μαιιι. ν, : ε δίο σοπεομ θη αὐἀνεγδαγὶο ἱμ, » Οἷς, Ἐπειδὴ γέγραφας, πόθεν τὸ τῆς συγγνώμης ὄνομα ἐπὶ τῆς ἀφέσεως καὶ συγχωρήσεως παραλαμδά- νεται’ ἡγοῦμα ι, ὅτι ἐπειδὴ ὁ γνοὺς ἑαυτὸν, τουτέστιν, ὁ μῆτε ἐπὶ τοῖς πταίσμασιν ἀγνοῶν, ὅτι ἔπταισεν, ἀλλὰ φυλάττων τὸ σοφὸν ἀπόφθεγμα τὸ, ε Γνῶθι σαυτόν" » μήτε ἐν τοῖς χατορθώμασιν, εἰ καί ποτε ὀλίγον ἀπανυστάξας εἰς ἀλαζονείαν ἤρθη μέγα φρο- γῶν" ἀλλὰ τὴν οἰκείαν φύσιν χαὶ ἀσθένειαν χατα- μανθάνων, χαὶ μὴ πέρα τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως φανταζόμενος γνωσιμαχεῖ. Ὃ συγγνοὺς, τουτέστιν, ὦ συννοήσας, ὅτι ἐχεῖνος ἔργῳ παλινῳδίαν ἄδει, συγχωρεῖ τῷ γνόντι ἑαυτόν" ὁ δὲ μὴ συγγνοὺς οὐ Ουδηδο αυϊάδηι ἰηίογγοβ υπῪᾺ}ἋὉὉ συγγνώμης, ἰἀ ὁδὶ ΥΘηΪ., ῃοπηθη δοοδρίυπ) ρΓῸ γεηεδείοπε εἰ ἐη- ἀοπαίίοηδ, ἰάοὶΓΟΟ ΔΓΌΪ ΟΡ αυοά υὶ 'ρ πονΐι, Ιιος , αΐ πδᾳυθ ἀδ !εἰδ δυ, ουπὶ ἰΔρδ, ἱξπο- γαῖ, ἰωο {Πιὼ ἀϊείυπι βεγναῖὶ : ε ΝΌΒ.. [ ἰρϑυ, » ἡ ἰῃ οιηοημἀδηΐο, εἰδὶ δἰ ἰᾳυδηάο ηἷ- εἰδὴ οἱ ἙΟΠηΐΘη., ἰῃ ΔΓΓΟΙΔΏΠπὶ πηλχηϊ θα ἀ δοηϊθη οἰογίανγ, δὰ διῶ ᾿οηβοΐι πδίυγῷ δίαυς πη ΠΠΠ|ι}., Ὠδάυθ ΒυρΓᾶ ᾿ιυπηληπ| Δῖυ ]- ιἰοηθῶι τοαὶρίβοὶϊ!. Η]ς υΐ οοπδοὶυ δὶ, ἰιος δι, ᾳυΐ δοευπ) ρογροηάϊβ, αυοὰ ΓΟΩρ ρα]ποάΐαπιἢ οληδὶ,, ἱχηοδοῖϊ ἰΠΐ, αυΐ 'ρ ποΥΐ!. Θυἱ γ ΓῸ συγχωρεΐξ. Διὸ χαὶ ὁ μὲν, μέμψεως () ἄξιος, μὴ Ὁ οοπδείυδ οἰδὶ πο ), ἢ ἱφηοδεῖ!, Ουδτθ οἱ ἢΐς γνοὺς ἑαυτόν" ὁ δὲ μὴ συγγνοὺς τῷ γνόντι ἑαυτόν. ΡΙΒ'. --- Τῇ ΑΥ̓ΤΩ. αυΐϊάδηι ταΟργοβδηδίομο Οὐ χηβ ι, δ ἰρϑυῶι πθη ὨΟΒΟΘΩΒ : ἰΠ| γθγὸ ποαυδαυδηι οοηθθηιίοηδ {᾿φπ- ] οἷ, φυὶ δοίρδυι ηονΐ!. ΟΧΊΙ. --- ΕἸΌΕΜ. διαάεῖ σαάμοας ορες ἰΐα ἱπιρεπήετε, μί {Πόεαλιτοδ ἱπ οὐἰϊβ ποϑὶς ραγέπιμε : « Τμροεαιτίχαίς υοὐΐδ, ν Οἷς. ἈΙαιιἢ. νἱ, . Πολλά ἐστι χαὶ διάφορα, ὦ προσφιλέστατε, λυμαι- νόμενα τῇ τῶν χρημάτων χτήσει" οὐ μόνον γὰρ σῆτες, χαὶ χρόνος μαχρὸς, ἀλλὰ χαὶ συχοφαντίαι, χαὶ λῃσταὶ, χαὶ οἰχέται, χαὶ τὸ τοῦ μέλλοντος ἄδηλον, Μυϊα δβδυηὶ ναγίδαυθ, οἰδγίββίπιθ, ρ- ϑίουῃθϑ γογυιη ἰϑάυη!. Νοη δηΐπὶ {ἰπ πηο ἰη- ξυμάυδ Δηπογυ πὶ ϑραιίυηι, οἱ οΔἰυπ)ηἷς, [λΓ- Ὠ, βΥΥνΐ ., δἱ [υἱτὰ ἰΠοΟΓί, τηΓ ἀδηΐᾳηθ ἤηΐδ ΥΑΒΙ ΓΚΕΟΤΙΟΝΕΒ ΕΤ ΝΟΤΕ. Τροιζῆνος εἰς ᾿Αθήνας ἰὼν ὁδοῦ, πάρεργον ἐξέχοψε τοὺς χαχούργους" Νἰεὶ ΤΑεεομ ἐς Τταξειιε ἀἰσγάϑδιις ἃ υἷα, στὸ με ἐξξης Αἰδεπας ἰαἴγοπεδ ἱἰε ὁχοϊαϊεδεῖ. ΘΟΜΌΤΤ. () Μεί!υ. πράττοντας. Υ εἰ ἰοσυΠ ἰΓΔΏΦΡΟΠΟΘ, οὗ γὰρ ἀδίχως πάσχοντας, ἀλλὰ δικαίως πάσχοντα ; λυπεῖσθαι χρή. Ονὶ ἐἱυ : ()κα υεπῖϊ! ὁχ᾽ πιετὶο ρώπα ἀοἰοπάα υοπῖϊ. ϑοβόττ. () [τον μέμψεως οἱ ἄξιος οροἀἀ. γαιὶς. εἰ ΑἸι. ἰηδασγυμῖ ὅτι. ῬΟΘΘΙΝ. . ΙΒΙΌΟΆΙ ῬΡΕΓΌΒΙΟΤΘΕ οπιΐαπι (ππ| οἴωροτα, εἰδὶ α]ϊα ουφετί!, ροίαβϑι Α χαὶ τέλος ὁ θάνατος ( ὅν οὐχ ἔστι διαφυγεῖν, εἰ χαὶ πθπ } σΠπὶ "οηΐ ἰυπὶ ροβδδϑϑίοηΐνι Ὀτίνεϊ, οἰϑί αυΐβ ρμοδείάογα υἱάθϑιυγ,, ποπιῖΐηθ Θπἰπὶ ( ΠῈ, ΠΟη ΥΈΓῸ Γδᾶρδα ὕοπα ροδδίἀδί. ()}υΐ ΥΓῸ ΘΙ ΘΟΠΊΟΔΥ - πἶβ Ὀοηΐδηι οροτίθυ γεοομπάϊι,, |Π} δἰ ρυπιάδηϊὶ νὰ- ᾿Ἰἰάουο δογαποίιΓ } ΓΑ ᾽., ποῖ Δδυ]υπὶ, οἱ μΐ}}} οοτγιπι, φυς ἀϊχίτηυδ, ρογι ΖΘ ΓΘ [ ἰϊ. } δηΐπι τοσίο σα μαι δδὶ, πηαϊαπι δοοδάδγθ πο πὶ υολὶ : φιονῖβ ἰογγῷ (Θγι} . δἱ ροδί πηυ] ἢ εϑογίδιοι [}. ἴῃ ΠΠυἀ δοϊυπι βοΐ πίϊιδ, το , φυΐ ἀθροβίιυπῃ ογοἀϊἀδγυηί, μογροίυο υἱ (γυοίυβ οοΟἰ αι. ΟΧΊΙΙ. --- ΜΑΒΟΝΙ. τὰ ἄλλα διαφεύγοιμεν) καὶ τῶν χτημάτων χαὶ τῶν χρημάτων ἀποστερήσειν () ἂν τὸν δοχοῦντα χεχτῇ,- σθαι ἐν ὀνόμασι γὰρ, ἀλλ' οὐκ ἐν πράγμασιν ἔχειν τὰ ἀγαθά. Ὁ δὲ δι᾽ ἐλεημοσυνῶν χαὶ εὐεργεσιῶν ἐνθάδε τὸν πλοῦτον ἀποθέμενος, καὶ φρονίμου καὶ βεθαίου ψήφῳ στεφανωθείη, τόπον εὑρὼν ἄσυλον, χαὶ ᾧ μηδὲν τῶν ῥηθέντων ἐπιδῆναι θέμις. Τοιοῦτος γὰρ χῶρός ἐστιν ὁ οὐρανὸς, πάσῃ μὲν ἄδατος ὧν χαχουργία, πάσης δὲ εὐφορώτερος γῆς " καὶ μετὰ πολλῆς τῆς δαψιλείας τῶν ἐν αὐτῷ καταθληθέντων σπερμάτων διδοὺς τοῖς ἘΑΡ ἈσΈΣ ΒΕ διὰ παντὸς τρυγᾷν τοὺς χαρπούς.