Letter 172

From: Isidore of Pelusium, monk at Pelusium To: Peter Date: ~410 AD Context: Isidore on the apparent triumph of Eusebius's tyranny over those who loved virtue — and why those who perished there should not be mourned as if lost. Even during the tyranny of Eusebius — as you have written — when the friends of virtue were being destroyed, no one identified the cause of their ruin as anything other than virtue itself. Justice anticipates the final verdict. The memory of the coming judgment is, for those who have kept it alive in themselves, a sharper instrument of destruction than any earthly power. Do not grow careless. God will not permit what was done there to pass without answer. The one who seems to have won by such means has not yet reached the end of the account.

Αμϊηιϊΐ πιασηξίαἋο ουτὴ ἤοπ δὰ δυάδοίδπι, δὰ πηι συλπηάλπι ΙἰθοΓα ) Ὀδηθνο!θη( Δ ἰοηὐϊῖ, δγγογϑηῖί διὸ δοῦν} } ἰη ϑροοΐθηι Π|- θη οἴἶδυρὶε, ποαὺθ ρϑίυγ ἴὑγρῈ ἀθοογο ραΓηιῖ" βοοΓί. ΧΥ͂Ι. -- ΡΕΤΕΟ. ἢε Εἰιιδονὶξ υἱ(ε. (οπ[εγ. φρὶει. , , . Εἰ χαὶ ἐπὶ τῆς Εὐσεδίου, ὡς γέγραφας, τυραννί- δος αἰτίαν τῆς ἀπωλείας τῶν φιλαρέτων οὐδεὶς ἣ τὴν ἀρετὴν μόνην οἶδεν (ἡ γὰρ δίχη τὴν χρίσιν φθάνει, ἡ δὲ τῆς μελλούσης χρίσεως μνήμη ὀξύτερός ἐστι τοῖς μνησθεῖσιν ὄλεθρος ), ἀλλ᾽ οὖν γε μὴ ὀλιγώρει. Οὐ γὰρ μὴ συγχωρῆσει ὁ παντεπόπτης ὀφθαλμὸς, τὴν ἀρετὴν ὑπὸ τῆς χαχίας διὰ τέλους παρευδοχι- μεῖσθαι" ἀλλὰ ποιήσει ἐχεῖνα ἃ αὐτῷ μὲν πρέπει, τῇ δὲ ἀρετῇ χαὶ τῇ καχίᾳ χρεωστεῖται. Ζ.. -- ΚΥΡΡΩ ΣΧΟΛΑΣΤΊΚΩ. Εἰβὶ, υὧἱ γἰ ἀδ Ευβοθὶ! γγαπηΐοῖβ ἐμουΐθι, ΡογΟ τ ἰοηἶ ΟΔυ ΒΑ ΠΊ ΠΠῚΟ ἃβηοϑοὶί, αυΐ νἱγιυΐαμι Βιυαάΐοθι ὁδῖ, ῥγϑῖονγ υἱγίυ ΠΏ ἰρϑδιῃ : .. }}}ἃ Θιἶηι δημἰεῖραι ἰυἀϊοῖυη, [υἱυτίαυς υἀἷςοὶ! ΓΘΟΟΓς ἀδιῖο, δου ιὶοῦ γοοογ λη υὺ ραγηΐοςὶο . : δι σᾶνα ποφιρα. Ναφυδ δ ρογη οι αυΐ Οὐμηΐἷᾷ ΘΟΠ.Π|- Ρίαιυγ, οὶ οουΐυ, νἱτίυϊθη ἃ υἱ το διά οχίγοαυ ΦΙΟΥΪΔ γδγὶ, ἱπ|Ὸ [ϑοϊοϊ, ἀδοθϑῃ!, Υἱγίυ!! νἱἶο υἱ ἀουὶι τοι ἀδιηίυγ. ΧΥΙΙ. --- ΟΥ̓ΔΟ ΘΟΗΟΙΠΑΆΤΙΟΘΟ, Οεμίος ἐεε ἀεθεέτγα εοπιϊμοπίοδ. Ῥατυα μδεσαία ρμταδεϊπάοπαάα, πὸ πιαθηα ουαααηῖ. Ἴσθι ὅτι ἕρπον τὸ δοχοῦν μιχρὸν πταῖσμα εἶναι, εἰς μέγα ἕρπει καχόν. Τὸ γὰρ λέγειν, Οὐδὲν παρὰ ποῦτο (), τὴν χαχίαν ἐπιχωμάσαι τῷ βίῳ πε- ποίηχε. Πολλοὶ γὰρ νομίζουσι τὸ περιεργάζεσθαι τὰ ἀλλότρια. χάλλη μηδὲν εἶναι " ἐχ δὲ τούτου αἱ μοιχεῖαι οσίσυθ ἴῃ ΒρΘοΐ . νὴ, βογροη Γ} - ἀϊυ Πανὶ. Ὀίσογα δηΐὴ {Ππῶ : ... τπὶ φοβίοα ἢ Υἱἶα ἰπ νἱῖδ [δοἷϊ πηοῦίϑ μη ἱμφαηογαγὶ. Ρ]δγίαι οἷ ἢ} δχἰβι ηδηΐϊ ἢ}}}} Δ πὶ ρυ] οἰ γα ἀΐηα πὶ διυϊίοβα βροουϊατὶ : } [ὁΓι|. {εἶπ [}}}- ΥΑΆΙ ΓΕΡΟΤΙΟΝΕΒ ΕἸ ΝΟΊΎΤἍ.. () Αἰδεσίῳ ἱπδονίὈἴυν : [ογ[ Αἰδησίῳ ναὶ] Αἰδε- Ὁ () Οὐδὲν παρὰ τοῦτο. Ἐοτηλη) υϑίι μ- σίμῳ ᾿ὲζ. “, ἐδὲ Ολρρδάοοϊβ Π|}}}} Αυν ΠΓὙ] ἃς οο] βυςοοϑβοῦβ ἔι ΔΡ}} ϑαγάϊϑηι. ὨιΘΙΠ ηἶϊ, οἱ Δ] ΓΙ }͵: ΠΕ Ο Γ βϑημ} }. Ερ. . ὕγῸ μεγα- λοφροσύνῃ, . ΔγδίιΓΟΥ μεγαλοσύνη, φυοιὶ μια) θδια- ἰεπὶ ποῖλι, οἱ ὶς αυλόζαί. ὅξποττ. () Συνάπτεται οοἀ. [οτγιϊλη ργοάιποῖ ἧπ συν- ἀνάπτεται. Υογδ. ργῸ σόέννυται οοἰἰ. αι. ὺ οἱ ΑἸι. . τἰνυηι συσδέννυται. ΡΟΒΙΝ. : () Ρτο μεγαλοφροσύνη ορὶῖ, οχίγαπιἃ μ- -«ροφροσύνῃ ΘΓ; οσφίύγα ἰδ θη ρ}} νογ , ἥττῸ Ἰὰ ΙΓοῖληι. ὅθι! μεγαλοφροσύνην ὑδυγρηὶ }}. . Ῥυθδι οἱ μεγαλοσύνῃ ἰοφὶ, ηιε} τὸ ὑψηλὸν ἐϊχ»ι ἐρίι. . Αὐϊκί οἱ }}. ᾽ ὁμ. . Ατἰβίοιβ [ν νγίυ!οπν ἰῃ Διοοπιας ιἷξ φιλίαν νοοᾶι οἱ ἐπιειχείαν ; ἴη πηϑϑηΐἷδ δυίοι οταί υιι σεμνότητα ; ἰἰᾶης μεγα- λοφροσύνην, νἱά Ραγημρι γαβίθη Αὠιγοηίσιμ ], οἱ ἰμιεγργοίοθ, οἱ Θ)ιοορίνγαδι! (πω αεί. περὶ αὐθά’ διας, οἱ (ἀλ}}. ΘΟΠΟΤΤ. οὐίὰ οαληΐα εἱ ἰανία οἱ υἱε σοι! δηϊ », . ἀἰθϑονῖι οορίοβα Β. . ΟΠνγνϑοβιθηνιβ, ἰπμου οὩ}} ᾿ἀοητἰδη ᾿ομ . ἰΐ Ερίδι. δὰ οι ηος, οἱ ἰη ΡΓγίογαηι διὶ ἀουϊμι ον Ποῖ. ; τον ἴῃ ΔΙ ΕΠ, ά}) ΒΟΓΙΙΟΩ ὅ, ( ᾿ [Ὁ|η σηΐ Οἰσρλπ γ} [ΓΙ ΟἈ]οοΙ» ἀοἰδοια θη! Γ. ΤΠ ΓΒῸΠ ἰπ|. Οοἰογοϑὶ μα βοριίὰ ἰ ΜΆιἢ. οἱ ἀτορογίι Ναί. ἴῃ ΙΟΘυἢΙ Μ ). σαρ. χιχ. ΡΙυιγο . πόσα . ΘΟ ποπιοίο δὲ ἥτιῖδ υἱτίμἰὺ δοπίΐαι ρτο[οοῖ, ᾿ᾺΠῈ Ρυμ "- (Δ δἰ νοῦρ. ἰθο γορ Πανοῦ : Τί γὰρ τὸ παρὰ τοῦτο, χαὶ, Νῦν μὲν οὕτως, αὖθι; δὲ βέλ- τιον. Νηο φεϊάνηι ἡἰα ; αἰΐας ὑδγῸ Ἠιοίδιδ. ΒΟ ΓᾺ οὐ]}- {πὶ ροσθ :}}}Π ργοσγι δι! } σΟπ ΘΙ μι" νοσν. ἀρι} ϑαιθοη δι οἰνιπὶ ΟἹ ΓΥϑοϑιθιλιη ἉΌΠΟΙΟΓ ἐθι. αϑαθ οι ἃ Δ ουγϑὶὶ Ισσαι ἢΠΠ πὶ δαΐγγα ν. Ομ φιανὶ πιασηι μὴν ΘῊΡ ἀἴδηι ἀοπα. ΘΟΙΟΤΤῚ. . ΙΘΙΟΒῚΙ ΡΕΓΌΘΙΟΤ ἩΙΔΓα ΠΙ .. οἰἴδτ ἰμίογῖμιβ δηφοευηίυγ. ΤΑΘΟσ Α τίκτονται, χαὶ αἱ τῶν οἴχων ἀνατροπαί. Σιωπῶ γὰρ δῆς ἃ πο ΐβ δἰΐδη) δηδ Ορυβ ἔρφυιμ υἱἱ βγη Ρυηίοηθιη) , υ] "ἰδ ἀΐποδα οοηιοιμρ!αίψν. ϑίθο υυ (φιιάπάο ἰδου αι τα] τας ι, υΐ δογὶδ [ῖ- ἰθγῖδ ὨΘὴ (δ ἀθῃ) }}})), Ἰ)δονοϑ! μοὶ ρτγοιορίς εγοάϊ ἀϊοόηιὶ : ε« δεῖίο, ἰπηυᾶῃν, ὈοΩ νἷγ, Ὡ ΟΓἃ- (Γη) αυϊάδπι ἰρϑυ [ι] ᾿φηογᾶ, ἀρογία γοςἷ- [ὀγαίυπ : Θιοιαϊαπαιπ, ἰπαυΐί, δεσηΐίεπι αὐ δοοΥ- ἀΐαηι, μὲ ἵπ μκίυαία υἷα, δἰς εἰἶαπι ἵπ αὐϑίδις, ποπ ἐπ εἴποι [ἰδ φιῷ πορίσαι, εἰαιδοι αἩλοιαανοτίὶ, εεα ἡ. φιπιηπιαᾳ τοῦς ΟσΟμΥΤΟφ. ν Ονᾶτα δὶ ἐατ β ἀἴφιυαι ἐἰχοτὶβ, οἰ αἷς ρογδυδϑοῦὶς, ράγνυ οἐΐδπ) νθόθαι Γρϑθοδη ὰ ἀυόθηβ, ἢ ᾿βιδογὰ δ] ἱμηρ-» ΓΘΩΙ. ΧΥΠΙ,Ι. --- ΕΒΑΙΣ ΜΙΠΤΙ. «ως, ὅτι παρ᾽ ἡμῖν χαὶ πρὸ τῆς πράξεως ὁ ἀχολά- στως ὁρῶν, ὡς μοιχὸς χολάζξεται. Σιωπῶ δὲ, ὅτι πρὸς σέ μοι νῦν ὁ λόγος, τὸν ταῖς ἱεραῖς μὲν Γραφαῖς μὴ πιστεύοντα, Δημοσθένει δὲ ἐχθύμως πείθεσθαι λέ- γοντα. ἴσθι τοίνυν, ὦ βέλτιστε, ὅτι οὐδὲ ἐχεῖνον τὸ. τοιοῦτο διέλαθεν, ἀλλὰ διαῤῥήδην βοᾷ - Ἢ χαθ᾽ ἡμέραν ῥᾳστώνη καὶ ῥᾳθυμία, ὥσπερ τοῖς ἰδίοις βίοις, οὕτω κἂν ταῖς πόϊεσιν οὐκ ἀφ᾽ ἑχάστου τῶν ἀμειουμένων ποιεῖ τὴν αἴσθησιν εὐθέως, ἀ..᾽ ἐπὶ τῷ κεφαλαίῳ τῶν πραγμάτων ἀπαντᾷ (). Εἰ τοίνυν ἀξιόπιστον αὐτὸν ἡγῇ, χἂν αὐτῷ “είθοιο, χαὶ τὰ μιχρὰ περίχοπτε πταίσματα, ἵνα τὰ μεγάλα υμηᾶὸς ἀρχὴν λάθοιεν. Η’. --- ἩΣΑΙΑ ΣΤΡΑΤΙΏΤΗ. βμΐδφιιο δὰ διὸ απίπιο Ἰμάϊοαί αἰϊὲς. γ᾽ ορὶει. , , εἰ δᾶυ. Μοτγίδ!. ῥἰθγ:ΠΠ χ υΐ τΘθι οἰἶλπὶ ἀ « Β Πολλοὶ τῶν ἀνθρώπων ἐχ τῶν καθ᾽ ἑαυτοὺς χα! ᾿υσιοίν δγααι. ()υἱ απ παι ροεδηΐ ᾿αυθηύθ οὐρὶ- υ δῖ, ἠδ ΐηθηι ΓΟ ΓαϊῸΓ ΘΘΓΘ : Δ..χ γΓῸ εἰ μηρμἀΐου, οομιἰμβομίοπι ποι ηθιη. ἰμνδη δὶ ΘΓ. ( πὸ} .πὶ ρυΐαι δῆτ Θχϑίϑι ἐ δνὰ- Γ πιϊδογίοτάσπι δι} ἰοΓαίθιῃ. (ΟηΓᾺ ὙΓῸ Π|-. ΡΘΟΓΔἢΠ Π} δὶ δἰτ}}}ς δξηοϑοὶ! : ἱπΠἾ ζ αἰπηϊ- Δ Ὁ ἃς ρΟΥ υ πΊΔη. Ουδηη ΓΘ) ] ΘΟπΓἃ ΟἸΏη Ἰυυϊςφανογί (η δπΐπὶ ἰάδπι . οπιηΐδυβ. ι [υἱ- εἴαπ, αἱ γϑοία ἀϊοί αν), } δαπιγαιθαῦ. Οοηβοιῖ- } . οἱ ἰάδπὶ ] υϑυνθηΐγα. ΧΙΧ, --- ΕἸΘΕΜ. περὶ τῶν ἄλλων τὰς ψήφους ἐχφέρουσιν. Ὁ μὲν γὰδ φιλοχρήματος οὐ πιστεύει εἶναί τινα ἀχτήμονα, οὐδὲ ὁ ἀσελγὴς σώφρονα, οὐδὲ ὁ ὠμὸς φιλάνθρωπον, οὐχ ὁ πλεονέκτης ἐλεήμονα " χαὶ τοὐναντίον ὁ σώφρων κολλοὺς εἶναι τοιούτους νομίζει, χαὶ ὁ ἀχτήμων ὁμοίως, χαὶ ὃ φιλάνθρωπος " εἰ τοίνυν πάντων χατα- ψηφίσῃ (), ὁ τὴν ψῆφον αὐτὴν ἔχων παρὰ πάντων, ὥς φασι, διχαίως οὐ θαυμάζομεν. Τὸ γὰρ εἰχὸς χαὶ ἐπὶ σοὶ συμδέδηχε. . --- ΤΩ ΑΥ̓ΤΩ. ᾿ηδιιτσεπάππι σοπίγα απληκὶ υἱϊα. Ψὶ ον δ(Βρ εὐυαϑδὶδ υἱοίοτ. (οη[ςεν. , . Μυ}: ργοϊαρϑὶ δ ἄθηυο γοϑίρίβοθηιοβ ἰγορθα ἀὸ ᾧῷ Πολλοὶ πταίσαντες χαὶ ἀναμαχησάμϑνοι, τρόπαια Δ" ηΐ ρογιαγ αι οἰ θυ ουηῃοι δγυπὶ : ἃ αυΐθυ η- νἱεἴο ργο[θϑβϑὶ δγδηὶ. ] ἰἰᾶφυς οἱ τὰ βρθηι- " ΓῸ ἀοἰἑαυϊδιὶ, πὰ θ } Ππαῖδιὴ σι οϑοθι ἰυδιη, ΓΟὰϊ ἴῃ) Υ]}}}.