Home › Letters › Isidore of Pelusium › Letter 168 From: Isidore of Pelusium, monk at Pelusium
To: Paul
Date: ~410 AD
Context: Isidore argues that those who hold correct doctrine must also live correctly — otherwise they hand their opponents the very weapon they need.
On the necessity that those who shine with the correctness of their teaching must also have a life that matches their words.
If we defeat heretics, pagans, and Jews through the correctness of our doctrine, we ought equally to defeat them in our conduct — so that those who have rejected the faith cannot point at our lives and say: "Those who fail so visibly in the obvious things — how can you trust their judgment on hidden ones?"
Piety is primary and most essential. But piety without the conduct that attests it is a title without the office it implies. The strongest argument for right doctrine is right living. The strongest argument against it is the life of those who profess it while practicing its opposite.
We must not give our opponents that argument. They will use it.
“Ὅτι χρη τοὺς τῇ ὀρθότητι τῶν δογμάτων Δάμπον- τας, καὶ τὸν βίον ἔχειν τῷ όγῳ συγτρέ- χοντα (). Εἰ νιχῶμεν αἱρετιχοὺς, Ἕλληνάς τε καὶ Ἰουδαίους διὰ τὴν τῶν δογμάτων ὀρθότητα, δίκαιοι ἂν εἴημεν χαὶ ἐν τοῖς ἔργοις αὐτοὺς νιχῇσαι (), ἵνα μὴ ἧτ- τώμενοι ἐν ἐχείνῳ, ἐν τούτῳ νιχᾷν νομίσωσι, μηδὲ πιροφέρωσιν ἡμῖν τὸν βίον, οἱ τὴν πίστιν ἀρνησάμε- νοι" μηδὲ λέγειν ἔχοιεν, Οἱ περὶ τὰ δῆλα πταίοντες, πῶς ἀξιοῦτε πιστεύεσθαι () περὶ τῶν ἀδήλων ; Ἐὶ γὰρ καὶ προηγούμενόν ἐστι χαὶ χεφαλαιωδέστερον ἢ εὐσόδεια, ἀλλ᾽ οὖν γε χρείαν ἔχει χαὶ τῆς ὀρθῆς πολιτείας, ἵνα τελειοτάτη χαὶ ἀχροτάτη ἡ εὐδοχίμη- σις ἀποφανθείη. Καὶ τούτοις ἐπιψηφίζεται ἡ θεία ἘΡΙΘΤΟΙΑΆΓΜΝ .. Υ]΄ -- ἘΡΙΞΤ. ΟΟΧΧΥΠΙ. ΟΟΧΧΥ͂Ι. --- ΡΑΌΠΟ. Ορογνίογε οος, σιιὶ τοοία βά ἀοηπιαίιηι [μἰδθηΐ, υἱίαηι φιοηιιο υετῦο εὐπδοπίαποαπι ᾿αθογε. νἱποίην γι , ἱ ρδβδηοβ, οἱ δυάδροθ ἀοβπιλίιπι γϑοιτυἀη, δαύυνν (ἀδγὶ Θοβϑάθιη αἰἰαπὶ Θρογίθιυ νἰποογο, π ἴῃ ἴ|| υἱοιΐ, ἰῇ ἤο ΥἱΠΟΟΓΟ δυδιγοπίαρ, ποαυ υἱίλπὶ πουῖς ρτοίογαηι, ιΐ Πάδιν δυηοξαγυηΐῖ, πόαιο ΟὨ] οδγα ροβδὶπὶ } αυδά!πι : γο υἱ οἰγα υ: πιληϊίδϑια σπηὶ ἢ) υοἱ ηδηιἰ ηΐ, ηι ἃ ἴγοηῖθ ροϑἔιαι} αυζῷ οὐοια δίυθ υδδουτὰ διηῖ, τοῦΐθ Πάοπι Παδοτὶ; .. Ουδη- }}Π| ΘΠΪΠῚ ὈΥΪΠΟΘΡ Δί ργροίρυδ ρἰαί, ἰἃ- θη Ορυϑβ αἱ δἰἰδῆ) Γθοία ρΓΟ νἱία, υἱ - ᾿ἰατ᾽ πὴἃ δυπηπι ἰζ αι ϊβ ροτγίθοιο. ΑΙι ἢἷβ Γραφὴ, φάσχουσα" ε« Ἡ πίστις χωρὶς τῶν ἔργων Β χυξ ἀϊχὶ δι]}ρυ]λίυν αυσηῃα οἰνίηα ϑεγίρίυγα, οὐπὶ γεχρά ἔστι. » Παντὶ τοίνυν σθένει εἰς τὴν τῆς πολι- «εἰας ἀχρίδειαν ἑαυτοὺς συνελάσωμεν, ἵνα χατὰ φάντα νιχῶντες, χαὶ σιγῶντες τοὺς ἀντιπάληυς λέ- γεῖν () τολμῶντας ἐπιστομίσωμεν. ΣΚΖ'. --- ΕΡΜΙΝΩ ΚΟΜΗΤΙ (). Εἰς τὸ, « Προσέχετε τὴν ἐλεημοσύνην ὑμῶν μὴ ποιεῖν ἔμπροσθεν τῶν ἀγθρώπων εἰς τὸ θεαθῆ- ψαι (). » ' Ἐπειδῇ γέγραφας, Πῶς οἷόν τε μὴ φανῆναι τὸν ἐλεήμονα ; φημὶ, ὅτι τὴν γνώμην νυνὶ ἐξετάζει τοῦ ἐλεοῦντος. Ἐπειδὴ γὰρ οἷς τις ἀρέσχειν θέλει, παρὰ τούτων θηρᾶται τὸν ἔπαινον " ὁ δὲ Θεῷ ἀρέσαι βου- λόμενος, παρ᾽ αὐτοῦ κομίσασθαι βούλεται τὸν ἔπαι- νον, τοῦτ᾽ ἔφη. Οὐ γὰρ ὁ θεαθεὶς πάντως πρὸς τὸ θεαθῆναι ποιεῖ, ἀλλ᾽ ὁ θεωρεῖσθαι βουλόμενος, χαὶ διὰ τοῦτο δημοσιεύων τὸ μυστήριον. Εἰ γὰρ χαὶ τὸ πρᾶγμα οὖκ ἀνέχεται χρύπτεσθαι, ἀλλ᾽ ὁ ἐλεῶν οὐχ ὀφείλει ἐπιδείχνυσθαι" ὁ γὰρ τοῦτο δρῶν, χαὶ τοὺς λαμδάνοντας ἐκπομπεύει, καὶ ἑαυτοῦ τὸν μισθὸν χαὶ τὸν ἔπαινον κηρύττει. πῃ ἀοδοῖ οπι| Οπἰοηῖλγο. Νὴ αἰ ἢοα λοι, οἱ πιοτοοιίίοσι οἱ ἰδυάθπι ἐθυσοϊηδί. ΣΚΗ’. --- ΠΑΛΛΑΔΙῺ ἈΝΑΓΝΩΣΤΗ. Περὶ τῶν παραδειγμάτων, δι᾽ ὧν ὁ σοφὸς πολυει- δῶς προσωποποιδὶ τὴν σορίαν. Ἐπειδὴ ἔφης, Δι᾽ ἣν αἰτίαν τὰ παραδείγματα οὐχ ὅπαντα () λαμθάνεται ; φαίην, ἵνα ἢ παραδείγματα, χαὶ μὴ ταντότης εἴη. Καὶ ἀφέμενος τὸ λεγόμενον . )λς. νι, . Μδιι}}. τι, . δἷϊ : « ΕἸά δῦβι. Ορουϊθυ πιογίυϑ , » Ουδγο οπιηΐ Υἱ δά δοειγαῖδπὶ Γοοῖθ υἱνϑηἋϊ Γαι οη πὴ Π- ΤΠ : [Δ οἰ ΑΠΊ, υἱ ( ΡΥ Οππηΐᾶ νἱησοη , } φυοᾷυς δάνουθαγίοβ οὈοαυῦὶΐ πορὶβ αἰυθ )}}- Βίγορεια διιάδηῖαβ γοίυ π}}} Γαι ππἀδπιυβ. σΟΧΧΥ͂ΙΙ. --- ΠΕΆΜΙΝΟ ΟΟΝΙΤΤΙ. . ἡ ππι, « Αἰοπαΐίε, πὸ εἰοθηϊιοδῃπαπι υοϑίταηι [ἀ- εἰπιὶς οογαηιὶ ἐοπιϊπὶθμας, αὐ ἦος, πὶ σοπϑρὶτὶα- ἱηὶ ...) Ουσοηΐδπὶ ΡΘΓ ᾿ἰπγᾺ αὐυϑοοὶ ν δι! : Ουΐ Πατγὶ ρΟΒΒΊ, οἰ ] ΘἰΘΟΙΠΟΞΥΠη) ὀσθγοθῖ, Πὴ ΘΟ ϑρ οἰΔίυΓ, , (γί βίαπι πὶ πὶ πὶ ργοροβίιαπι Ἔχϑπηΐπαῦα οἦυδ φυὶ Του σογΐἷα υἱἱίυγ. Νδηι αὐἷλ . , φυΐθυϑ υ}- ρίδοογα δἰυάοῖ, ἰἸλυάδπη γὙϑηδίυ : } γ τὺ θ]- ΟΟΥῸ σΟΠΔΙΙΓ ὨδΟ, 'ρ ΓΟροΓίϑΓα τοῦ! ἰδυάοτῃ, ἰάεἶγοο μος ἀΐχ!ί, Νοη δηΐ) οπηπίπο υΐ οοηδρὶ- εἶταν, ἰά πη βου οογ ορυβ [Δεῖ υἱ σοηβρί οἰ (, ἰφ ἀδπηυηη, υἱ Δά ἰὰ ὁρογϑ ἀδί, υἱ νἱάδϑιιγ, δὲ οὗ πος ἰρϑυπὶ ΟΥ̓ ΔΓΟΆΠΠΠπι, ΤΟᾺ ροίΐυ ἰΟζΓα δίᾳυδ οσου! γα ἀθθοθαῖ. υἱ Θηἶπὶ Γ ἰρ ποραὶ οσουατί, ἰϑίηθη 'ρ πιἰϑογ οὐγαΔη] ὀχογοσί, δοασϊρίοηιοβ οἰθοηηϑγηδπὶ ἰγαιϊαο! , οἱ ϑυδηη ἰρβἰ ΘσΟΧΧΥ͂ΠΙ. --- ΡΑΠΓΑΌΙΌ ΓΨΕΟΤΟΗΙ. ἴε επεηιρίϊ φιείΐϑειδ ξαρίεης υατὶα αὐ πιμἐἰ {[ΟΥΉλ {} γεργαεεηιαὶ δαρὶεπιϊαπι. Ουοπίδπι ροΓ δορί β(ο᾽ πὶ αὐ ἰ νἱϑι}, ΔΘ Ἔχοπιρία Ὁ ποη ΡΓ οπιπΐα οϑρίδηιΓ οἱ . ΓΟΠ) ΠΓΟρΟΒὶ (Δ Π| “ οσπιηπιοιίδηϊιγ, ΓΟΒροπθο, υἱ 'πὶ Ἵχοηρὶδ, οἱ ποη ΥΑΒΙΑΣ ΠΕΟΤΙΌΝΕΒ ΕἸ ΝΟΊ Ὁ. () Οοηἴοῦ ορίϑι. οἱ βιιργα ἢν}:, Π Ὁ] π ποι! αρίϑοι. . ἴλτττ. () Οοἠ. λι. νιχῆσαι πηδιὶ ἴῃ νιχᾷν. ῬΟΘΞΙΝ. () Οτηῖει ἰάδην πιστεύεσθαι οἱ ροϑὶ περὶ τῶν ἀδήλων δάἀέϊι νιχᾷν. [ν. ( Ῥγὸ ἀντιπάλους λέγειν ὑπὸ νογ}) Γι}} ( πὶ ἀντιλέγειν. ΙΡ. () Ππϑογῖριο ουπηίΠΡ ὁχ οοἠΐοα γαιίςαπο. Εριτ. () ον εγ ἰρείφηθη οἱ πυΐς ἀοτγὶ Θρ : ρ- τηΐνατῃ ἰοοιαι ἀτοφογὶὶ Μαρῆϊὶ, πρὶ πηοποὶ, οἱ ἴῃ ". εἶς Οροῦῖρυβ φανδλι Οβἰθπιδίοποηι οἱ ἰαυἀϊς. Βι:- Π)α " οορίαι!οηθ!, ρΟ( Βογθίι πὶ) ΔΠΊΘΙΗΙ. Ρλτποι, ἀκ. ΧΧΥΙΠΠ. γογθΆ ἢφς βυη : « [πνοῃίι {ΠὙ}} Δ "οοη- ἄππατ υιῖ δογνοῖανγ, συΐα ϑιυν ιν η ο(Βί ( γ}} ἃ " } ἢ χη} δρὶ τ ἰθι οὐδίοάϊγα πὸη ΠΠ|{|, } ᾿γος υπγδηΐθ ᾿}}| ποὺ Δυδοοπάϊί, [π᾿ ρΓφδΒοηιὶ δηΐπὶ νἱι υ, ἴῃ Υἱὰ βιπΠ ἃ Δἀ ραιγίϑην ρδγρὶ- [γ. Μα! ἰσηΐ δυΐδπν βρ ΓΙ . Γ ποδϑίγηπὶ αδϑί ΄α- ἄδηι ἰδιγι θυ! οὐδίίαπι, Θαργασθαγὶ ογρὸ ἀοδίἀαδγδι, φιῖ ιμοϑδύγαθη ρα Πα ροτιαὶ ἰπ νίϑ, ν» εἰς. Υ͵ἱήδ ! η ᾿᾽ἀοτιπι ορὶ οι. οἱ ΠΟτγὶ , οἱ οοὶ!. Πὺς ΠΡΟ Ὶν ορίϑι. . () Ρτοὸ οὐχ ἅπαντα οοἀ. Υι. μα ει οὗ χατὰ πάντα. ῬΟΘΙΝ. , [ἈῚ ΡΕΙΓΘΊΟΤΙῈ γαὶ (υἱ ἷς Ἰοφυδγ) ἰδ ηι ονδύδι. Εἰ οπι μ}:- Α σαφηνίσαι ὡς ἂν οἷός τε ὦ πειράδομαι. Σοτός τις τὶ ᾿ς ( τὰ ἀϊεῖ ροββθηΐ, ἰᾳὰ φυοι ἀϊχὶ {ΠΠ|- ΒΓΔ αυδηϊυ ῬΟΙΘΓΟ, ΠΟΠΔΠΟΓ. ϑδρίθηϑ } ΔΠ| νἶνγ, ἢ] . ἰπῳύδιη, ϑυγδοίιὶ, ] ϑαρίθηιίδηι [ΠΠ ] σΟΙΒΟΓ μ}, ΓΟ βαπίδ βϑρίθη [πὶ γος ΡΓ- ".}} ιδημδη), οὕ ἢοη ᾿πνθηΐγαὶ ΡᾶΟ ῥρΓ υαητ δ'ᾳυοὰ οσοριπι ἂὺ ὑυηλπ| ρἰδηίδη) ἰρϑὶυϑ μι ΠΟ γι υὐἑηαπι οἱ δυθ! πῈ οἱ βυλυίδίοπ) οἀο- γ͵, οἱ δ᾽ΊΆ φυ βδαρί θη δ διίβιι!, ΘΧἢ θ Γαι, νὰρι- ἴυ, φυδιία!π ροίογαῖ, ΡῈ Οἰηηΐῃ φἰρηθηιῖ, ἱ } Ὀποαυοααθ σοηθγα οΟἸ ἰιἰἰ ᾳφυοά πιᾶχίπηθ ἐθηνα- μέδῃϑ δίῃ ἐδοοτιπι γαὶ ὦ όῃ) ΓΟρτ ϑοη Δηδηι, ἰϊὰ δὴ ποιῃἐ θυ δάμη γανὶ, υἱ δ. αυΐἀδπ) γνἱδιία ρυϊε γε υὐδποπι, }}}π||Π|, οὐοτὶβ βιιαυ αίδιη . [γϑϑγϑη[πὶ ] πλυΐι , ἀνὴρ, ὁ τοῦ Σιράχ φημι, ὃ τὴν () σοφίαν ἐχείνην συγγράψας, προτωποποιῆσας τὴν σοφίαν, χαὶ μὴ εὑρὼν δι᾽ ἑνὸς ὑποδείγματος ἣ δι᾽ ἑνὸς φυτοῦ τὸ αὖ- τῆς κάλλος τε χαὶ ὕψος χαὶ τὴν εὐωδίαν, χαὶ τὰ ἄλλα τὰ τῇ σοφίᾳ προσόντα παραστῆσαι, περιελθὼν ὡς οἷός τε ἣν πάντα τὰ φυτὰ, καὶ ἀφ᾽ ἑχάστου συλ- λεξάμενος τὸ ἁρμέζον χαὶ πρεπωδέστατον πρὸς πα- ράστασιν αὐτῆς, οὕτω τοῖς ἀνθρώποις ὑπέγραψεν, ἵνα ἀπὸ μὲν τούτου τοῦ φυτοῦ τὸ χάλλος, ἀπὸ δ᾽ ἄλ- λου τὸ ὕψος, ἀπὸ δὲ ἑτέρον τὴν εὐωδίαν ἐρανισάμε- νος, χαὶ ὥσπερ ἐν θησαυρῷ τινι, οὐ πάντα τὰ προσ- ὄντα ποἷῖἴς φυτοῖς, ἀλλ᾽ ἐχεῖνα, ὧν χρείαν εἶχεν ἧ εἰκὼν, παραλαδὼν, ἄξιόν τι τῆς σοφίας ἑννοῖ,σαι παρεσχεύασε. Καὶ ἵνα μὴ φαινοίμην λεληθώς σοι οἱ ἰβδὸ ναὶ ἰπ {Ππ δι γῸ υοιύδπι ΓΟρΟΒΙ ᾿ᾶι), Β ὄνειδος ἀμαθίας προστριδόμενος, αὑτὰς οὐχ ἕταξα πυη ομηηΐθυ αὐ μι ἰηϑιιηῖ, ἀ [}}| ἰδβίυι, τὰς ῥήσεις ἃς ἐναύλους ἔχειν σε εἶχός. υΐθιιβ δὰ ἱπιδφίηθπι ἀυϑ νθη ) ΟΡιὶ δγαὶ, Δ::πηριϊ, οοσυδδίοπθιῃ Ἰοοϊοτὶ ργωθογοὶ αἰϊφυῖϊὶ οοκί- ἰδπαϊ ιοι βδρίοιμία ἀΐφηυπιὶ ἴογοι. Ε π᾿ ν᾽ ἀθγ δἰυ ἀσοηβ (ἰδ δχργοῦδγθ γυάϊιῖοπὶ, ποῦ ἃρροϑεὶ "εὶς 'ρ} αἴεῖα, αὐδὲ ] {Ἀπ} Π γι ( Γ᾽ ΠΟΙΆ σΟΠΥΟΙΪ, ΟΟΧΧΙΧ. -- ΟΙΜΟ. δὲ αἰνίνα ἴῃ (οτνὶς ρεγερτίὶ παιΐοηθ. Πυμιδπογυῖν ρόσοδίογα) Γοιηδΐιιη, ΕἸ Ὠαὲ ἰκ ΟΑΓΏΘΗΙ ἀὐἰνδηῖι!, ΟἸΠ αὐ] οὐ πη ΠΟΠ. ( ἀφιηοη ἰΘΓγυ}!, [ΠΠ| φυΐθθιν ρογϑυλάθιϑ, υἱ ρᾶγοο- Γδιιὶ παῖυγαι ἰπὶ (οηϑογι! εἰν η , ρρ υὶ δ. υπὶῖἃ } : ἰδι ΥῸ .}.,), υΟἱ ἀδίοαρ Δὐυϑιϊογοηῖ αἱ ἰΠη} δάνογϑυβϑ ΠΟη ἢ ιΓπ}Ϊ, υἹροῖα φυοτυπι παῖθγα ζπ| ροοολιΐ ἜΧροΓβ ἰη ΟΠ γίδῖο οἴΠοοίδ βἰῖ : ( υϑῦο ἶ} ἰδίοόγυ ἢ δα} }}}, Πδηϊ! "πϑίυσγα [δαἷϊ, πο ! ] ἰΘιμρογδη πηι πηοάδβιϊ πὶ ἰηβιίίυϊι. δίνα ἰσίιρ ὨΟΠῚΟ , ργίηβ ( δγυαϊδὶ ; βἶῖνα διβπιοη Δ] , ροβίδγὶιβ ( ἀοοθᾶὶ, π ργξ- βιδηιβείπια πᾶίυγα δὲ δήδοιυ ὁι σοπουρίβοδη ἐχρ!οη(Δ ΔθυίάΓα. Θηΐπὶ ἴῃ ἰυθίεῖιν, τοῦ άΐ-
◆
Modern English Latin / Greek Original
On the necessity that those who shine with the correctness of their teaching must also have a life that matches their words.
If we defeat heretics, pagans, and Jews through the correctness of our doctrine, we ought equally to defeat them in our conduct — so that those who have rejected the faith cannot point at our lives and say: "Those who fail so visibly in the obvious things — how can you trust their judgment on hidden ones?"
Piety is primary and most essential. But piety without the conduct that attests it is a title without the office it implies. The strongest argument for right doctrine is right living. The strongest argument against it is the life of those who profess it while practicing its opposite.
We must not give our opponents that argument. They will use it.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.