Letter 1648
Isidore of Pelusium→Unknown|isidore pelusium
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of vice.
Vice needs no teacher — it comes naturally to our fallen nature. But virtue must be learned, practiced, and sustained by constant effort and divine grace.
; α( ειιηιά ἐπι.) Ῥοΐξόη8 οπ)πΐηο Γ68 νου , αἱ εὐ η ἰ0 ρτοπΐ ρο(θδὶ : οἱ σοηίΓΑΓΐο, δοογοία δι - Β ἰἅγθ νοϊθηίθβ, ἰρ88 νυΐυ8 γι εἰ φΘπλ : ποι ὙΠ ΔΓ] ργούνηϊ, α8ο0Ἃ βορίθι ΒΟΠΊ ΠΟΝ Πιφῖι, δὲ ιοἰρϑυη) οσθηβγπιδθάϊπι Ταιΐ, " αι! βοῦϊ θα ἀυπὶ ] ᾿ιηρυϊογυηῖ. θυᾶγα, Ο θοπ6 Υἱξ, ", δηϊπηοα0 δρίίἈη8, Γδγιπὶ [πππ δ δγμ. ἐπ οι θη, ὅθ! γα ποῖϊ, ] [ ακοὶἀλ8 : " Ρόγραίυο ΝΠ δόμγοαβ αυἱ ἰδ δυηϊ ἱππ δ Γβὶ, δὲ 1η11ἃ δαλγυιῃ ἴδοι οπυπι ΟΟἸΙΟ41 ἱπγιηΐβοοιμ ὨΠΔ4υ6 δι ογηαιΐ νἱγίυϊο. ' ὈΠΧΎΥΙΙ. --- ΜΑΒΟΝΙ. ΒΗ ἐαμοια τὸ βεοσαῆς υοπίαηι ποὸπ τπεέτείμν. (ϑιργα ἐρίδι. ρεγεὐηι .) Τὸ πρότερόν σοῦ παρανόμημα πρόφασις εὖ- πρόσωπος ἐδόχει συγγνωστὸν ποιεῖν, ὁ θεῖος ὁ σὸς ἐχδεδιχῆσθαι νομιζόμενος " τοῦ δὲ νυνὶ παρανομῆ- Ῥεΐωβ Ϊυ τσ ἀο οἴ πι πδδοὶο αυἷδ ἐραοίοσιβ Ρτοίοσίιβ υοηἷΐὰ αἀἶσηυπὶ τούδογο υἱάθθαίαν, αιου ρϑιγιι5 ἰὰυ8 αὖ ἰηὐυτία νἱη ϊοατὶ νἱἀδδιυΐ, Αἱ Μμᾶτος οὐδὲν τοιοῦτον ἔσχες παρακάλυμμα. Ἐκχ γὰρ (ἃ Ἰνι ἀ6!1ειἱ αὐ Πὰπὶ δυρραιίι νϑδπηθθην. ΗΔ Θηἰὶ “πλεονεξίας εἰς τοῦτο ὡρμῆσθαι ἔδοξας, Καὶ τὴν ἐπὶ τῇ προτέρᾳ ὠμότητι αἰτίαν ἀπημφιάσω, γυ- μνὴ» σαυτοῦ τὴν πονηρὰν προλίρεσιν ἐπιδειξά- ΦΞΗΙ. «- ΔΩΡΟΘΕΩ ΛΑΜΠΡΟΤΆΑΤΩ. οηἶπὶ οαἰρί ἀϊ νυἱάδτγὶα ἱπηρυΐδι5, οὐ ρα Ργονὶ ἱπηπιδηίϊϑιϊ ἴσὯ8 δοσυπιυϊαδιΐ!, ἀδίδρθη8 [ἀἘῸ΄ δυπὶ ἰπυ1ὴ ργΟροϑί(υΠ). ὈΓΧΥΠΙ. --- ΘΟΒΟΤΙΕΟ ΥἹΔΟ ΟἸ,Δ . ἡμαϊεὶδ εἰ αἀνοταὶξ αἶνεῖδο οἰεϊο. Οριΐπια ΖμαΔδὴξ ἸΘΗ δΕΆΡΕΥ μεγεναάοί. ϑδὲικὶία ἐπ οΥαίοτε δι ἡμάΐοα, (γἱ66 ερίει. , , , , , δ41.) Εἰ ὁ μὲν σύμθουλος τοῦ παραινεῖν ἔστι χύριος, ὁ “δὲ συμδουλενόμενος τοῦ πεισθῆναι., καὶ ὁ μὲν τὸ αὖ- τοῦ πεποίηχεν, ὁ δὲ οὐ χεχύρωχε τὴν γνώμην τῷ εἰς πρᾶξιν αὐτὴν ἀγαγεῖν, τί πρὸς τὸν παραινόέ- σαντα ; “Ὅμοιον γὰρ ποιεῖς, ὥσπερ ἂν ἐπὶ διχαστη- ἰον τοὺς μὲν διχαστὰς λόγον ἀπήτεις, τὸν δὲ ῥήτορα φοπεῖ πὴ ἀδη8 ρμοθείς δ ποτίατγί, οϑι . ἢ δὴ γοΓ δόεὶρίο5 ραδγδυδάσιὶ, δὲ : αηὐίάδιη ᾳοοά 5ιὶ δὲ πιαμονγὶ8 [ΘΟ ; ἷς ψ6γῸ ἴῃ δηΐ Π10ΠῚ ἤθη ἰπμμυχοτ ἢ ορεῦο σχϑδααὶ, 4πἰ4 δός 4ιιθο9ὸ δΔ(ά δἀδβονίδπίοα διιΐηθι ἢ πίοι Εἰδὲ υϑαγόηϊ,, αποά ἱη τρί θυ Ἀ , ] ᾿ἰἶΐ ροβίεἶθθ οὐὔδιϊοθθη), Δ ἢσο ψῆφον. Ὃ δὲ λέγω, τοιοῦτόν ἐστι’ Δέχεται τὸ διχα- ἢ, νεγῸ ἀέογοίιπι βῖνο ἡ μα οἰ μην. Ὧα] 4πὸ ἀδ ππηὲ στήριον χαὶ τοὺς διχαστὰς χαὶ τὸν ῥήτορα, τοὺς μὲν ψῆφον ἔχοντας, τὸν δὲ λόγον. Οὐχοῦν ὁ μὲν εἰπεῖν χύριος, ὁ δὲ ψηφίσασθαι. Τίθενται δὲ τὴν ψῆφον πρὸς τὸ δοχοῦν, ῥήτωρ ὃὲ οὐδεὶς ἑαυτῷ τὴν ψῆφον ἤνεγκεν. ΕΠ μὲν οὖν εἰσελδϑὼν ὁ ῥήτωρ σιωπᾷ, πλημμελεῖ, Εἰ δὲ ὁ λέγων χαὶ δικαίως, χαὶ μετὰ παντὸς τοῦ προσ- ἤχοντος, οὐ πείθει, τῶν κριτῶν ἔστι τὸ ἁμάρτημα. “Ὥσπερ οὖν ἄτοπον λόγον παρὰ τῶν χρινόντων ἀπαι- τεῖν, οὕτω χαὶ παρὰ τοῦ συνηγόρου ψῆφον᾽ εἰ ὃ οἱ δ χάζοντες καὶ δεινῶς χαὶ διχαίως λέγοντος τοῦ ῥήτο- ρος ἀποψηφίσαιντο, τῆς μὲν νίχης ἀπεστέρησαν τὸν ῥήτορα, τῆς δὲ ἀρετῆς οὐδαμῶς. Τοιοῦτό τι νοείσθω χαὶ περὶ τοῦ παραιἐσαντος μὲν, μὴ πείσαντος δέ, ῬΆτΠΟΙ,. 6κ. ΕΥΧΥΠ͵].- ρίαν. Οοπιίπει οδίδι ἐγ θυ ] ἰαἀϊ665 ευδέαρίὶ [ ᾿αυδηῖθ8., ἢΒης τότ ρδῖγοπαπι ϑθύβηοηί5. ΠΣ ᾿ἰἰ4ηπὸ ἀϊσομήϊ οδὲ πιλαίβιδν : Π ᾿βαϊεθηι ! δα ἀἰδοδύποηι. Ἰυδίοε!, υἱ οἰδὶ αυϊάθηι Υἱάοϊαν δκ :Ὸ δἱ βΌπα. ΑΥΡΔΙΊΟΥ γ6ΓῸ ΘΑ υΒΟΩΓΌΒΙ Πδίγσηυβ, ΠΏ ΠΔ ὉΓΟ ε6 86ηι6ηι,8η ἴογί. ] [( ὀγϑίουῦ; ἰδοδϑὶ [ργ6ς. , ροῦοαὶ. δ᾽ υϑῦὸ ἀϊοδὶ ργὸ [υδι , η65 : 6Ὴ ρθΓϑυϑιίοδὶ, ᾿υδουην δὲ νπίιη. Ππ σία δεν στη ἐϑὶ υὐἱεῖθυ. οτλιοπ π Θιίβεγα, δὶς οἱ 4Ὁ ΟΥΆΪΟΤ ρᾳίγοπο ἀθδοτγαίυπι. θυᾶτα δἱ ἰδδχ οἱ δόαν ον οἱ Ἰυδίθ ἀΐεθη!α ογδίογθ, 1η2 ἐδθδγίαὶ, υἱοίουῖϊα 4υϊάαπ ογδίοῦ ἀθϑι! , Υἱγί δ ΠΟῸ ἰτ6ην, Αυδιβοῦγοιη δὶς ἀθ δἀῃογίδηίθ βοὴ ῥεγβιιδύδιηϑ ἠυάϊοαῖίο. ὈΠΧΙΧ. -- ΖΟΒΙΜΟῸ ΡΆΕΒΒΥΤΕΠΟ. . ΙΘΒΙ0ΟΆΙ ΡΕΓΟΒΙΟΤᾺ ΞΘ’. --- ΖΩΣΙΜΩ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩ. δϑεισειαπάα Ζοειπιὶ σατρὶς ἀΐξοτία υἱξια, μὶ ᾿αοίοπμδ δεηιΡΕΥ, εἰ ξαφογοἵἶο ἱπαΐσπμης α ἐαογὶς ατοεπάπηι σεπεεί. Μυ!ὶ ἰῃ ἀϊηίΐίδιο οοπδιϊαι!, δαγεφίθα! εἰϊνύμαδ οἤεξοι! τοὶ αίουΐ, ποϑὶβ φιοιὶιθ ἰπδίδηι, νἱίδιι ᾿δπὸ πιογοδῆ δ Ὠδργηϊ65, ἱ δυμη4ι6 ἰηγϑοιΐ αὶ βδοδγάοιθηι ογάϊηδυϊί, οἱ ἱἰιπιηδουϊλιϑ ΡὸγΓ ( ἱπηπίπογὶ τοπηρὶα [Δοίϑηιας, δδιοογοι υπη4ι6 ργοῦγο αἰδηίο5 δῇϊοὶ, δί4ιια ἱπιρυγὶ8 ἰεἷ5 πιδηΐθι8 ὑυδριϊ2ατὶ ὯΘΟΠ ΡλΠ005, ΓΘ δι[υ 6Γ8 δδογαπιθιίδ ἰμ γί δΠςἱ ρου θαηι. θιος ἤθη ρΐδη6, 86ι γαϊψὲ οἰΐδηι διι Ποῖον ἀρράγαῖι, αἱ δαιΐ δαὶ δχίβι , γοϑρο
◆
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of vice.
Vice needs no teacher — it comes naturally to our fallen nature. But virtue must be learned, practiced, and sustained by constant effort and divine grace.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.