Letter 1637
Isidore of Pelusium→Unknown|isidore pelusium
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of virtue.
Virtue must be practiced with all one's strength — not merely admired from a distance. The person who knows what is right but does not do it is worse off than the one who never learned. Virtue is not natural to us — it must be won through daily struggle. But the struggle itself is part of the reward.
'"Μα!ε αροης τερτεϊιφηἀὲὴ πο υπίἐ. Θν παι δη) Δ οοι. [ Π0η 6δῖ δἃ ἀΐοογο Ρορϑίηι ἐ Π1, αὶ νἱγῖυ σταιία ἔη ἰην ἀϊλπὶ νοοϑιϊ, [ογοηςὺ ἰὰ ρϑιϊοηῖαγ, ργοϊοηαυϊ. Θυᾶτα νὰ] Πς [- ἙΟΓΘ (, γαὶ ] ποη (ἰ[ϑϑ᾽ηἷβ, ἀΐχογὶβ [Π , συ ῬΓΟ")» ἀδοθδηῖνῖγοβ : οπὴ Π λάδι εἰἷ- ἐσγΡα, ἰ46ι ) ἀϊσοη ΐ ἢοι) ὁδὶ ἀγρυϊηηίυ!η. ὈΧΧΎ. -- ΡΑΒΙΔΌΙΟ ΚΕΟΤΟΠΙΙ. Οὐ θέμις τοῖς διὰ μοχθηρίαν χαχηγορουμένοις ἐχεῖνα λέγειν, ἃ τοῖς φθονουμένοις δι᾽ ἀρετὴν, χαὶ τοῦτο πάσχουσι, λέγειν θέμις. Ἢ πέπαυσο τοῖνυν τοιαῦτα δρῶν, ἣ μὴ παυόμενος, ἐχεῖνα μὴ φράζε, ἃ τοῖς εὐδοχίμοις πρέπει. "Ἄτοπον γὰρ τὰ αὐτὰ λέγειν, πῆΐς ὑποθέσεως, ἀφ᾽ ἧς ἑκατέροις γίγνεται, διαλατ- τούσης. ΦΚΕ". --- ΠΑΛΛΛΔΙᾺ ΑΝΑΓΝΏΣΤΗ. , : υἱάς εἰ ἀοεἰοτὶ εοπῃιπιϊίας. ὕνο, ἢΠἀλ8 ουΐν] ἢ] νἱγιυϊθπὶ ἀοσοτα ὑγο- βιοσαῖυγ : πα αις Θηΐ ἢ οὐ Πη65 ἀϊσηΐ αὐἱ ἰἀοη61 φηΐθι ἐγοίδιι : [ ΠΠ ροΥ 1πππ , 4ἱ ΓΘΆρ56, ΥἱΓΙῸ Ορουΐθυϑ ΟΥηδῖο8. δα! απ. Νυης διΐμη ΘΟΠΟΓ Ῥογδυδύογα 0η ΠπηλρίϑιγΓο υἱοπόυηι ; ἃὶ ΠΟΙ ρ855[ΠῈ . ) ΟἸ πος, ] δι] θθσοι μι) ῥησογυηῖ. ᾿ ΟΧΧΥΙ. --ΡΔ ΕΤ ΘΕΆΕΝΟ, ΡΙΔΟΟΝΙ5. Μὴ πᾶσι σαυτὸν πίστευε, ὦ φιλότης, τοῖς διδά- σχεῖν περὶ ἀρετῆς ἐπαγγελλομένοις" οὐδὲ γὰρ πάν- τες ἐφεξῆς ἄξιοι λόγου " ἀλλ᾽ ἐχείνοις, οἷς ὄντως ἡ ἀρετὴ διὰ τῶν πραγμάτων ἐμπρέπει. Νῦν γὰρ ἀξιῶ πείθειν οὐχ ἐνὶ χρῆσθαι διδασχάλῳ, ἀλλὰ μὴ χρῆ- σθαι πᾶσι τοῖς βουλομένοις. ΦΚ τ΄. --- ΠΛΛΛΑΔΙΩ, ΣΕΡΗΝΏ, ΔΙΑΚΟΝΟΙ͂Σ. .:)εῖ ἰοισαπὶηιϊαἱ πον αὐποπάμπι. Νο5 ᾳυλ5] ἀϊνὶπϑ ι5 1Δ ἢοη σοπίϊησαῖ, [ ΠΟ] ἰοι σαι ηλι ο͵υ5 ΘΟ Δ Ὀἰ .ῸΓ, Οαγ ΐΠ0 () Ὡς μὴ ἀνεξομένης τῆς θείας δίχης, εἰ μηδὲ μα- χροηυμίᾳ βελτιωθησόμεθα, ἀλλὰ πάντως δίχας πρλ- ἘΡΙΘΤΟΒΑΆΛΟΌΜ . Υ.-- ἘΡΙΘΤ. ὈΧΧΥΠΙ. ξομένης πιχροτέρας τοὺς μηδὲ τῇ ἀνοχῇ εἰς βελτίονα αὶ ραπᾶβ δτδοίωγα 5ἰῖ Δοογ γα δῷ ᾿ΐ5, 4η! ρδιϊδμιία προθυμηθέντας πολιτείαν ἑαυτοὺς μεταῤῥυθμίσαι, οὕτω διαχεώμεθα. ΦΚΖ'. -- ΗΡΩΝῚ ΕἸΗΣΚΟΙΏΏ. δ πιο] γοπ) νἱ δίδί τ ἜΘΠΙράγαΓο ὨΟΘΏ εουρίηϊ, εἷς αἴποίϊδιηυΓ. ὌΧΧΥΙΙ. --- ΗΠΕΒΟΝΙ ΕΡΙΘΟΟΡΟ. γίγας ποὺ ἑαηι υγααϊοαπάα, φμαηὶ δαστοαπάα. (Υἱά6 φιρν. ερῖει. . Τῷ λόγῳ μὲν τὴν ἀρετὴν χοσμοῦντι,, ἔργῳ δὲ τὴν χαδέίάν κρεσθεύοντι" χαὶ ἐοιχότι τοῖς ἐπὶ σχηνῆς παίζουσιν" καὶ λέγοντι μὲν ἃ μὴ γινώσχει, μηδὲ τοῖς ἔργοις βεδαιοῦντι ἃ λόγοις σεμνύνει" παραινῶ τοῦ μὲν ἐπαινεῖν τὴν ἀρετὴν μὴ λήγειν (οὐδὲ γὰρ δί- χκαιον)), ἀλλὰ λήγειν τῆς χαχίας, ἵνα χατ᾽ ἄμφω εὐὖ- δόχιμος εἴη. ΦΚΗ', --- ΔΟΜΊΤΙΩ ΚΟΜΗΤΈΕ. ον ἷβ φυΐϊάαπι νἱγίυϊεπι ογηδηιῖ, οροῦθ διιίθηι νἷ- αἷο ργί πηλ5 (εἰ δυθηιὶ ἴῃ δοθια δ η δ᾽ π Π , ἀϊοοηιὶ θὰ ἤθη ᾿π Ἰσἱῖ, ἤ6ημ:ς Ορονὶθι8 βιδ Ὁ ]- ἸΙονεἶ,, γηοδίθυ γιοῖαῖ,, δαιηδπν βυδίίδο νἱγίυϊ6π) ἰκπιγα οπ ἀοσἧῆχαὶ (. ΘΙ πὶ ΡΔΡ ), δ6ἀ υἱ ἃ πη ἰλ ἀἐδβῖπδι, ιΗ υἵτοαιο ποι ἰδυάσιῃ ΡΘροΡϑῖ. ὈΧΧΎΙΗ͂. --- ὈΟΜΙΤΙΟ ΟΟΜΙ͂ΤΙ. δὲ οοτγροῦε ἐπογοίαἰΐοπε οἱ υαἰφιμαϊπα ἐόηήα ἷπ εἶνο ροίμηνδ, Ἱποογαιὶς ογαίοτία, εἰ Πὶρροοταιῖε πιοαϊεὶ δεπισμτ. (ΟΟΗ[ἐγ ομῖδι. , .) Ὅπερ ἐπὶ τῶν γυμνασίων τῶν τὴν ὑγίειαν διατη- Β΄ μὲ σΟΥΡοτγ8 ὀχογοϊ διἱοηΐθπ8 ψϑἰδιυ ἰμθπι ὁοη- ρούντων Ἰσοχράτης παρΐήνεσεν (), ε "Ἄσχει γυ- μνασίων μὴ τὰ πρὸς ῥώμην, ἀλλὰ πρὸς ὑγίειαν συμ- φέροντα. ν» Τούτου δ᾽ ἂν ἐπιτύχοις, εἰ λήγοις τῶν πόνων ἔτι πονεῖν δυνάμενος. Τοῦτο χαὶ ἐπὶ βρώσεως χαὶ πόσεως, χαὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων, ὧν ἄνευ ζῇν οὐχ ἕατιν, εἰ μετενέγχοις, χομιδῇ ὠφεληθήσῃ" χρῶ τοῖς σιτίοις χαὶ πότοις, μὴ τοῖς πρὸς δώμην, ἀλλὰ τοῖς πρὺς ὑγίειαν βλέπουσι. Τούτου δ᾽ ἂν ἐπιτύχοις, εἰ λήγοις ἐσθίων χαὶ πίνων, ἔτι φαγεῖν χαὶ πιεῖν δυ- γάμενος. Ἐὶ δὲ φαίης " Διατί δὲ μὴ τὰ πρὸς ῥώμην; φαίην, ὅτι μάλιστα μὲν οὐχ ἀθλητῇ, ἀλλὰ φιλολόγῳ παρήνει. "Ἔπειθ᾽ ὅτι χαὶ χατ᾽ αὐτὸν τὸν ῥήτορα, ῥώμη μετὰ μὲν φρονήσεως ὠφελεῖ, ἄνευ δὲ ταύτης τοὺς ἔχοντας βλάπτει. Καὶ τὰ μὲν σώμάτα τῶν ἀσχούντων κοσμεῖν δοχεῖ, ταῖς δὲ τῆς ψυχῆς ἐπι- ὶ μελείαις ἐπισχοπεῖ (). Εἰ δὲ νομίζεις, τὸν σοφι- ατὴν ἱατριχῆς ὄντα ἄπειρον, χαὶ τὸ ἀχριθὲς μὴ ἐπι- στάμενον, ἀλλοτρίᾳ τέχνῃ οὐ δεόντως ἐναδρύνεσθαι" ἴσθι, ὅτι χαὶ ᾿Ἱπποχράτης ὁ Κῷος, ᾧ πάντες εἰχου- σιν, ἔφη «ε Τὴν ὑγίειαν διατηρεῖσθαι τῇ ἀκορίῃ. » Διὸ χαὶ ἡ ἕνδεια μήτηρ ὑγιείας εἰχότως εἴρηται. Σοφὼ δὲ ἄνδρε εἰπάτην ὁ μὲν, ε« Μηδὲν ἄγαν"» ὁ δὲ, ε Μέ- τρον ἄριστον. » Εἰ τοίνυν χαὶ ἐπὶ τροφῶν, χαὶ ἐπὶ τῶν γυμνασίων τὸ ε παρὰ μιχρὸν οὐχ ἔστι μιχρὸν » (εἰς ὑγίειαν γ
◆
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of virtue.
Virtue must be practiced with all one's strength — not merely admired from a distance. The person who knows what is right but does not do it is worse off than the one who never learned. Virtue is not natural to us — it must be won through daily struggle. But the struggle itself is part of the reward.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.