Letter 1636
Isidore of Pelusium→Unknown|isidore pelusium
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of virtue.
Virtue must be practiced with all one's strength — not merely admired from a distance. The person who knows what is right but does not do it is worse off than the one who never learned. Virtue is not natural to us — it must be won through daily struggle. But the struggle itself is part of the reward.
] φιυΐίδιη ἴῃ βοοπα βροοίδηεϊ ρογϑίι ἀϊοϑὶ, πη Ππ . 4ΠῈ ρᾷΓ τ ἀθδηΐ, ἱπ οἰγεθηϑὶθυβ ΥΘ6ΓῸ [ 81η- μ᾽ ΐυ8. 4υδη) οροτγίοι ἱπαϊφποπίυγ : ᾿ΠΠῸ 4υϊἰδπ) Ὁ- Ρἴτπ δραοίλοιίο οπογυδιί, ἢΪ6 ν6ΓῸ οϑγί δι ηἾ θι ἀ6- πιοηιλιὶ (οαπίδιγοβ οεΐπὶ ργοροπιοάυπι ἱπιϊλλη 1γ) αηδυάο οΘογπθηΠΓ ἰη δίδιι ἀδοδηιὶ γα] υἱγὶθ ὁἰ ΄Πυδηιίο [δοοτίηι ἡοπης ἰρίίαν οροτγιοί, δἰνα ρὺγ- βιΔβίοηα, δἶνθ πϑοδϑϑιίαί ὁ Ἀγοοῦὶ ἴ4[ ἃ ΓΟ ἴδηι ἷ- (ἰἰδοογὰ ὈΧΥ͂ΙΠΠ. --- ΚΑΜΡΕΤΙΟ ΒΙΑΘΟΝΟ. (οπειαπίϊᾳ εἰ ξεπεοτῖία στγαυΐϊίας δἰπθ αἰξίεγα εἰ τὶσίάς πιοτοείίαιε ἰαμάαπάᾳ. Ὅταν τις, ὦ σοφίας αὐτοφυὲς ἄγαλμα, ἄνευ μὲν προπετείας παρέχηται τὸ ἀνδρεῖον, ἄνευ δὲ ὕόδρεως τὸ βλοσυρόν - χαὶ τὸ μὲν ἐμδριθὲς χαθαρεῦον στυγνό- τῆτος, τὸ δὲ σῶφρον οὐχ ἀπάνθρωπον, ἀλλ᾽ ἀῤῥήτῳ ὕυηι 4ιυΐθ, οΟ δαρίθηιἰ φοπυΐπα ἰπλᾶβο, δη8 ᾿ηχυα ροιυϊηπλῖα [Ογιθην οϑίθηϊοι, οἱ γίβογοιη αῦϑαιια σοι ςο , δ᾽ φγαν αίδιη ΠΟΙ ἐδι1ἃ σΔΓΘΙ 6ΠῚΊ,. ἸΘΙΠΡΟΓΔἢ ὙΟΓῸ ἤθη ἰ Π]Δ )4Π), ἰποχρἢ - χεχραμένον φαιδρότητι" τότε χαθαρὰς τῶν χαχιῶν Ὦ " πιϊϑίαπι Πα γίατ , τὰ πὸ φυΐ ρυγᾶϑ οἱ ΟπληΪ τῶν παραπεπηγυιῶν ταῖς ἀρεταῖς, αὑτὰς τὰς ἀρετὰς ὀπιδειχνύμενος, ἀοίδιμος ἔσται χαὶ εὐχλεής. Φ]1Θ΄. -- ΣΤΡΑΤΗΓΙΩ ΜΟΝΑΖΟΝΤΙ. Υἱογῃ οοηἤηΐο Υἱγίυ65 χα αι, σαἰαῦτί9 οτὶι οἱ εἰογίοδιιϑ. ὈΧΙΧ. --- ΘΤΆΆΤΕΟΘΙΟ ΜΟΝΑ(ΠΙΟ. ]ηιρτοϑοτῆπι [γα Ποπιϊπὶ εαρὶοηἱ ἀσρτεϊιοηάοτα [αοἰϊε ὁδί. Εἰ χαὶ εἰσί τινες δεινοὶ μὲν ἀπατῶντες λαθεῖν, δεινοὶ δὲ φωραθέντες παραλογίσασθαι" ἀλλ᾽ ὁ θεο- φιλὴς χρείττων τούτων εὑρίσχεται. Σοφὸς μὲν ὧν συνιδεῖν τὴν ἀπάτην, σοφώτερος δὲ διελέγξαι τὴν ἐν τοῖς λόγοις χρυπτομένην δεινότητα. Εἰϑὶ φυϊάδπι ἰμ πβιγ βίης ἴῃ . οΘοσα [ 6Πη-- εἶθ, δοῦϑϑ διϊϑπὶ οὐ" δ'ηι ἀορτγοοηδὶ ἰῃ ΘΧΟΕΙ- δ , ) ματι ᾿Ν15. ΟΠ Θχϑ σα! :ρ6ΓΙΟΓ. δγιιάδηβ συϊδαπὶ [Π Δοΐδπὶ οοφηοδοδηθο, ργ γογο ἧι ΤΑΙ ι15., δαριϊομίθηβ54ι6 οοου ιἰ8 ἀ6-- Πουιον . ΥΑΒΙΑ ΓΠΕΟΤΙΌΟΝΕΘ ΕΤ ΝΟΤἍΣ. () ΕἸ ἃπ συμφέρ. πιλη! ἰη μὴ οοὐά. γαῖ. οἱ Αι. γεογθ. ὅ ργὸ πυοέσθαι ΑἸ1. διρσοῦ! ὰ ἸΓσί6. Δ] Ί14π ἰσοιο οι προσῆσθαι. ΠΌΒ5ΙΝ. ὈΧΥΧ. -- ΕἸΡΕΜ. . Ι60Π00ῸΠῚ ΡΕΒΟΌΒΙΟΥἍ ΦΚ΄. -- Τῇ ΑΥ̓ΤΩ. Νον Πἰησια απ. εἰ πιδῆς οτεοίεμαα. Ὀϊβεοπίδ δἢ1 ΠΟ οἃ ΠΙ060, ἀἰ σον δοῦὶ- μηΟηἷΔ Π Π δνδάδι, νοὶ ἰδγάΐυβ ἰοᾳυδηθο ΒΆΡ Δ᾽ πι2518, οἱ , 4υ] δηΐπιο πη Γ085 ᾿- πιΐ) ουδήδιϊ, πὸ ϊτεᾶχαὶ ᾿ἰησυϑη) ΘΥριγσδηάο, δε τ 6ηϊο ἢ 4ηΟ πὸ Θχογ πα Π60 ρἰοΓγί!π) δ υΪ ρατγληί. ΟὈΧΧΙ. -- ΑΙΟΥΡΙΟ ΡΠΕΒΒΎΥΤΕΔΟ. Οὐ ταῦτα χρὴ μανθάνειν μόνον, δι' ὧν ὃ μὲν ὀξὺς ἄχρος εἰπεῖν, ὁ ὃὲΣ βραδὺς ἀμείνων πως χαθίσταται, ἀλλὰ χαὶ τὰ δι᾽ ὧν αἱ ψυχαὶ βελτιοῦνται " ἵνα μὴ μόνον τῷ τὴν γλῶτταν ἐχχεχαθάρθαι, ἀλλὰ χαὶ τῷ τὴν γνώμην χεχοσμῆσθαι εὐδοκιμῶσιν ΦΚΑ'. --- ΑλΦΙΩ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩ. Ρυιιδῖτα γμετεμαάοτγὶ φεϊυαξάαν. (Πη[. ὁρίδι. , , , , .) ΒἸἰσηππὶ δὲ ο]ραῖη ΘΟΓ πὶ ὕδη τ Π6η1 ΒΟ! βιγιογηῖ, (γαῃϑίογγο ἰῃ , αυἱ ραγβυδϑιίθ γα ) Βοϊυογι!, ἢ ΡΟ ππ 4υλη0 νμ θυ Γ Ρογοι Γι , : ΠΟΙ ) ρο5561 Οὐ , Ῥογδ ΘΟ ΓΔΙΌΓ. ὈΧΧΙΙ. -- ΕἸΘΕΔΙ. “Ἄτοπον τὰς αἰτίας τῶν οὐ πεισθέντων τοῖς χαλοῖς ἐπὶ τοὺς μὴ πεπειχότας μεταφέρειν" καὶ μάλιστα ὅταν φαίνωνται διὰ πάντων τῶν ἐνδεχομένων ἐλθόν- τες, δι᾽ ὧν ἡ πειθὼ δημιουργεῖται. ΦΚΙ, --- Τῇ ΑΥ̓ΤΩ. βε φίονδα: ευπίεηιριν, μα [πθ]οη αἀδεεημοετῖς. (Οοπ[. ορὶδι. ὃθ04.) ΝΠ [λυ ΐ8 σἰογηυς πνδιεῖρὶο ] οι , υἱ σου Γὰ ΗΠ : σοπίοιρίογα σγαμαϊυ9. [Π ηΠ οι πηλρι πη) ἢ) ) .,) ΠΙΆ ΠΟΡΟΓΟ ΟΧοΡηοίυΓ, Ἔχ τ δρόσο Εἰλυογ ἢ] ἀἐῦσγα ΟρίηδίυΓ. ΠΟ νθγῸ υπἰροίς ἀοιμθϑιΐὶςο ΠΔυ ΓΙ ἢ [ΟΠί6 γοηοῦδῃ - ( , Π6416 ὀχίθγπο ἱπύ ζει ογπαπΊθηῖο. Ουδῃ- ΘυγαπΊ τἢ Π1 11Π0 ι τ , ος μ1 οχϑίβεὶ! φἱογίοϑὶις. ὌΥΧΧΗΙ. -- ΔΙΕΧΛΝΡΌΒΠΟ ΡΒΕΘΒΥΤΕΠΟ. Οὐδὲν τοῦ δόξης ἐρῶντος ταπεινότερον, οὐδὲ τοῦ χαταφρονοῦντος ὑψηλότερον. Ὃ μὲν γὰρ οἴχοθεν μηδὲν ἔχων μέγα, ἐφ᾽ ᾧ ἐγχαλλωπισθείη, διὰ τῆς ἔξωθεν φαντασίας λαμπρότερος οἴεται δεῖν εἶναι. Ὁ δὲ ὥσπερ ἐξ οἰχείας πηγῆς σεμνυνόμενος , οὐδὲν τῆς ἔξωθεν δεῖται προσθήχης. Διὸ χαὶ τοῦ μὲν οὐδὲν ἀθλιώτερον, τοῦ δὲ οὐδὲν εὐχλεέστερον γένοιτ᾽ ἄν. ΦΚΓ', --- ΑΛΕΞΑΝΔΡΩ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩ. γίγας ἰαμάαιιν οἱ αἰφει. ((σοπί. ἀκ, δ106, εἰ δὅ98.) Θιυιδηῖο Ργοβ.Δ0. οδὶ δἀνηΐγαγὶ .83π γαρυίαγα, ἰληί0 πηἰ αἰδίαγο νυ θην, αυὶ Υἱγία6η ΠΟ Υἱγμιθιη ορί πη , φυὶ νἱγίυ!6πὶ (υἱἀσιῃ ργα- ἀΐοδηϊ, ηθι) Δηιμίδοιυη ἰλπηθη. [ΠΠ δ 60Γ- γυρίυη! ἰυὐϊοία!η., ται ομοηαυθ γλοὶ ΔΓ διι0 ᾿)8ὶ ἀδπιοηδίγδη! ἰ
◆
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of virtue.
Virtue must be practiced with all one's strength — not merely admired from a distance. The person who knows what is right but does not do it is worse off than the one who never learned. Virtue is not natural to us — it must be won through daily struggle. But the struggle itself is part of the reward.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.