Letter 1616
Isidore of Pelusium→Unknown|isidore pelusium
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of virtue.
Virtue must be practiced with all one's strength — not merely admired from a distance. The person who knows what is right but does not do it is worse off than the one who never learned. Virtue is not natural to us — it must be won through daily struggle. But the struggle itself is part of the reward.
ὄλνα ρυίο8 Δ]]1ο1 ργοι ; ᾳυοΐ δὰ νἱγίυ οι Π0) ἄυσα!, ποᾷυδ πρϑἰϊογοβ γοί δι δ᾽ ἀδ . Αἀ υἱγιυθπι διίδ πιᾶπι ἀκ οτγ8, δὶ υἱγίυϊθ ργα , δ6ηυεγὶβ,, δί ιθ υἱόγα Ἀπ γ16 Γ᾽ ργυάθη 1Π . οι ἰῦυ8, ] ἢ Ιἶη6 πιπίπηα ἀϊδϑοίυι5, νἱίᾶ νΟΤῸ ρΡΆ0818 ἃ6 ρἰδοὶ πιαχίπλθ ΠΟΥ , υδουπὶ γογϑαγὶ ρογυι , ποὴ εὐπὶ οΟηίθη( . ϑδοίαπιη δηΐπ Υ6 γα, οἰ μἶι. ὙΠ υλπὶ Υἱγίυιθυ8 ολρὶ, ] οπΐπὶ [Δ0 π [ογεὶ υἱγίαίοαι δαϊρίδοὶ, οροτιεναῖ , (υ1 Ῥ6558 . νεγβαγὶ , ἤδη ΘΟ Πλ π οᾶγα ροϑδθηῖ. Οὐ στὸ ἰὰ ραγαϊ οὶ! δι1, ρεαϑίαι ἴυ10 ἀρθγὰ δἱ ἰθιργουο5 υἱίᾶγα. ϑδίᾳυϊἀθι ναγὸ οὐμηον! τοίογαμι πηργοῦΐ, οὐγ, 4υ:., ἱρ5ὶ Δονγο ἀδιηηυηι βιυ( ὃ , ΟΌΙΧΙ. --- ΗΙΕΒΑΟΙ ΒΙΑΟΘΟΝΟ. Απίνεμηι φᾶν σοΥγρμ8 ἐχοοίογο γγαδιαι, δε εοοἰρία!α δοποτμηι. Ἡ φύσις ἀνάγχῃ χαὶ ὅροις δέδεται, ἡ δὲ προαίρε- Ὁ νδιίηγὰ πϑορβϑίιαι οαγιίβῳιο, . μη ἶ . Δδβίγι οἱ ἃ σις ἐλευθερίᾳ χαὶ ἐξουσίᾳ τετίμηται. Ἐΐ τοιγαροῦν τὸ σῶμα χαλλωπίζων, τῆς ψυχῆς ἀμελεῖς ; Μυρία μὲν () ἐὰν μηγανήσῃ, τὸ εἰδεχθὲς σῶμα εὔμορφον οὗ ποιήσεις. 'Ῥᾷον δὲ τὴν ψυχὴν εἰς αὐτὴν τοῦ χάλ- λους ἀναγάγοις, εἰ βούλοιο, τὴν χορυφήν " καὶ τὸ μὲν, εἰ χαὶ δυνατὸν ἦν, ἀνωφελὲς ἦν χαὶ ἐπίφθονον " τὸ δὲ χαὶ ὠφέλιμον, χαὶ φθόνου χρεΐῖττον, καὶ βασχα- νία: ἀγώτερον. Εὶ δὲ νομίζεις δύσχολαν εἶναι τὸ ἀναθῆναι ἐπὶ τὴν χορυφὴν τῆς ἀρετῆς, μάλιστα μὲν εἰσὶν οἱ καὶ τοῦτο ἀνύσαντες, χαὶ ἐχ τοῦ βυθοῦ αὐυϊετίαπι νότοὸ ᾿ἰθογίαια ὃς μοίβδίδια ρει Πὐν 6ϑ8ὶ. Οὐν ἰφίιατ συγρυβ ἀροιγϑῖθ Θχογηϑη8 ἈΠ 8Π) "θα ἢ Ταιηοιδὶ ) μι πη γα το Γ8. οοΥΡυϑ8 ἀείογηνα [Γὐδῖγὰ [ΟΓΙΒΟΒι1Πὶ φΟμΟΓ5 γο ἰοΓθ. Αἱ ργόπυνι δϑὶ δ6 [ λ6 δηϊπᾶπὶ ἃ ) η), δὶ Ἰθεῖ, ρυ!οινγιἀ]ἷ8. συ θη δὐϑθσογα, Εἰ ΠΙυὰ, αυϊάδι), αυδηινὶβ ὕογὶ ᾳυθᾶϊ, ἰπ0 ἰδ δἰ οἱ οὐϊοδυιη : πος νθγῸ ρογαι!ο αἱ ὀχίγὰ οὐθηθι ἰμνὶ- ἀΐαπι οὐϊαπιαιιὰ ροβίϊαμι, δὲ διαΐοπὶ ρυ168 ἀϊβῆο! ὁ , υἱ υΐβ αὐ δυπιυπ Υἱγιυ ἀρίοεπι ρογιϊιψαί, ΥΑΚΙ ΨΕΟΈΙΟΝΕΚ ΕΤ ΝΟΤΦ. ( ογ΄ μὲν οἱ ἐὰν Πἀθπ) ἰηδογυμῖ γάρ. ῬΟΒ5ΙΝ. . ΙΒΙ0Ο0ΆΙ ΡΕΓΟΒΙΟΤῈ διηὶ ἰδπιὸπ οπιἶἷπο, 4υἱ ραγνεηίδηι, δἰ4υο Α τῆς χαχίας πρὸς ἄχρον ἀναδεδηχότες ἀρετῆς. ἘΣ ΠΙΆ Π Πἶα5 Ὀλγοι!γο δὰ υἱγίυ υϑγι σα πὶ οΟηβοοη γα πἰιδηίυν. φΝ)υοὐ 5ἱ ἀϊΠί. ] νἱάδαιϊιγ, ἀΐβοθα ἰιη- Ρτοθίιαῖο, οἱ ἰπβίϑις να ι διἱ υἱγίυιαπ) ἀυεῖϊ, Ουοά δἰἰΐνυς πηοάΐςα ὀϊεῖατα νἱἀδαῖανγ, ΠΟΙ δα - τηλγο πιοήΐσιιη. [ἃ οί 5ἱ ποτὶ νἱ ᾿μ51 υἱἱ 'ρ56 νοΐθθ, ποῆυδ . 4πὶ υἱληῖιΓ (ΔΉ) ΠΠ Βοηΐἷς σοι γᾷ υἱγίβ ἃ. ποζου ἷ8 ἰεΐρϑι εἰδι Γί . Ῥγοῦοβ αἰδηΐη), ἰδηγοῖϑθὶ ( οὐδτγίηϊ., [ἰφογὸ Π01) ορογῖοϊὶ, αἱ γϑτο πιδῖοϑβ. δἰϑὶ ἰῈ δι!δηῖΐ. ΟΌΙΧΙΙ. - ΤΗΕΟΌΟΙΝΟ ΑΠΘΌΘΝΤΑΙΙ. (ομιδαίεπι ρμοιῖμ8 φιαιὶ ἐμ ρον ίαηι Νοη βδυρογθυπι οἰαίυμια ᾿πφοιίαιν διὶ ἐμ ρο ΓΔ - ἀππν οὐ ἰπϑι ((8Δη8 ΓαίρυυϊοΒ συθογηδηι , υἱ ὀχ κἰἰ1η28, ὁρίιπ , μἶ16 μοιΐυ8 ἃ6 [ 1Ὸ οἰ ιιδηυ χ Φὖῆ0 δοσοιμιποιίί . ᾿πβΘη Ργιβίογοι απ 6βὲ. ΕΠΠυἱἱ φυΐάδι [γίμναν ΡΙΔη6 6ϑ8ὶ ὃς νΥἱραγίμ πη) : ὨΟ06 οοηῖγα ἃρίθ ἰρογῖο, ἃς . ἰΙοηψα υΠ 85υπ]. Ναηυα δηΐπι [, ργυΐθεοηι. ρτγαϊςοίογυπι Γ65 δι] οογι, ἰπδίλυγδῃ - ἰυγ. ΠΙ6 δαὐτη αΓ ρϑ.Ό ἢ (. Ὠ: ν6ΓῸ πιγβηαυ . : ἰ8ι18 τ! δἰ πρατγίυιη δὰ ροΟρι!γθῺ δίδίι δρθοίδγο ογοθϊυτ, νοΓ0 ] ἐοιμίηαη! Π ] δίιογο, αυΐϊ (ππογδιὶ υἱποὶΐ, ραγιμ6η!. ΟΡΙΧΗΙ, -- ΑΚΥΡΙΟ. δέ σοι δύσχολον εἶναι τοῦτο δοχεῖ, χαὶ ἀπόστηθι τῇ: χαχίας, καὶ ἅψαι τῆς ἐπὶ τὴν ἀρετὴν φερούσης ὁδοῦ" τὸ γὰρ ἔτι μιχρὸν ἑαυτοῦ διαφέρειν, οὐ δεῖ μιχρὸὺν. ἡγεῖσθαι. Τοῦτο δὲ ἔσται, εἰ τοῖς μὲν πονηροῖς ἐπι- τηδεύμασι μὴτε αὐτὸς χρῆσθαι βουληθείης, μὴτε τοῖς χρωμένοις χρῆσθαι, τοῖς δὲ ἀγαθοῖς χαὶ πράγ- μᾶσι χαὶ ἀνδράτι συνάψειας σαυτόν. Τοὺς μὲν γὰρ ἀγαθοὺς οὐδὲ μισούμενον φεύγειν χρὴ, τοὺ: δὲ πουτ,- ροὺς χαὶ φιλούμενον. ΥΞΒ,. --- ΘΕΟΔΩΡΩ ΛΥΓΟΥ͂ΣΤΑΛΙΏ. οἰ [αδἰπιηι ἱπιρογαπιὶδις σοπυθιῖγε. Οὐ τὸ ἁλαζονιχὴν καὶ ὑπέρογχον δεῖγμα ἄρχοντε- χοῦ ἐστιν, ὡς; ἡγῇ, φρονήματος, ἀλλὰ τὸ ἥμερον χαὶ εὐπρόσιτον, χαὶ τὸ πᾶσιν μετ᾽ ἐπιειχείας προσφέρε- σθαι. Ἐχεῖνο μὲν γὰρ θηριοπρεπὲς χαὶ ὀφιῶξες, τοῦτο δὲ ἀρχιχὸν, χαὶ τοῖς ὑπηχόρις λυσιτελέστατον. Οὐ γὰρ ἀπὺ φρονήματος, ἀλλ᾽ ἀπὸ φρονήσεως τεὺν ἡγεμόνων τὰ τῶν ὑπηχόων χατορθοῦται πράγματα. Τὸ μὲνγὰρ καὶ αὐτοῖς χαὶ τοῖς ἀρχομένοις σφαλερῶν, ἡ δὲ ἑχατέροις͵ ἀσφαλής " τοῖς μὲν (), εἰ τὸ ἀρ- χιχὸν ἐπὶ τὸ δημοτιχώτερον νεύειν ἀναπείθοιεν " τοῖς δὲ, εἰ τὴν ἐπιείχειαν τὴν ἡγεμονιχὴν εἰς ἀγάπην μείζονα
◆
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of virtue.
Virtue must be practiced with all one's strength — not merely admired from a distance. The person who knows what is right but does not do it is worse off than the one who never learned. Virtue is not natural to us — it must be won through daily struggle. But the struggle itself is part of the reward.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.