Letter 1606
Isidore of Pelusium→Unknown|isidore pelusium
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of virtue.
Virtue must be practiced with all one's strength — not merely admired from a distance. The person who knows what is right but does not do it is worse off than the one who never learned. Virtue is not natural to us — it must be won through daily struggle. But the struggle itself is part of the reward.
Μοπεῖ μι α ρερεαιὲς, φμογὴὶ τεηΐαπε απί6 παειι8 [μϑταΐ, (απ άφηι ἀεεΐδίαι. ΨΙΔοτῖα ἦλι δὐοοίυ5, 4ιοιὶ νϑηΐδηὶ οοιἶηυο ἀ6- ᾿ἰοϊογι "δοίυ8., γὸοπἶα οελη) ἰἀΐηα δάϊιυς οοΟιη τ Γ6. Ουδτγο ἰΘπραγϑυι.ἃ [ΓΟ υ8ι18 ἰ6 ρ86 ΟΝ Πνοῖο, η6. ἦπ ΡΓΘΟΡ8 Γυᾶ8, δἰ γοηιοθϊυιη Ὑϑηΐα: ἴα οἴ εἶα , υἱ ἀοίογα νδουυ ἰΠ50 6Π] ἸΠΟΣ εἰν! ΝυΩ Θοιμρτγο θη δὶ ν᾽ ἀϊοι. ΟΌΧΧΧ. -- ΟΡΙΕΜΙΟ ΟΠΑΜΜΑΤΙΟ(Ο. Ἔοιχας ἐχ τοῦ συνεχῶς συγγνώμης ἐφ᾽ οἷς πταίοις τυγχάνειν, χαὶ εἰς τὸ συγγνώμης μείζονα ἁμαρτάνειν πεπαιδοτριδῆσθαι. Τῷ χαλινῷ τοίνυν τῆς ἐγχρατείας χρησάμενος, ἀνείργειν σαντὸν πειρῶ τοῦ χατὰ χρημνῶν φέρεσθαι " χαὶ τὸ τῆς συγγνώμης φάρμαχον μὴ ἀχρεῖον χατασχεύαζε, ἵνα μὴ ὡς ἀγνώμονά δε καὶ ἀνάλγητον ἡ θεία λοιπὸν μετέλθοι δίχη. Υλ'. -το ὨΦΕΔΙΩ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΏ. δεῖγε γέπι ῬῈῪ σαμδαδ ξοθποδοετο. (Ατίειοῖ. ἰπ Απαίψι.) Μυχ πὰ νὶ8 ὁ51 υ , ἀρ Ἰοη Ὁ ]- εἰᾶ, οαυδα: γϑι ἀϊἶἰο ἃς ἀδιποιιδιγαι . Νβο Πὶ οδίδηἊεγα 65ῖ, 4υοιὶ Γ68 , 58εἰ δὶ υϑδΓγα 5ἰϊ, δῖ ἤετγὶ ροβϑίῖ, δδὶ ἀδιμοιδίγαμε . ἔπι δοΐμι ΓΘ δεῖγο, ΓΟ ΡῈ. Δ11528 ΟΟβηοϑοθιο. ΟΥΧΧΧΙ. --- ΞΕΚΕΝΟ. Μεγίστης ἐστὶ συγγραφῆς καὶ διδασχαλίας ἀρετὴ, αἱτιολογία χαὶ ἀπόδειξις, Οὐ γὰρ προσήχει μόνον διισχυρίζεσθαι, ὅτι τόδε ὅν () ἐστιν, ἀλλὰ χαὶ διότι ἐστὶν, εἰ οἷόν τε, ἀποδειχνύναι. Τοῦτο γάῤ ἐστιν ἀληθῶς εἰδέναι, τὸ μετὰ αἰτίας εἰδέναι. ΥλΔ". --- ΣΕΡΗ͂ΝΩ, ἤενιηι πιοιιοπάα υἱοὶδεϊμαάο. (Υἱώς ὀρ, .) δλνο ρυϊ68 δυρτα πδίυγαπι, οχίγααυ6 ποὐϊοοΓὶ ἃ- ιἰ8 (ΘΓ ΓΘθι8 δου δΐμο ἰππ φοη θη], Μὴ πέρα () τῆς φύσεως, μηδ᾽ ἔξω τοῦ μετρίου ἐμφορεῖσθαι τῆς εὐημερίας ἀξίου - ἀλλὰ πανταχοῦ δο υνΐψις πυιιληδη! ἰπίυοῦο δβογίθι, Υἱοἰϑϑιια - ( τὸ ἀνθρώπινον σχόπει, χαὶ πρὸς τὰς μεταθολὰς ὅρα, ΠΘΙΠ]ι6 ΘΟμ ΒΡ , 4υδϑ υη0 δϑερὺ ϊ6 Γ68 ἰῇ 601Γ8ἃ- τυ ὙΘΓΊΘΓΟ ρΡοΟίοδι. δ’. δηΐ) οσίγα αἰθαιη 6γΪ8 οἱ [ογίυῃλ8 ἰ.. ἴυϊο ΟΟἸ]οΟσΔυ . δ᾽ αυὰ Θηΐηὶ ρ6Γ- ιυϊλιΐο9 δοοί οἱ, ουθηΐοὶ ἰδὲ γᾶν, φυδϑοὶ - 0Γ08 πηδηῖα γοσυηῃάθηιϊ! σομ ἶ01 ΒυΠΠΔη28. ΟΥΧΧΧΙΙ. --- ΒΕΆΕΝΟ ΡΙΑΓΟΝΟ. τὰς ἐν μιᾷ πολλάχις ἡμέρᾳ πρὸς τἀναντία τὰ πράγ' ματα μεταστοιχειῶσαι δυναμένας. Οὕτως γὰρ καὶ ἀσπαστὸς ἔσῃ, καὶ τὴν εὐπραγίαν βεθαίαν ἕξεις. Εἰ δὲ χαὶ συμθδαίη μεταδολὴ, οὐδὲν ἀργαλέον πείσῃ, ἅτε προαποθέμενος σαυτῷ τῆς φιλανθρωπίας τοὺς θησαυρούς. ΥΛΙΡ. -- ΣΕΡΗ͂ΝΩ ΔΙΔΚΟΝΩ. δμειιίαΣ ργομτίμηι ξοόιότα ρμπὶτε. δυδι ἰη᾽υ5ι [υδῖδπι ἰγγοράϊ ροθηλι, Γαι ἀΠ4ὺ8 οἰ ἶμο, δὶ ἱπ)υδα ἢδι [υ8ιε , δυο ͵υδί6 - πο ἰδίγϑι , οἱ ᾿π5ι Ὁ8 ομποιη δ ργου θη- ΟΌΧΧΧΙΠΙ. -ς ὈΙΠΥ͂ΜΟ ΕΥ̓ ΠΕΆΚΟΝῚ ΒΑΘΕΒ- 9ΟΊΤΙΒυ5. Τοῖς ἀδίχοις ἡ δίχη χρεωστεῖ τὴν διχαίαν τιμω- ρίαν, χαὶ πάντως ἀποδώσει, εἴπερ μὴ μέλλοι ἄδικος εἶναι ἡ δίχη, ἡ πάντα δικαίως διέπουσα,, καὶ τῆς διχαιοσύνης πολλὴν ποιουμένη πρόνοιαν. ῃ ΥΔΓ', -- ΔΙΔΥΜΩ ΚΑΙ ΗΡΩΝῚ ΠΡΕΣΒΥΤΈΡΟΙΣ. « Ομκὶ πιαίε ασὶ! οὐδ ἰποφηι. » ( οαπ. πὶ, .) Νοη πιίτιιηι α πιαί ορραισπατὶ ὑοποξ. Ουϊὰὰ πιίγυ δἰ ἐπργοθ! θ005 ορρυβηθηιῖ [ δἱ δ6608 (ἰδγαῖ, κἱῖ δὐηϊγαμάυη. Εἰςὶ δ - ἄϊμ νὰ] νἰυοδίυγ, οἱ ποαυθ νΓΡῸ Θχρ ἰοδηύυιϊη, "ος Γ6 ἰρδᾶ ἰο᾽αγαηιη [πδεγῖϊ, οὐ Δι ἢ ΟΣ Γαιΐοια ἢϊ. Του τα ΘμἾ [εἰ Γαρυσοδηι, οἱ ἰδίγο- ")ὺ8, ἰΠΓ ἂ5 Οοῖ ΘᾺ. Πσ Θη (, ἅ([ [νι άσ ΔΟΟΙ συμ , διε νἱῖδπ) απ] ΓΟ αΓρσυΐ : αὐ ἰὰ τοἰ γα οὐ μΐ0 5δίορυηί. Οὐ χρὴ θαυμάξειν, εἰ οἱ ποντιροὶ τοῖς ἀγαθοῖς ἐχ- πεπολέμωνται. ε« Τοὐναντίον γὰρ () ἦν θαυμᾶ- στὸν, εἰ μὴ οὕτως εἶχον “ εἰ γὰρ καὶ λίαν ἄτοπον δι" χεῖ, χαὶ οὔτε λόγῳ ῥητὸν, οὔτε ἔργῳ φορητόν ἐστι τοῦτο, ἀλλ᾽ ὅμως κατὰ λόγον γίνεται. ᾿Εναντιοῦται γὰρ τὸ σχότος φωτί χαὶ λῃσταὶ τοὺς λύχνους σδεννύντες ἐπὶ τὸ λῃστεύειν τρέπονται. ΓἜλεγχον γὰβ ἡγούμενοι τοῦ σφῶν βίου τὸν ἐχείνων τρόπον, ἐχπὸ' δὼν αὐτὸν ποιῆσαι πραγματεύονται. ΥΑΒΙΑΣ ΓΕΟΤΙΟΌΝΕΒ ΕΤ ΝΟΤΕ. () Ρεὺ τὸ δὲ ὃν Δ ) οοἀϊ]. Ξγίθυηι τὸ δέον. ῬΟ5Ξ1ΙΝ. () Τμ 6γ γὰρ οἱ ἦν ἰἰάδπη οο4. ἰμδαγυο! ἂνν δ᾽ () άσμ, παρά. ἴρ. γΕ15. ὅ, ὑΓῸ εἶχον δοΥίθυηι ἔχειν, [Ρ. ΥὙΛΔ', --- ΘΕΩΝΙ. ἘΡΙΘΤΟΙΙΑΒῸΌΜ . Υ. -- ἘΡΙΒΤ. ΟΟΧΧΧΙ͂Χ, ΟΥΧΧΧΙΨΥ. -- ΤΗΕΟΝΙ. Παράδοξον φμὶά, ΠΙαράδοξόν ἐστιν, ὦ βέλτιστε, τὸ τῆς χρανούσης δόξης χρεῖττον, χαὶ τῆς συνηθείας ἀλλότριον. ΥΛΕ". ---ἰ ΛΔΕΟΝΤΊΩ ΔίΑΚΟΝΩ. [.. παράδοξον ἱπορίπαίμηι), ὙἱΓΟΓΌΠΙ ΟΡΙ , Δρρο δπάϊνπι, φυρᾷ θιθηδιὴ ὀκοοπμ ϑρίηϊοηθιη, οἱ ἂν 8ι1 68ὶ ΔΙ]. ΟΥΧΧΧΎ. --- ΠΕΟΝΤΙΘ ΕΡΙΒΟΟΡΟ, ΜΝ αἱὲ εἰἰρογδίηγπε εατετάοίες σοεγεεηαϊ. Μηδὲν, ὦ ἄρι
◆
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of virtue.
Virtue must be practiced with all one's strength — not merely admired from a distance. The person who knows what is right but does not do it is worse off than the one who never learned. Virtue is not natural to us — it must be won through daily struggle. But the struggle itself is part of the reward.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.