Letter 1603

From: Isidore of Pelusium, monk To: An unnamed person; then to Hilarion the Deacon Date: ~410 AD Context: Two letters — the first on how immoderate joy harms the soul more than sorrow does; the second (to Hilarion) on a related matter. At times, immoderate joy does more damage to the soul than sorrow does. For joy in excess lifts the soul up and drives it to distraction, and causes it to forget its own nature. Sorrow, on the other hand, humbles the soul's disposition, deflates its swollen pride, reminds it of its own condition, and drives it toward virtue. We ought therefore to stand above both joy and sorrow — not numb to either, but not at the mercy of either. This does not mean grief is good and joy is bad. It means excess in either direction is the enemy. The soul that cannot be moved by sorrow has lost its sensitivity; the soul that is swept away by joy has lost its stability. What we are after is neither stone nor water — but something that receives and returns to stillness.

Απὲνιϊ πιϑάετα ὁ ἱπ ρτοερετῖε ααἀνονεῖεξημα δεγυαμάα. ᾿ Νίπιΐσπ ρσαυάΐυπλ πιδρὶθ ἱπιογ πὶ απᾶπὶ ἰυεἰὰ8 Δηΐπη0 ποροὶ. Νδι δ(([ ὕθηᾷ πιϑῆϊα πιούοϊ, Ἔστιν ὅτε χαρὰ ἄμετρος λύπης πλέον τὴν ψυχὴν ἀδε- χεῖ. Ἢ μὲν γὰρ ἀναπτεροῖ καὶ παράφρονα αὑτὴν ἐρ- παϊυγϑαια ἱμάυοῖ! οὐ] να. [υεῖὰ5. γογο Ποπιπβ αὶ γάζεται, χαὶ τῆς φύσεως λήθην ἐμποιεῖ. Ἢ δὲ τὸ πιδπΐοπι ἀοπἰββίογθπι τοϑάϊι, [μϑίππιαιια ἀοήϊείι, διιρ [Δο͵ σοη αἰ ἰο πη ογΘ Σ Υἱγι ἀδη Ζ08 δϑιγίησίι. Οδιάϊ ἰίδαυα οἱ Ἰυοίυ5 νἱοίογοπὶ ἀδεεὶ : εἰσ αυο οἰἴδη ποδογαῖθ οΟπϑιδηίογαυο [- ΠΠΠΤΠΕ ΟΝΙΥ͂. -- ΠΙΕΒΑΓῸΙ ΙΆΘΟΝΟ. φρόνημα αὐτῆς ταπεινοῖ, καὶ τὸ φύσημα χενοΐ, καὶ τῆς φύσεως ὑπομιμνήσχει, χαὶ εἷς ἀρετὴν σδυν- ελαύνει. Χρὴ οὖν χαὶ χαρᾶς χαὶ λύπης ὑψηλότερον εἶναι, καὶ μετρίως χαὶ ἐπιστημόνως τὴν ἑκατέρας φέρειν ἔφοδον. ΥΔ'. -- ΙΕΡΑΚΙ ΔΙΑΚΟΝΩ: Ποτίαίμ αἱ, οἰ απὶπιΐ πιοτϑμπι σοφηοξοαί, εἦμα ἱπεμπιθαῖ Ἰωὼ (ον [. αὐ ὁμηλάεπι ἐρὶδι. , εἰ ἰὲδ. Τὶ, ἐριεῖ. ΡΙυ5 μοίαβὶ ὡοαγοίδη! ργοροϑίίιηι, ρδγβυἃ- ΓἾ ) ΦρτΟΙΆΓΟ, δἰἾλπ ἦι] ΠΙΟΓΌΟ οὐ δῖι [α οἰ ΐ, οἱ 88ηἰϊδίεπι οοηβο4υϊ βἰυάοαϊ, 4υᾶπὶ Ἰηδάΐουβ αι το! ςαηηοηίδ ῥ᾽ υγίηια οἱ Ἔχαυϊ δἰ ᾿Δῦοᾶι. Π122 οηΐιη δὶ σΟποιγγδηΐ υπηΐγογβα, ὨΪ ἘΠ 11π6 ργϑιθγη 8ϊ ΘΟΓΌΠῚ αυξ δά γεοῖδπη ρογιπθηὶ να]οιυάίπαθπ), ( ρΡοβδιηῖ οἴἥδοοτθ ΦΦΟΥ ργοροβίίο τοϊυσίοίιν, οἱ ον ἶδιι5 δἀνογβοίυν. δὶ ( ἰχίιατ πηογο ποϑιΐ ἰδῦο- ΤΆΤΟ, ποιὶ αυϊάδπι οσΐσυυπι ᾿ος (πη δι ἷπὶ τ ρτοιΐ, Ὁ ΓΟΙΔΓΟ ποδοίϊυηι), δ οροῦϑπι αἰ πο υἱ ὁ0ῆ- ὙΔΙΘ5ΟΔΒ, (ΟΠΥΔ] δυ!6Ιη δἱ οοπογὶ 'ρ86 οἰῆσοΓο 88η1:1Π , οἱ ἃ ἢ60 ροι(ἰατί5 τυ] οοφη!ἰοπθη, αυθ οἱ "δῖυγαπι οἱ πῃ οΥθΟΓῸΙ τηαἰὰ οἰ πἰα (ΔΟ δυρογωῖ. (ὈΥ.--ΡΑΙΠΑΌΙΟ ΒΙΑΘΟΧΟ. Καὶ τοῦ ἰατροῦ χἂν ἄριστος εἴη, χαὶ τῶν βοηθτ μά- των χἂν πολλὰ εἴη χαὶ πολυτελῆ, χαὶ τοῦ νοσήματος χἂν εὐἷατον εἴη, μᾶλλον δύναται ἡ τοῦ νοσοῦντος κροαίρεσις, εἰ πείσειεν ἑαυτὸν ὅτι νοσεῖ, καὶ εἰς θεραπείαν ὁδεῦσαι σπουδάσειεν. Εἰ γὰρ καὶ ἐχεῖνα πάντα συνδράμοι, καὶ μηδὲν παραλειφθείη τῶν φε- ρόντων εἰς ὑγείαν, οὐδὲν τοσοῦτον δυνήδονται τῆς προαιρέσεως τοῦ χάμνοντος ἀντιπραττούσης, καὶ τούτοις ἅπασι πολεμούσης. Εἰ τοίνυν χαὶ αὐτὸς εἴδας ὅτι νοσεῖς (οὗ μιχρὸν δὲ καὶ τοῦτο " πολλοὶ γὰρ ἡοσοῦντες οὐδὲ ὅτι νοσοῦσιν ἴσασι), σπούδασον καὶ ἑἱατρείας τυχεῖν.’ Τύχοις δὲ, εἰ σαντὸν συντείνοις, χαὶ τὴν θείαν χαλέσειας ἐπὶ σαυτὸν ἐπιστήμην, «τὴν χαὶ φύσεως, χαὶ νοσημάτων, χαὶ πάσης περιγι- νομένην χαχίας. ΥΕ', -- ΠΑΛΛΑΔΙΩ ΔΙΑΚΟΝΏ. Ἀδυποὶ οἱ αραα δηι, εὶ τιαἰφαίχεταί, ἀροϊοφία ρωγηοὶ οἱ εἰτηῖΐ6 μοοσαίμηι υἱοί ἐπ ροείετμηι. ((οπ[ἐτ. ἐἰ ἐδ. Εἰ] σον εἶο ἃ ( αἴῪείυ, αεἷ οἴάγυπι ] 6ϑι, Εἰ χαὶ ὁ λοιδορηθεὶς παρὰ σοῦ δῆλός ἔστιν ἑἐξωρ- Βιςοδηϑοϑί, ἰΔΐοδῃ8 αυοπηοάο ὑτγαῦΐ ἃ ( ροπᾶβ Ὦ γισμένος, ὑποφαίνων τε ὡς οὐχ εἰς μακρὰν () δί- οι Δοῖ5 Οχὶ αὶ, ἰδηη]υδλῖὴ 4Ὁ ἰη᾽ατίο οἱ ἱργοῦο, ΡΟ ἰϑιηθῃ δι πη Π]0η] ἰρϑυπν ῬΑΓ υΓΌΠ), η0 νἱπαϊοαῖυγυηιν. ΟυδΓα βὶ πιουίϑ! πὶ Ῥπᾶπι οἰΐυ- . ( υοά ἰυϊυτυη ΒΡΘ6ΡΟῚ, ἰοἰρβιη πιούδγαγθ, οἱ ἃ τ. ΡΠ πὶ ΓΟρΟΘ66, πιοί8η068 ( 'ρ86 ἤδρείδη8. θ)- [Θῃβῖσπα ΥοτῸ ρυγβαιίοηθ . πιράϊοἰηδπι ΑΠ6Γ68, δοουγαῆθα γοὐάθ5 () (ογα υὧυἱ ( αυἱά Ροδι δ. ποη σΟπηΠ . δ᾽ γάγῸ ἀηϊσυυηι Οὐ ίι65, οἰϑὶ μοτηΐηυμ οἴδιιρί . φιυρρι!οἰυπι, θΐΪ πνᾶπηπὶ ΠΟη χας ἀπαιτήσει τοῦ τολμήματος, ἅτε ὑδριστὴν ὄντα καὶ ἀτάσθαλον" ἀλλὰ πιστεύω, ὡς εἴξει τῇ παρ- αινέσει, χαὶ οὐχ ἀμυνεῖται. Ἐῤ τοίνυν διαφύγοις γυνὶ τὴν παρὰ ἀνθρώποις δίχην (διαφεύξῃ δὲ, ὡς οἶμαι), σαυτὸν σωφρόνισον, χαὶ τὴν δίχην ἀπαΐςησον, τῇ μὲν μετανοίᾳ σαυτὸν μαστίζων, τῇ δὲ ἀπολογίᾳ τὸν ὑδρισθέντα θεραπεύων, χαὶ τῷ μηχέτι τὰ αὐτὰ δρᾷν τὴν ἀσφάλειαν ποριζόμενος. Εἰ γὰρ τοῖς αὖ- τοῖς ἐπιμένοις, εἰ χαὶ τὴν παρὰ ἀνθρώποις λάθοις δίχην, τὴν θείαν οὐ λήσεις. ΥΑΠΙ“ ΠΕΟΤΙΌΝΕΘ ΕΤ ΝΟΤ “.. () Ῥγο μαχρὰν σιν δοτί θαι! μικράν. ΥοΓ8. ὅ, ἀπαιτῆσει ἐνυϊαηῖ ἴῃ ἀποτίσει, γεγε. , το τὴν ἃη6 δίχην,. οἱ γέγϑιο δηῖορ. ρῖῸ ἐπιμένοις ἰιδυοοὶ ἐπιμείνοις. Υφ'. --- ΣΕΡΗΝΩ. ἘΡΙΦΤΟΙΑΒΟῸΜ . Χ.-- ἘΡΙΘΤ. ΟὈΧ. ΟΥΥ͂!. ---- ΒΕΆΕΝΟ. γιρει ἰαπιἀαἰο εἰ δόχιι. ορὶεί. οἱ . Εὶ τοῖς ἀρετὴν ἀσχοῦσι, μετὰ παῤῥησίας νῦν πε ἕξεστι βιῶσαι, χαὶ μετὰ τὸν ἐνταῦθα βίον παρα-᾿ στῆναι τῷ θείῳ διχαστηρίῳ " τοῖς δὲ καχίαν ἀσπαζο- μένοις αἰσχύνη νῦν τε ἕπεται, χἀχεῖσε ἕψεται " διατί μὴ ἐχείνην μὲν περιπτυσσόμεθα " ταύτην δὲ ποοτρο