Letter 1588

From: Isidore of Pelusium, monk To: An unnamed person, concerning Zosimus Date: ~410 AD Context: Isidore describes the spiritual logic of those who use their unearned dignity as license to sin — treating God's generosity as the occasion for their failings. I know that they have received positions of dignity greater than their personal merit warranted. Thinking therefore that they may transgress without fear, they are turning nothing other than the divine philanthropy — which is worthy of more praise than anything — into the raw material for their own sins. That is not even right to put into words. But those who are right-minded should not fall into the same error, nor be swept into the same madness. Rather, they should take all the more pains to show a life that matches the honor they have received — to shine, as far as they are able, in their actual deeds. The generous treatment you have received from God is not a signal that the rules do not apply to you; it is a summons to become worthy of it.

Ῥε Ζοεῖιπο, ςαἰφτῖεφιε φωυὶ δεὶ ἰοπραπίηιϊαἰ6 αϑειεϑαπίμν. δέρτα εαρο εἰξάεπι αὐ ἐμημάἐηϊ. Οἶδα ὅτι χρειττόνων ἣ χαθ᾽ ἑαυτοὺς τετυχήχασιν Β ϑοῖο ἀϊφηϊίδίδδϑυργα υγογϊυπὶ ΘΟπβο Ό ρΙΟρΡίοΓοα. ἀξιωμάτων" διὰ τοῦτο πλημμελεῖν ἀδεῶς οἰόμενοι, οὐδὲν ἕτερον, ἣ τὴν θείαν φιλανθρωπίαν τὴν παντὸς ἐπαίνου χρείττονα, ὑπόθεσιν τῶν οἰχείων πταισμά- των ὁρίζονται, ὅπερ οὐδὲ εἰπεῖν θέμις. ᾿Αλλ᾽ οὐ τοὺς εὐφρονοῦντας οὕτω διαχεῖσθαι χρὴ, οὐδὲ εἰς τὴν αὐ- τὴν ἐχείνοις ἐλαύνειν μανίαν, ἀλλὰ τότε μάλιστα σπουδάζειν τῇ τιμῇ συμδαίνοντα παρέχεσθαι τὸν βίον, καὶ ὡς ἐνδέχεται λαμπρύνεσθαι τοῖς ἔργοις " ἵνα χαὶ γλῶτταν εὔφημον, καὶ διάνοιαν εὐγνώμονα ἔχοντες τοὺς κατὰ τῆς θείας μαχροθυμίας ὁπλίζοντας τὰς γλώττας ἐπιστομίζωμεν. ΤΚΑ', --- ΙἹΕΡΑΚΙ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩ. ἀοϊπαθθτο δυάδοίογ, φυοά οχἰβιϊπηθηΐ ἢ ἰϊυὰ φυδῖι ἀϊνίηϑπι Ὀοπίβη ἰ8ί6π , ἸΔυάαγί δ81 "θη ρο881 , ΘΒ ἀγρυιιοηίυπν δυογυπὶ ἀεἰϊ- οἰογυπι, φυοὰ ποίδ5 6δὶ ἀΐςογθ. Αἱ ποη [ δ6ῃι ἀδοδὶ βαρίοη!, ποὺ ἴῃ δδηιίοπὶ ἱπη ΔΠΊ6Ι - εἶδαν, δβοὰ ἰυπὶ πιαχὶπ ἀδγθ ορϑῦϑπι, υἱ ᾿ιοπαϑία γἱίὰ ἰγδηδίχϑιυν, υἱαὺς τοοῖο δοιί8 6δηὶ ΠΠϑιΓοηί, υἱ οἱ ᾿ἰησυδ Ὀδηΐσηθ Ἰοαυδηιοπι, πιοηίοιηαυ8 ΓΘΟΙΘ βοηιἰοηίοπὶ ΒΔ Ὀ , ΘΟ ὡἃ ΟὈίυγοηι, αυΐ ἴῃ Ὀεἱ Ἰοπραηϊπι! δίθαι ᾿ἰη5 δουσγυηῖ. ΟΟΟΧΣΙ. --- ΙΠΕΒΑΟΪ ΡΆΕΒΒΥΤΕΠΟ. ϑαεεταοιὶ νἱαπάα εραπάαία, μί εἰ δρὶεί. ἐεᾳ. ἰδ. τι, ρει. . Οὐχ ἴσην, ὦ μαχάριε, πρὸ τοῦ ἱερωσύνης ἠξιῶ- Νόοη ρᾶγοπι), Ο ὈΟηΘ, 8ηῖ6 αἱ ροδί δδρίι πὶ Γ- σθαι, καὶ μετὰ τὸ ἀξιωθῆναι, εἰ πταίσωμεν, δίχην δώσομεν, ἀλλὰ πολλῷ πιχροτέραν. Οἱ γὰρ μηδὲ τῷ τῆς τιμῆς τοιαύτης ἠξιῶσθαι βελτιωθέντες, ἀργα- λεώτερον δίχαιοι ἂν εἶεν χολάζεσθαι. Γίγνεται γὰρ εἰχότως τὸ τῆς τιμῆς μέγεθος μείζονος; τιμωρίας ἐφόδιον ΤΚΒ'. --- ΤῊ ΑΥ̓ΤΩ. ἀοιξμη ἀ6! πΠαᾳυδῆυβ, ρα διὴ ἰυδϑαμ185, . μ δΔοούθίογοι. ΝᾺΠπὶ Π6 ἰδία φυϊάδπιὶ ΠΟΠΟΓΪ8 ἀΐφιὶ" (αἴ6 τοάάϊιϊ δυιηῖ πιο! οΓ68, Θαυυπι . ξ, ΑΜΠ18 Ρπηΐνὶ. Εδι οπΐπὶ τρογίιο ἴρβ8 [ΙΟΠΟΥΪ5 πηϑρηΐυ00 δ ΡΠ οἰ! τηαὐοτίβ οοςδϑῖο. ΟΟΟΧΧΊΙ. --- ΟΙΌΕΜ. ἰδαεσογαοίμηι σταυΐοτα χσιαπι ἰαἰσοταπι ἀεἰϊεία. Ὥσπερ ἐν νηῖ, ὅταν μὲν ναύτης σφαλείη, βρα- χεῖαν τὴν βλάδην τοῖς συμπλέουσι φέρει", ὅταν δὲ ὁ χυδερνήτης, χοινὸν ὄλεθρον παρασχευάζει, οὕτω τὰ μὲν τῶν ὑπηχόων πταίσματα, οὐχ εἰς τὸ χοινὸν τοσ- οὔτον, ὅσον εἰς αὐτοὺς φέρει τὴν βλάθην “ τὰ δὲ τῶν ἱερωμένων εἰς; πάντας ἀφικνεῖται. ΈΚΡ', -- ΤΏ ΑΥ̓́ΤΩ. ὕι ἴα πανὶ ίο 8ἷ αυΐὶθ παυϊὰ ἀοιπαυδὶ, πιΐηι: ἰά παν ραηιδυ8 δἴογι ἱποοπιπηοάιϊιπι; 5Ϊ υ6γῸ συθθγι- ἰογ, σοπηπηπθπὶ) ργοουγδὶ ἱπιθγιη; δὰ δυιϊηθοιη τούυπι δυθάϊιοτυπι ρθοοαῖα ποπῳ ἰδ πὶ , υδπὶ . ἰρδὶ οδρὶ τὶ τη υπὶ ἀγοθβϑυηϊ. Αἱ βδςρογάοίαπι Υἱ- Π ιἷα ἰπ οππὸδ οχοιηρίο γοὐυηιλη!. ΟΟΘΟΧΣΙ͂Ι. --- ΕἸΌΕΝ. δαοςεγάοίμπι ἐδ εἰιϑάϊ!οτιιπι ξαίαφόγο, Μαΐογαπι ἀοίϊοσία ηγαυΐοτα. Εἰ μόλις, ὦ ἀγαθὲ, κατορθοῦντες οὗ τὴν τῆς ἱερωσύνης ἐστεμμένοι λειτουργίαν ὠφελῇσαι δυνη- θεῖεν (οἱ γὰρ ἀρχόμενοι τὰ μὲν κατορθώματα χᾷἂᾶν μεγάλα ἧ, βραδέως, τὰ ὃὲ πταίσματα χἂν μιχρὰ ἧ, ὀξέως ὁρῶσιν), οἱ ῥᾳθύμως ζῶντες, χαὶ μηδεμίαν τῶν ὑπηχόων ποιούμενοι πρόνοιαν, ποίαν οὐχ ἐνστά- ζουσι (θῦ) χαχίαν τοῖς ὥσπερ ἀπολογίαν ἔχειν οἱο- μένοις τῶν οἰχείων πταισμάτων τὰ τῶν ἡγεμόνων ] υἱχ ἰδηάοιῃ, θομ6 Υἷγ, γοοία αυΐϊὰ ἃς οὐηὶ ἰᾶυ ἀ6 Δ56 4υΐ δ4ογῖ8 βυηι ἰηἰιἰαιΐ ργοάθβδα αυθδηΐ (διά ϊιϊ δηΐπι τοοία φυϊάδπι φόθι8, ΄υδπινΐβ ΠηΔ , ΠΟῚ (Δπὶ Οἷϊο; ροούδία ν6ΓῸ ἰδπιηοίδὶ πη εἰεἰ58η16 δηἰπηδάνογιυπι), πο ἢ ζοη ΟΡ νίνθηίθθ, εἰ Π0 18π συ θά! οτυπὶ ουγᾶιῃ φογοηΐθ8, 4083Π ΠΟη ἷμ - Π 8η ἱπιργοθί(δι6η) [ φιΐ ργοργίογυνη ἀ6 Ἰοἰογι νι ἀοίοηδἰοηθίη ἰιᾶυογα ρυΐδηϊ ροοραίδ δι)ρ6-» ΑΒΕ ΓΚΕΟΤΙΌΝΕΒ ΕΤ ΝΟΤΙΑ. () Πύδιη τὴν ἴῃ τὸν πιυϊδηϊ. ῬΟΒ5ΙΝ. () ΡζῸ ἑνστάζουσι, οοάἀϊ. αν δηὶ ἐνστάξουσι, ἰν. . ΙΒΕΟΚΒΣ ΡΕΠΌΒΙΟΤῈ τἱογοπι, οἱ ἰηίγορῖ δ ἴῃ ἀπο [λεΐηυδ τυση! " Μασίπια Α ἁμαρτήματα, καὶ ἀδεῶς ἐπὶ πᾶσαν παρανομίαν χω- ἰιδαθο ἀδεοὶ φδοογάοίοϑ δδίοβεγο ἰδη]ι8π) ΡΓῸ εἰμθίᾳυθ δυϑ᾽δοιϊθ᾽ δίηϊ ταιϊίοηδαι γοἀβϊυγὶ ". ΟΟΟΧΧΙΥ. --- ΖΟΒΙΜῸ ΡΒΕΒΒΥΤΕΒΟ. ροῦσι; Μάλιστα τοίνυν τοὺς ἱερωμένους φροντίζειν χρὴ, ὡς καὶ ὑπὲρ ἑαυτῶν, καὶ ὑπὲρ τῶν ὑπηχόων λόγον ἀποδώσοντας. ἘΚΔ΄. --- ΖΩΣΙΜΩ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩ. Βαιτον ἡ ἰεἰξ ἰότοτο ἃ γεεξοαῖῖε γευοσαῦε ΓΟΠαΙΆΓ. ἰπ͵]υγίαγαπι, ἀδαυδ ομίπίοπυπη πηαππίιυσίπα, ΟΥ ὨυπΊΈΓΟ ΘΟΓῦπιὶ 4ιἱἰ οσοηβοί