Letter 1553
Isidore of Pelusium→Unknown|isidore pelusium
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person
Date: ~410 AD
Context: Isidore addresses someone scandalized that a corrupt man named Zosimus dares to serve as priest, arguing that the apparent injustice of the world is actually evidence for the coming judgment.
The vile and God-hated Zosimus dares to serve as priest — as you write with shock. But let this very thing strengthen your faith that judgment certainly awaits. For if everyone in this life received what they deserved — the righteous their rewards and the wicked their punishments — the whole idea of a judgment would be superfluous.
But since many wicked men prosper and many virtuous men are passed over, the very thing that causes distress should be what resolves the distress: precisely because this life does not sort things justly, there must be a settling of accounts. God would not be just if he allowed these things to stand permanently. That they are allowed temporarily is an invitation to faith.
μὸν () τὸ μιαρὸν καὶ θεομισῇ, ὡς γέγραφας, Ζώ- σιμον ἱερᾶσθαι τολμᾷν " ἀλλ᾽ αὐτὸ τοῦτό σε μᾶλλον ῥωννύτω εἰς τὸ πιστεύειν πάντως εἶναι χρίσιν, ἐν ἧ ἐχάστῳ τὸ πρόσφορον ἀπονεμηθήσεται. Εἰ γὰρ πάν- τες ἐνταῦθα ἀπελάμδανον τὰ προσήχοντα, οἱ μὲν τὰς ἁμοιδὰς, οἱ δὲ τἀπίχειρα, περιττὸς ἣν ὁ τῆς χρίσεως λόγος. Ἐπειδὴ δὲ πολλοὶ μὲν φαῦλοι εὐημε- ροῦσι, πολλοὶ δὲ σπουδαῖοι παρευημεροῦνται, αὐτὸ τοῦτο ὃ τὸν θόρυδον ποιεῖ, τοῦ θορύδον χαὶ τῆς ταρᾶ- χῆς ὀφείλει εἶναι ἀναιρετιχὸν, ὅτι ἑχάστῳ τὸ πρέ- πὸν ἀποδοθήσεται. Οὐ γὰρ ἄν δίκαιος ὧν ὁ θεὸς ταῦτα περιεῖδε γινόμενα, εἰ μὴ ἔμελλε χαὶ λόγων χαὶ πράξεων χαὶ ἐννοιῶν μετὰ ταῦτα ἀπαιτεῖν εὐθύνας " χαὶ τοῖς μὲν τιμὰς, τοῖς δὲ τιμωρίας ὁρί- ξειν. ΣΙ’. --- ΣΤΡΑΤΗΓΙ͂ ΜΟΝΑΖΟΝΤΙ Ῥγνονεῖεῖι δὲ ἱπυΐδειγαπε ἀπιΐοος ἐπ πιοπαείετῖο. ([π. ορίεί. .) Ζδ πι6, οὐ Ὀοη0 Ὠ60 ἀΐοᾶπι, ἴῃ πιοηδβίοτίο ὁχ- ϑρδοῖδ. ἀσοθάδη δηΐπ, υἱ Δη68 οηο , Ὠεὶ Οὐ ἱπδρὶ ΟἾΔ , οἱ μ6Ρ Οπηηΐα δάπιηγαηάιϊπι Τ - ὑοδίυπι ᾽4ην ρτ θαι διηϊουπ (Δοίυπὶ, ΠΟΏΟΓΕ πιᾶχί πιο οοηηρίοχυγυδ. Ἤδη με, σὺν Θεῷ δὲ εἰρήσθω, προσδόχησον ἐν τῷ μοναστηρίῳ " ἤξω γὰρ τὴν σὴν πρό γε πάντων ὀψόμενος θεοσέδειαν, καὶ τὸν διὰ πάντα θαυμάσιον Θεοδόσιον, διὰ μαχροῦ () φίλον ὄντα, χαὶ αφόδρα ἡμῖν τετιμημένον, περιπτυξόμενος. ΨΑΒΙΑΕ ΚΕΟΤΙΟΝΕΒ ΕΤ ΝΟΤΑ. () ᾿Ιπῖεγ δρόμον 6ἱ τὸ ἰηδόγυμῖ Δ θῸ οοἀϊ. ἐχ- κοπτέτω. ΠΌ551Ν. ! () Ργὸ διὰ μαχροῦ ουἀ4. γαῖ. οἱ ΑΙ. εε΄ ϑυηῖ διὰ μιχροῦ, [». ΣΙΖ'. --- ΑΡΠΟΚΡΑ ΣΟΦΙΣΤΗ͂. ΕΡΙΘΤΟΙΛΆΌΜ . Υ- -- ΕΡΙΞΤ. ΟΟΧΙΣ. ΟΟΧΥΙΙ. --- ΠΑΚΡΟΟΒΑἍΙ ΒΟΡΗΙΘΤΙ. δε νατὶϊ τἠείοτμνι αἀἰσεμαἑ ρεπόγιϑαε. ((οη[ἐγ. φριδί. .) Τῶν συγγραφέων οἱ μὲν αἰσχρὸν ἡγοῦνται μὴ σαφὲς εἰπεῖν, οἱ δὲ ἐν τῇ ἀσαφείᾳ τίθενται τὴν ἰσχὺν, χαὶ οἱ μὲν τιμῶσι τὸ μέτριον, οἱ δὲ ἔξω φέ- ρονται τῶν καιρῶν " οἱ μὲν τῶν ἠχριδωμένων ὥτων στοχάζονται, τοῖς δὲ ἀρχεῖ τὰ μειράχια σεῖσαι " χαὶ οἱ μὲν ἀμείνονες εἰς προοιμίου χρείαν, οἱ δὲ ἐν παρα- δείγμασίν εἶσι πλούσιοι" -οἱ μὲν οἶχτον ἐμύαλεϊν δεινοὶ, οἱ δὲ θυμόν " τῶν μὲν τὸ βραδὺ λυπηρὸν, τῶν δὲ τὸ ταχὺ τερπνόν" οἱ μὲν ὕπνον ἐμποιοῦσι, μιᾷ χαταχρώμενοι ἰδέᾳ, οἱ δὲ χαὶ ἀφαιροῦσι ταῖς μετα- Θολαῖς. Χρὴ τοίνυν τὸν βασανίσαι συγγράμματα εινὸν, πάσης χαὶ χάριτος χαὶ ἀπεχθείας ὄντα χρείτ- τονα, ἔχάστου συγγραφέως χαὶ τὴν χαχίαν χαὶ τὴν ἀρετὴν εἰδέναι" χαὶ τῇ μὲν ψηφίσασθαι, ἐδ δὲ μέμ- Β νόζοὸ νἱιυρογδηάο. Ψψασθαι. ΣΙΗ͂'. --- ΑΦΘΟΝΙΩ. ϑογίριογυπι γποιογυπαυθ δἰ αυϊάθαι ἴυγρὰ ἀυεσιῃηί οὔδουτα ἀΐοοῦο : ἴῃ οὨϑουγίιδιο ἀδεου5 ] οδδηὶ : οἱ πιοάΐυπι ἰὁπσοηϊ : ] πηοάυπι ὁχοσάμη!ι. θυϊ- ἐδ) δουι8 δυάϊυηϊ δυγί θα; σοηιθηςὶ δυηί δ - Ἰοδοθθθβ πιουΐϊβδδ6. ΝΟΠΒΟΙ ὀχογα υἱθηῖ6 ΡΓ28- δίδηϊ, ΘΧΘΙ αθυπάδηξ, (Οὐοιμπιίδογδιϊοηθπι αυϊάδπι πουπὶ ἰπουίοῦθ,, ἰγδ δἰϊ. Θυΐάδληι ἰΔτὰϊΐ- ἰαίο ἀϊδριίοθης, οοἰογ (δία ρίδοθδίὶ. Αἰΐΐ υπϊς8 ἀϊοοπάϊ (γα δου) οοποϊ ἰληϊ, δ ἱ Ἵο οε ( ουπιάθι θὁτουϊίυηι. Ὀόεαὶ ἰἰδαᾳυδ θυ, ᾳυΐ δερὶρίΆ δἰϊογαῃι) δἰῖ ὀχρίογδι γα, ΔΠΊΟΓΘ δίᾳυο ἰηυ ἀΐλ πῸἢ δυρογυὶ, οπηηίΐᾳυθ δάθο βογίρίουὶ Υἱἶυ ἰαχία ὃς Υἱγῖυβ οοφῃοδοθηάα : ἰδῆς υϊάδαι ἰδυάδηδο, ἰΠ 8πὶ ΘΟΟΧΥ͂ΠΙ. --- ΑΡΗΤΟΝΙΟ. , Ῥ νσίηδίας εἰ [ογπίταιἷο ἀιο εἐχίτεπια, σοη)μσίαπι πιεαΐπηι, υἱγοίπιίαίε ἱπ[ετίαα. ((οπ[ετ. ορὶει. ). Καὶ ἡ παρθενία, ὦ βέλτιστε, καὶ ἡ πορνεία τὰ μέτρα τοῦ νόμον ἐξέδφησαν, ἀλλ᾽ οὐχ ἐπὶ τοῖς αὖ- τοῖ;. Ἡ μὲν γὰρ ὑπερέπτη, ἡ δὲ παρέδη. Καὶ ἡ μὲν τὰ χοῦφα χαὶ ἀνωφερῇ, χαὶ τὸν οὐρανὸν. πολοῦντα,, ἡ δὲ τὰ χατωφερῇ χαὶ βαρέα σώματα ἐμιμήσατο " ἡ μὲν διώχει τὰ μεταδολῇς χρείττονα, ἡ δὲ ἐχεῖνα, ὧν ἡ μεταδολὴ συμφυὴς, καὶ ἡ κόλασις σύντροφος" ὁ δὲ τίμιος γάμος τούτων ἑκατέρων μέσος τυγχάνων, Υἱγείη δα, Ὀοη6 Υἱἷγ, ἃς ἴογωΐεδιίο Ἰοσἷδ ὀχοθάυηϊ τηούυπι, οἰϑὶ πο οοάσῃ πιοῦύο. [ δηΐπὶ βυροΓ- εγλάϊυν; δῷς ἰγδηϑαγοάϊυγ. ΠΠ ὰἃ, υἱ ἰονῖα 5ο]ϑηῖ, δυγβυπὶ [ογίυγ, ἰῃ σΟἰυμ406 ἰδ ΐ ς ἰδ. ἀδογβυ γΓαρίίυνγ, φγανίδ ἱπη δη8 οογρογα. [Π βθοίδιυγ πιι- ἰΔιἰοπὶ πο Οὐηοχία, πῶς πιιίαιϊοηΐ οοβπδία.,, ὃς ροίΐυ8 οδαοχία. Μαιγίποηΐαπι ἢ) ἀϊιοῦυ8 ἰηίοῦ- Ϊεεῖυπι ; Αἰἴο φυϊάδπι ἰηΐογ'υ , Γ0 ὙΘΡῸ - τῆς μέν ἔστι χατώτερος πολλῷ, τῆς δὲ ἀνώτερος ΕΑ Ιηἴυ8. Υ᾽ρρίηϊδια οοἷπι οοπἰυφίυπι τπιΐηυ5 6δὶ οἱ ἢυ- πλέον, ἢ ὅσον αὐτὸς τῆς παρθενίας ἐστὶ ταπεινότε- ρος. Διὸ χαὶ τῆς μὲν στεφανουμένης, τῆς δὲ κατα- χρινομένης, οὗτος σύμμετρον
◆
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person
Date: ~410 AD
Context: Isidore addresses someone scandalized that a corrupt man named Zosimus dares to serve as priest, arguing that the apparent injustice of the world is actually evidence for the coming judgment.
The vile and God-hated Zosimus dares to serve as priest — as you write with shock. But let this very thing strengthen your faith that judgment certainly awaits. For if everyone in this life received what they deserved — the righteous their rewards and the wicked their punishments — the whole idea of a judgment would be superfluous.
But since many wicked men prosper and many virtuous men are passed over, the very thing that causes distress should be what resolves the distress: precisely because this life does not sort things justly, there must be a settling of accounts. God would not be just if he allowed these things to stand permanently. That they are allowed temporarily is an invitation to faith.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.