Letter 1550

From: Isidore of Pelusium, monk To: Zosimus the Presbyter Date: ~410 AD Context: Isidore rebukes a presbyter who has not only refused to help the poor but made their condition worse. If you are unwilling to heal anything, and actually deepen the wounds of the poor — what more terrible battle are you creating for those already fighting against the hard-to-cure and hard-to-fight beast of poverty? The alms that the merciful provide for their sustenance, you remove. I say this plainly: the priest who enriches himself while the poor in his care go hungry has not only failed in his duty — he has actively done harm. The one who can see a wound and does not close it is not neutral; he is complicit. What excuse will you give when asked to account for those you were placed there to tend?

Βαᾳυϊάδ) που δβερίοηἰίδηη [εγοὸ, παι β599 σοηΐγὰ νίγυ), αυθῖ ἤθη δυύίογίπι, ργοηυδιῖο, πέᾳυὸ δ0460 ᾿ιάοχ. : γ6γῸ βϑηϊθιια ἰδία σΟηἀθ)η6- ἴυγ, ἀρηίγα Πα ἰαης ἰυάϊοίαπι [ΓΘτγοίυΓ. ΟΟΣ. ---- ΖΟΒΙΜΟῸ ΡΆΕΒΒΥΤΕΒΟ. Οπαπέμηι δοοία ραμρότγεπι ἰηἐογυετίεγο εἰεεηεοεῦπαβ, εἰ ΡΕΤ [ιχιτὶαης δας αδίϊσιτένε. (Οοπ[εν. ορίει. , ὅ01,..) Εἰ οὐ βούλει θεραπεύειν τι, χαὶ ἐπιτείνεις τῶν πενήτων τὰ τραύματα, τί τοῖς μαχομένοις τῷ δυσ- νουθετήτῳ καὶ δυσμάχῳ τῆς πτωχείας θηρίῳ χαλε- πώτερον χατασχευάζεις τὸν ἀγῶνα, τὸν παρὰ τῶν ἐλεημόνων αὐτοῖς εἰς τροφὴν παρεχόμενον ἔρανον ε Β] [δΓΓ6 ορϑῆν πθη νἱδ, 4υἴη ρου ραυρΟΡΙ δάλυροβ νυΐϊηογα, φύϊά οὐ ἰησοηι! δίᾳυθθ δχρυρηϑίυ ἀἰ ΘΠοἾΐ [ πιοπάϊο ίαῖ6 ρδυβξηδη τοι αἰ ΠΠ᾿ ἰ ΠΟΓΘΠῚ, ἀππὶ ἃ ρ᾽Ϊ8 δοτιΐπί θ05 ἰη Αἰϊπιοηΐϑιη "Δι ρου 8υηὶ τοὶ οῖᾶ, δ δϑϑδιδηο ἰυὑἢ ἴῃ Θρυΐϊαπὶ 60η- σφετεριζόμενος ; Τί ἐχ τοιούτων χερδῶν τὴν ἀκχό- αὶ (οἷς Οαἰά οὐυππηοαί ᾿αογ8 ἱποχρ θυ" πὶ ἰυυη σθη- ρέστον σαυτοῦ ἐμπιπλῶν γαστέρα, νομίζεις ἀπο- λαύειν ; Διάδλεψον μιχρὸν ἀνενεγχὼν ἐκ τῆς τοιαύ- κῆς παραπληξίας. Εἰπὲ πρὸς ἑαυτόν “ εἰ ὁ τὰ οἰχεῖα εἰς ἐλεημοσύνην μὴ προϊέμενος, εἰς τὸν ποταμὸν πέμπεται τοῦ πυρὸς, ἀφόρητα! βασανισθησόμενος " ὁ χαὶ τὰ τῶν πενήτων ἰδιοποιούμενος, τί: πείσεται ; Εἰ ὁ τὰ ἑαυτοῦ μὴ διδοὺς οὐ συγγνωσθήσεται, ὁ χαὶ τὰ διδόμενα ἀποσυλῶν ποῦ χωρήσει; Εἰ μὲν γὰρ ὑπὸ πενίας ἀναγχαζόμενος τὴν χαινὴν ταύτην λῃστείαν, μᾶλλον δὲ τυμδωρυχίας χείρονα χαχουῤγίαν ἐπ- ἐνόησας, ἣν ἄν σοι καὶ ἴχνος ἀναισχύντου ἀπολογίας. Ἐπειδὴ δὲ τρυφῶν χκαὶ σχιρτῶν, τὰς ἀλλοτρίας συμ- φορὰς δέον ἐπιχουφίζειν, ἐπιτρίδεις, ποία σοι λε- λείψεται ἀπολογία; Τίς ἔλεος ; ποία συγγνώμη; ἰτοπὶ οχρίεπάο νοϊυρίαίοπι οδρὶ87 Οοηβίθογα ρᾶυ]υ- Ἰυπὶ 'ρ58 “ η5 Δ [Π νϑϑδηΐᾶ, ἔθδῦμῃι δἷς Γγᾶ- ιἰοοϊπαπάο : δὶ αυἴ δὺυ8 Ῥαυρογὶ δοη ἀϊπιγίθυ! ἰη οἰδοιμοϑυπδπ), ἴῃ ἰφηΐθ πη) [ΟΥΓΓΘΗ[ ἱπιο] δ ἀϊ8 πη - εἶταν οσχογυοϊδπάυβϑ ρυ ] ἀνϑηζοιϊουβ βαρρ [οἰ ᾿Ὁ ς φυΐ φυῶ ϑυπηΐ ραυρεγὺπὶ ρ6Γ ΠΘΙ48 υϑβυγρᾷὶ, - αυϊὰ ραιϊοίυν Ὁ δὲ φυΐ δυᾶ πο ἰδγρίιυγ, οἱ ΠΟῊ ἱφηοδείιυν, ἰδπύθιι ΔΌΪ ὶϊ, 4υ1 δὺ ἀδία ἰῃ δἰ δθμοϑύ πᾶπὶ ὀχϑρο δὶ ἢ ] δηΐπὶ ἰηορὶα δάδοίυδ ΠΟ- συ ἢος Ἰαἰγοοϊηΐθηι), νοὶ ρΘιΐι15 ΒΟρυ] ΓΟΓ πὶ νἱο] ἃ - ἰἰοηθ βοοῖιις ἀσίαγίυ5 ἱποϊνολ8968, Θοδδαὶ Οἰηπίθυδ δἰἶδιη δγχυπιθοίυμ πρυάδηι8 ἀεἴδηδίοηίβ γοϊίααυμι. Ουμ νότγο ἰυχυὶ ἰπυϊζοης δίᾳυδ ἰΠδοίο Π οοἰδηλΔ. δυθίοναγα ἀδῦσγοβ θλϑάδη) ἃβ- Ταῦτα δάχρυσι σχεδὸν χεράσας τὸ μέλαν, ἀπέστειλα. (; σίδνοβ, ἐοᾳυᾶ ] γο ἰοἰ ἃ ἀοίοηκίο ἢ ᾳυδ ἀχβρθοιδηάᾷ Τάχα πως σαυτὸν μὲν γνοίης, τοὺς δὲ πένητας ἀδι- χῶν ἀποσταίης, τὸν δὲ χριτὴν ἐξιλάσαιο, ἡμᾶς τε ἐπὶ τῇ σαυτοῦ μετανοίᾳ εὐφροσύνης ἐμπλήσας (ἐἀ4).