Letter 155

From: Isidore of Pelusium, monk at Pelusium To: Arsenoufius the Reader Date: ~410 AD Context: Isidore explains why Christ called Paul "a chosen vessel" (Acts 9:15), arguing that the testimony reflects both the gift and the man's worthiness to bear it. On the Apostle: "He is a chosen vessel of mine" [Acts 9:15]. "He is a chosen vessel of mine" — this is what Christ said about Paul when he entrusted him with the apostolic proclamation. He would not have entrusted the Church for which he shed his own blood to a teacher whose virtue would prove unequal to the grace he had received. Nor would he have given this testimony had he not seen that Paul's eagerness matched the greatness of what was being asked of him. He wanted the proclamation to run everywhere — not only through argument but through the life of the one making it. A teacher whose conduct contradicts his words is a stone tied around the neck of whatever truth he's trying to carry.

Περὶ τοῦ ᾿Αποστόϊζλου, ὅτι ε Σκεῦος ἐκ.λοη ἧς μοί ἐστιν οὗτος. » ε Σχεῦος ἐχλογῆς μοί ἔστιν οὗτος, » περὶ Παύλου φησὶν ὁ Χριστὸς, ὅτε τὸ ἀποστολιχὸν αὐτῷ χή- ρυγμα (δ) ἐνεχείρισεν. Οὐ γὰρ ἂν, ὑπὲρ ἧς τὸ «ἔμιον αὐτοῦ αἷμα ἐξέχεεν Ἐχχλησίας, ταύτην φέ- ρων παραδέδωχε διδασχάλῳ μὴ μέλλοντι τὴν ἀρετὴν ἀντίῤῥοπον συνοίσειν τῇ χάριτι" ἀλλ᾽ οὐδὲ ταύτην ἐποιεῖτο τὴν μαρτυρίαν, μὴ συμθαίνουσαν ὁρῶν αὖ- τοῦ τὴν προθυμίαν τῷ μεγέθει τοῦ πράγματος. Τρέ- χειν γὰρ τὸ χήρυγμα πανταχοῦ ἐδαύλετο, οὗ μόνον τῷ λόγῳ, ἀλλὰ χαὶ τῷ τρόπῳ τῶν χηρυττόντων νευ- ρούμενον. Τὰ μὲν γὰρ σημεῖα καὶ ὑπόνοιαν δύναται δέξασθαι πονηράν ()" βίος δὲ ὀρθὸς, χαὶ αὑτοῦ τοῦ διαδόλου ἐμφράττει τὸ στόμα. Μὴ τοίνυν ἐχ τῶν σημείων μόνον νομιζέσθωσαν () χεχρατηχέναι τὸ χή- ρνγμα, οἱ μηδεμίαν βίου ὀρθοῦ βουλόμενοι ποιεῖσθαι πρόνοιαν. Συνέπραττε γὰρ τοῖς γινομένοις καὶ λεγο- μένοις χαὶ ὁ τῶν κηρυττόντων βίος, μηδεμίαν λαδὴν διδούς. Εἰ τοίνυν χαὶ νῦν ὁ τῶν ὑφηγητῶν βίος ἡμιλ- λᾶτο τῇ ἀποστολιχῇ πολιτείᾳ, ἴσως μὲν καὶ σημεῖα ἐγίνετο ἄν. Εἰ δὲ χαὶ μὴ ἐγίνετο, ἤρχει πρὸς φω- «ισμὸν τῶν ὁρώντων. δη) ΡΓΏ ΕΒ. ] ἰᾳίτυν ποάΐοαυθ υἱία ἀοοίογυπ), Ἐοἰοβίοο δΔροβίο οϑιη {π| υἱνεηὰΐ Ω ΟΧΧΧ. --- ΑἈΒΕΝΟΌΡΗΙΟ ΓΕΟΤΟἉΙ͂Ι. ὃε Αγροξίοίο, « ας εἰεειϊοπὶς πιδὶ εεἰ εἰ . » « οἰεοιϊουΐε ( δὶ οἰδοίαπι) τα μἱ δὲ ἰϑῖ.,» Δ Ραυΐο ἱπᾳαὶ! ΟἸγἰδίυ, φυδηάο ϑροδιο!ΐουπι ἱραΐ ργῶ- Ἄσοπίυπι οοπηἰ θαι. Νοαθθ οπΐ οἰ ᾽πι, ΡΓῸ ἢν ρῥτοιίοδυπι βδαηραίΐποι δυυπὶ οἴϊπιιδογδῖ, πιλε σι το ἰδποῖα ἰγδάϊἀ (Δ, φυΐ υἱγιυΐοπι ἰἀυδιτίαπιᾳυὰ . π| ρᾶγδπὶ οἱ γοβροηάδηίοηι σγαιΐ Δ]]Δίυγυ ποη . : δεοὰ ηδηυ πος ἰοϑιἰπηοηΐαπι οἱ ρογη θυ ΐβδοὶ, βὶ πη υἱά οὲ ραγὶ νοὶυΐ ρδϑϑῖ ργοφγοιϊθηίδπι ἰρβίυβ ϑηἰπιΐ ργοη)ριϊ υἀὐΐιεη) οὐπὶ 'ρὲ Γαΐ πιδρηΐ!υ- ἀΐηα. Ὀδίφας ϑηΐαι Ἰοοογαπι οὐγτγογὸ υοίοδαὶ ργοῦ- πἰυπ), πο βοἷυπι δογπΊοη, δἀ οἱ πιο θι. ὈΓ- εἴσῃ Δοϊαπεῖιπι υοϊὰϊ αυϊρυδύθϑηι πδγνΐβ οΟΠρᾶ- Β δἴυηι. Δ. Νλδτη πίγδουϊα αυϊάοηη οἰΐδηι βιιβρίοἷοηοπὶ ργῶνδηὶ γοοίρογο ροβϑυηὶ (ψιιδϑὶ δ οὶ ἃ ἀφοπιοηθ Ροϊΐυ φυᾶπι ἢ ραἰγοηίυν). γ᾽ δι ιπὶ γϑοῖδ ἰρ- δια οἰϊαπὶ ἀϊδὈοἹ οα ΟὈίυγαι. θυλγα } π}}π| γἱις ργοθδὲ ὀυγαπὶ δυβοίραγθ νοϊυηῖ, ΠΝ ι ΄υοά οχἰβιϊπηοηῖ, ΡΟῈΡ τηΐγα οἴδοίιπι) (υἾ, υἱ Ρ ΓΞ. ἐοηΐαπὶ (Ενδηρ}}}} οὈιϊπογεῖ. Οοορογδυδιυγ Θηἶπὶ φυ ἤεορδηὶ ἀϊοδθαηίν, οἰἰδπὶ Υἱΐα ρΓῶοΟ- ηἶυπι ἰΠΠυὰ (Δοἰθπιίαπι, πϑιλ! ηἰ ὉΠπὸ γοργο θη θη ΓΑΊΪΟΠΘΠΙ ΠΈ" ἰδγϑίυγ, [Ὁγί πἰίγϑουΐδ οἱΐδη) ἤδγθηϊ. ϑίη δυΐϊθπὶ οἱ ἡυ}] ἤδγοηὶ, ϑυΐϊοογοι δὰ ἱπΠυπιΐ πα ἀ δρθοί- { γα] υἱί.