Letter 1538
Isidore of Pelusium→Unknown|isidore pelusium
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person
Date: ~410 AD
Context: Isidore argues that a clean victory is far better than recovering from a fall, however admirable recovery may be.
Far better, most wise one, is a victory untainted by any defeat than to conquer after a fall. Both may end in the same place, but they have very different dignity. The man who was never brought down has never compromised his ground. The man who rises after a fall has done something admirable — but he must first have fallen. Keep your armor on and you will not need to be rescued.
Ῥυϊηεμηι . υἱποῦγε, πέο μπημαηι εἰροτατὶ; γτουχὶηλμηι, οἰεὶ ἐπί ἴἰο ἐμροταίμε εἰ, υἱποέτο. δὲ ρΥἱδεμῆι αεεεηαὶ ποφιεαὶ, εἰμἀεπάμηι ροδιογίοτὶ. ((οπ . ἐρῖδι. .) Ῥγφϑίαϊὶ, δδρίηι βδίπιθ, ρυγϑηὶ ἃ οἰδθ πδηῃοϊβοὶ γἱεϊογίατ, φυλὴν υὐΐ νἱοῖυς Υἱοιϊογία ροίγὶ. ΠΠ᾿υὦ Πολλῷ μὲν χρεῖττον, ὦ σοφώτατε, τὸ χαθαρὰν ἥττης ἔχειν τὴν νίχην, τοῦ μετὰ τὴν ἧτταν νιχῆσαι, οἰἷπὶ τοι ἢηΐ οοἰιφγοδὶ, διϊΔ πιο Ὀγὶποὶρίυπὶ πᾶθεὶ ᾧ Τὸ μὲν γὰρ εἰ καὶ τῷ τέλει συνάπτεται, ἀλλ᾽ ἔχει Ργοοηα ἀΐκηθπι : γΟΓῸ ᾿ἰοθὲ ἴῃ ἤμπθ οὐϊίηραὶ, ἰδιηθῆ οἰδάα δ ἰηἶδο Δοοορίδ οὐδευγαίυν. Ῥεγΐυ8 ἰ14- αυοὸ ἰἰΠα ὦ πιο 65ι, δἱ υσϑγὸ οἤσυρφεγὶ!, βοουηάσπι δὶϊ πιδποϑίαυθ βοουπάιϊπι. ΜΕ] 6δῖ δπὶπὶ ρΓι ἰυ1ὴ ΠηϑίυγΑΓΘ, αὐλη ἰπ (ΟΠΠ᾿οία οοουσπίθογο. Νοαυδ ἰδηίυπὶ ἃ Ὀγίογο τἱποῖ ταν, φυδπίυπι ἃ υἱεἰπ δυρ6 Γ8- ἐυγ. ἢος ἰχίυν 5δι15, οἰδὶ βοὴ υἱ ῥτγϊμνιιπι, ἰδυἀ8- ἰδπιθη. [ γϑρὸ εἰ συ! , οἱ ΟΝ ΓΟ- Ργο δ ἀδηἀϊ πιαίογίδιηῃ θγο . ΕΙΧΥ͂ΙΙ. --- ΤΙΜΌΟΤΗΕΟ. καὶ τὴν ἀρχὴν ἀναχηρύττουσαν " τὸ δὲ εἰ χαὶ τῷ τέ- λει συμδαίνει, τῇ παρὰ τὴν ἀρχὴν ἀμαυροῦται ἧττῃ. ἤΑμειῖνον μὲν οὖν τὸ πρότερον" εἰ δὲ διαφεύγοι, δεύ- τερον ἔστω τὸ δεύτερον. ΓἌμεινον γὰρ τοῦ μεῖναι ἐν τῇ ἥττῃ τὸ ἀναμαχέσασθαι ταύτην. Οὐ τοσοῦτον γὰρ τοῦ πρώτου ἀπολείπεται, ὅσῳ τοῦ τελευταίον ὑπερ" ἐχει" μᾶλλον δὲ ὁ μὲν, εἰ χαὶ μὴ ὡς ὁ πρότερος, ὅμως δ᾽ οὖν ἀναχηρύττεται" ἐχεῖνος δὲ καταγέλαστός ἐστι, χαὶ χωμῳδίας ἅπασι πρόχειται ὑπόθεσις. ῬΞΗ'΄. -- ΤΙΜΟΘΕΩ. θα γτὶπεῖρὶ πεοεεεατία. ϑοίοη ἀἰςεϑαιῖ, ἀμοϑες τεπιριιδίϊσαπα σοπιϊπετὶ, ργπεῖο εἰ ραπα. ((ἷο. Ἐρίει. αὐ Βτωιϊκα.) [πιρογ πίοπ) ἀδοδὶ, υἱὐ πὴ αηὐυΐάσοπι ν]ἀοίυτ, οἱ ΔΙΏΔΌΪ πὶ Θἱ ΘΓ ] πὶ : υἱ Τοοῖδ ἀζοηῖο8 - βέύδηιϊι, ροοοδηίοβ ΘΟ ΓΔ ρϑυθδιῖ. ΑἸτόγυ Ϊ ΠῚ Δίί6το ἱμροῦὶΐ νογὶι8 δδὶ δγου ΐα, 4υ8π ἱπορατγίυηι. δὶ ᾳυΐάδηι ΟοἸηπ68 δυνά γἱγίυαι! δδεοηὶ ἀδάϊι!, Ορυδ δηδεοὶ σομΐίδιθ ; δἱ δυίοπι υἱι δ ἀϊει!, προῖὰ Οὔ Θ5β6ηΐ οὐογοθηῃάΐ. Θυδηο ἰφίιυγ "οηὶ δι δίᾳυθ πι δυνά ποὸ ᾿ηρογθηιΐθυ8 ράᾶγθι!ῖ, πἰγ- ΓΘ, 4υὶ πηρεογαὶῖ, ἰηάϊξοι ἀπιογὰ ἸΠι0Υ : 8εὶ- ᾿ϊεθὶ υἱ ἰοΠΠροΓδηῖο τηοάογαιΐ "οηϊίαιο ΘΟὨ Γ᾿ Γ- ΒΙΘΩΪΌΓ,, ρΘυδίηΐ ΘΟΠΙΡΆ ἃ ροοοϑησΐ ᾿ἰ θ᾽ ΐἱπ6 606Γ- ΘΟϑηι0Γ. Τὸν ἄρχοντα, ὡς ἔμοιγε δοχεῖ, χρὴ χαὶ ἀγαθὸν εἶναι χαὶ φοδερόν (). Ἵν᾽ οἱ μὲν εὖ βιοῦντες θαῤ- ῥοΐεν, οἱ δὲ ἁμαρτάνοντες ὀχνοῖεν " θάτερον γὰρ θα- τέρου χωρὶς ἀναρχία μᾶλλόν ἐστιν ἣ ἀρχή. Εἰ μὲν γὰρ ἦσαν πάντες οἱ ὑπήχοοι φιλάρετοι, ἀγαθότητος: ἦν χρεία μόνης" εἰ δὲ φιλαμαρτήμονες, φόθον. Ἐπειδὴ δὲ χαὶ ἀγαθοὺς χαὶ πονηροὺς εἶναι ἀνάγχη ἐν τοῖς ἀρχομένοις, ἀμφότερα μεταχειριστέον τῷ ἄρχοντι ἵν᾽ ἡ μὲν ἀγαθότης στηρίζῃ τοὺς σιφρονας, ὁ δὲ φόδος προαναστέλλῃ τῶν χαχίστων τὰ πταί- σματα. Υ̓ΔΒΙ ΠΕΟΤΊΟΝΕΒΘ ΕΤ ΝΟΤΑ. () Ργο χατανοῶν Δ Ὸ οοἀ. αὶ. οἱ ΑἸι. οοἀά. βογίδνι χαταιονῶν. ὟοΓ5. ὕ οἱ . 6ρ. ργὸ ἀποτο- μώτατα ἰἰἰδηὶ τΕύοὶ χαὶ τὴν ὁμοιότητα. ΡΟΒδΞΙΝ. () Καὶ ἀγαῦ ν καὶ φοδερόν'. δυϊάδλκ, αυὶ ᾿ιΔ Θρ᾿ϑιοἴπι αἴδγι ἰη Ἰωάν. ᾽Δντιοχ., δέχαιον εἶναι δεῖ" 5α(ἱ νογίοῦ αιΐοδηὶ οοιἱ. ἰοςιἷο, 4υΐ- ἄδιη Δαπιρέϊα. δοψιίίυγ δ; ἀγαθότητος εἱ ἀγα- θότης. ΘΟΠΟΥΤ. ΡΞΘ΄. -- ΑΠΌΛΛΩΝΙΩ ΕΠΙΣΚΟΠΩ, ἘΡΙΒΤΟΙΑΆΒΜ . Υ΄ -- ΕΡΙΘΤ. ΟΙΧΧ, ΟΙΧΙΧ., --- ΑΡΘΌΒΘΝΙΟ᾽ ΕΡΙΒΟΟΡΟ. Ποναἴμν μἱ υἱτιμιῖ οἰμάδαὶ εἰπε οεἰθμ αἰ ΐοπε ; οεἰεπία!ἰο ἐπἷπι οὐΐμπι, ἀμηνας [πϑοότεπὶ σοποίδαί ; πος υἱγίμε εοἴϊ ἱπείαν απ ἰαἰετέ μοίεει. (Ὡομ[ἐΓ. ἀγσρον. Νύσεοπ., εαρ. , ἰἰϑ. θὲ υἱγσὲπίι. Εἰ καί τινες τῶν σοὶ συνδιατριψάντων σόέσαι μου τὴν ἐπὶ τὸ ἐπιστεῖλαί σοι ὁρμὴν πειρώμενοι ἔφασαν, ὡς τοὺς μὲν χολαχεύοντας ἄγαν τιμᾷς, τῶν δὲ συμ- βουλενόντων χαταφρονεῖς. ᾿Αλλ᾽ ἐμὲ οὐχ ἄν τις πείσειεν, ὡς οἷόν τε () τοσοῦτον χαὶ τῇ φρονήσει καὶ τοῖς ἔργοις διενεγχεῖν, ἣν μὴ τις τῶν μὲν μαθη- τῆς, τῶν δὲ ἀχροατὴς, τῶν δὲ εὑρετὴς τυγχάνῃ. Διὰ ταῦτα μὲν οὖν ἐπέστειλα " εἰ δὲ παῤῥησιαστιχώτερον, ἣ οἱ πεπλησιαχότες () σοι γράφω, μὴ διὰ τοῦτο θορηδηθῇς " ἀλλὰ δι᾽ αὐτό με τοῦτο ἀπόδεξαι,, ὅτι τὸ πρέπον ἐμοὶ πρὸ τοῦ συμφέροντος εἱλόμην. Ὃ τι οὖν Ειδὶ δογυπὶ αὐυἱάδπι, αυΐ ἰδουπὶ δυηὶ γψογϑϑιΐ, ἀΐχογυηὶ γοῖρβα ἰάδθπὶ ὀχροειὶ, γαϑιΐσυΐ που πὶ δὰ ( βου! θοηἀΐ προίαπι, φυοά πἰηνϊο Δ6β6ηδἴογαβ ΠΟΠΟΓΘὺς ΔΙ οἾΔ45, ΘΠ Ὁ γογοὸ βϑδηυπ) ἀδηί68 Ομ ΘΠ) η88 : ΠΘΠΙΟ ἰδπιθη πλἰ!Πΐ (Δς ] ραγβυδϑογῖι [ΠΠ05 Ρ05356 νοὶ Ρριυάσηιίϑ ναὶ οροῦῖρθυ8 ἰδηιυπὶ γδί
◆
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person
Date: ~410 AD
Context: Isidore argues that a clean victory is far better than recovering from a fall, however admirable recovery may be.
Far better, most wise one, is a victory untainted by any defeat than to conquer after a fall. Both may end in the same place, but they have very different dignity. The man who was never brought down has never compromised his ground. The man who rises after a fall has done something admirable — but he must first have fallen. Keep your armor on and you will not need to be rescued.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.