Letter 1534

From: Isidore of Pelusium, monk To: Ophelius the Grammarian Date: ~410 AD Context: Isidore refuses to share spiritual teaching with someone still in a state of sin, citing Christ's command. What you ask about, I could tell you — but I cannot, obedient as I am to the divine oracle that commands, 'Do not give what is holy to dogs.' But if you should rid yourself of the dogs' madness and attain human nobility — or rather, rise above merely human standards to the angelic — then come and ask again. You will not be turned away. The question is not whether the teaching is available, but whether the one asking is ready to receive it.

δε ἱμἰο εοπεμίίμε : ϑαπεῖα κε εαπῖδπε, οἰς., Μαιια. γιι, ὃ, ἱνάΐσηπο πόθαὶ τειροπεδι. Αἀ ἰὼ φυοά 5ενῖ Βα θ60 αιοΐ ἀΐεδην, π Β δυϊεπι ιὲ, Ὠεὶ ἀϊεῖο δυύΐεηα, ἰυνοηιϊΐ, « ϑ5ποι8 σϑηϊδει8 πο οδὴεϊεπάδ, » Θυοά 5ἱ ἐδησπι Γγλ ει ὀδρι!εγβ, εἰ μυπιδηῖ ἰηόο ἰδ ἃς Νοπί χη : δροείπηθη δχὶ- μυστεὶς, οἰἰλ Βοη ἰηἰογγοξϑηιὶ γεδροιόύσδθο, πυϊδιϊοθα δ0ὴ ἰδῆ [ΟΓΒΗΣ α68π ΠΠογυδ) ἀοἰοοίδιυς. ΟΧΧΧΠ. --- ΟΡΗΕΪΙΟ ΘΚΑΜΜΑΤΙΟΟ. Περὶ οὗ γέγραφας, ἔχω μὲν εἰπεῖν - σοὶ δ᾽ εἰπεῖν οὖχ ἔχω, θεέῳ πειθόμενος χρησμῷ παραχελενομένῳ, « Μὴ δῶτε τὰ ἅγια τοῖς χυσίν. » Εἰ δὲ τῶν χυνῶν τὴν λύσσαν ἀποτρίψαιο, καὶ τῆς ἀνθρωπίνης εὐγε- νείας τὴν πραότητα ἐπιδείξαιο, χαὶ μὴ ἐρωτῶντι φράσω, τῇ μεταδολῇ οὐ τῆς μορφῆς, ἀλλὰ τῶν τρό- πων ἡσθείς. ῬΛΙΝ. --- ΟΦΕΛΙΩ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΩ. δε εἰυίο ερὶεἰοἰατὶ. Ερίβιοία5 δογθεηδὲ οὐλγδοῖοῦ ποῆ οπιϊηο δἰὶ δτρεῖς οἰοχϑηιία δΔί4ᾳυ6 οτηδίι5, ποαυς ηἰπιὶς ὑἱοδηάΐ ἐμοἰ "εἶα δὲ ἐδ ]οἷ δβϑογυδίιβ. ΠΠυἀ δαηΐηιϊ δἰ πηερίος Φ ἰσῆμ6 : ΠΟα Υ6 ἱπορίυπη , : δὶ πιοείογαία ογηδτῖί, εἰ δύ υὑδβύυπ), ἰυπὶ δ γνοηιϑ(Δίθπι 530ΠΠ . ΟΧΧΧΙΥ. --- ΜΕΝΑ ῬΙΆΘΟΝΟ. Ὁ ἐπιστολιμαζος χαραχτὴρ (), μήτε παντάπασιν ἀχόσμητος; ἔστω, μήτε μὴν εἰς θρύψιν χεχοσμημένος ἣ τρυφήν. Τὸ μὲν γὰρ εὐτελὲς, τὸ δὲ ἀπειρόχαλον᾽ τὸ δὲ μετρίως χεχοσμῆσθαι, καὶ πρὸς χρείαν, ᾿ χαὶ πρὸς χάλλος ἀρχεῖΐς ῬΑΔ'. -- ΜΗ͂ΝΑ ΜΙΑΚΟΝΏ. ΑΠᾶεοιῖθμὲ πιαίϊε υἱποέτε, εἰ υἱποὶ, εἰ ποχία ἐα υἱείοτια ἐεῖ. (ΥἹ᾽αά6 ἱπ[γ. ἐρῖδι. .) Ουΐ ἴῃ ἀυιαυϑ Πβεα δἰδοιοηΐυι8 ἵγαα ηἰπιῖγαπι οἱ ὦ Οἱ ἐν τοῖς χαλεποῖς πάθεσι, θυμῷ λέγω χαὶ πλεον- δΔυλτγ τα νἱποογα νἱάθηίυτ, πο . 65ὶ υἱοϊογίϑ, ΄ηλπι υἱειὶβ ᾽. Ἐπὶ δηΐηι οὐπὶ Υἱποὶ 4ι12π Υἱποογα γγθιίοῖ, πο4υ6 ἴῃ νἱοίογίϑ πηϑγίιο εἰἰ ραυάἀοηυη), δἱ ἰη]πδῖ6 οδγδηΐαι. θυθ οπἶπι γ0 1ρ145 ΘΑΡΙ ΠΡ, φὰ ὕγανα ἀδίοοῖδὶ (ΘΠ101 , ἀδάδουβ γοϑγοὸ, ἰαπιρογῖϑ8 ἀμείυ, ραγὶὶ δορὶ ΓΘ ΓΗ). ΟΧΧΧΥ͂. --- ΗΙΕΒΑΟΙ ὈΙΑΔΟΟΝΟ. εξίᾳ, νιχᾷν δοχοῦντες, ἥττης ἀπάσης γαλεπωτέραν νιχῶσι νέχην. “ἔστι γὰρ ὅπου νίχη χείρων ἥττης ἐστὶ, χαὶ οὐ δεῖ χαίρειν ἐπὶ τῇ τοιαύτῃ νίχῃ, ὅταν ἀδίχως συμθαίνῃ. Ἢ γὰρ ἐχ ταύτης ἡδονὴ ἐπὶ ὀλί- γον χρόνον εὐφραίνουσα, αἰωνίαν αἰσχύνην προϊόντος; εἰχτει τοῦ χρόνου.