Letter 1510
Isidore of Pelusium→Unknown|isidore pelusium
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of virtue.
Virtue must be practiced with all one's strength — not merely admired from a distance. The person who knows what is right but does not do it is worse off than the one who never learned. Virtue is not natural to us — it must be won through daily struggle. But the struggle itself is part of the reward.
ἘΡΙΒΤΟΙΑΆΠΜ . . --- ἘΡΙΒΤ. ΧΧΥΤΙΙ. ΧΧΥΡΙ. -- ΘΙΠΥ͂ΜΟ ΡΒΕΒΒΥΤΕΒΟ. ἔδταίτεπι ις ἰαμάαι!. Αἀ φμεῖΐπφμε σαρέϊα μὲν ερὶ εἰοαηι φιιεῖία τεδροπαεί. Ἀφροδισίῳ τῷ μαχαρίῳ, τῷ σῷ μὲν ἀδελφῷ, πρεσδυτέρῳ δὲ τὴν ἀξίαν, αἰδὼς μὲν ἐν ὀφθαλ- μοῖς χατῴχει, πειθὼ δὲ ἐν χείλεσι, σοφία δὲ ἐπὶ γλώσσης " καὶ αὐτάρχεια μὲν ἐν γαστρὶ, ἐγχράτεια δὲ ἐν τοῖς μετὰ γαστέρα, χαὶ συλλήδδην εἰπεῖν, πασῶν σχεδὸν τῶν ἀρετῶν χοινὸν ἣν ταμιεῖον, χαὶ ἐνδιαίτημα. Ἐπεὶ τοίνυν περὶ τὰς οὐρανίους αὐλὰς μετεπέμφθη, ἄξια τῶν πόνων δεξάμενος τὰ γέρα, οὐ χρὴ λυπεῖσθαι, ἀλλὰ μᾶλλον χαίρειν ὅτι τῶν ἄθλων λοιπὸν χαρποῦται τὰ ἔπαθλα. Ὁ γὰρ τὴν ἐνθάδε τῶν ἁγίων οἰχτείρων τελευτὴν, δίχαιος ἂν εἴη παρὰ πάντων τῶν εὖ φρονούντων οἰχτείρεσθαι. Ὡς καὶ ὁ τοὺς νενιχηχότας χαὶ στεφθέντας θρηνῶν, οἴχτου ἂν εἴη χαὶ δαχρύων ἄξιος. Καὶ ταῦτα μὲν εἰς τοσοῦτον. “:θι δὲ οὖν ὅτε μόνος ὁ τῆς ἀρετῆς πλοῦτος: ἐπ᾽ ἀσφαλείαις ὀχεῖται, ὅταν ὁ τοῦτον χεχτη- μένος μὴ τῇ ῥᾳστώνῃ προδοίη τὸ χτῆμα, μηδὲ ἀρχῆς ἐρασθείη " πάσης γὰρ ἐπέχεινα τόλμης, οὐ σὺ μόνον, ἀλλὰ καὶ ἔγωγε, χωρεῖν ὑπολαμδάνω τοὺς μηδὲ πρὸς τοὺς ἀθλητιχοὺς ἁψαμένους πόνους, καὶ τοῖς στεφανίταις ἑπαποδυομένους " οοἴτινες μηδὲ γνη- σίοις ἐγγραφέντες μαθηταῖς, εἰς τοὺς ἡγεμόνας ἀνα- τρέχειν φιλονειχοῦσιν' ὧν οὐχ ὁ τρόπος τὸν τόπον, ἀλλ᾽ ὁ τόπος τὸν τρόπον πιστεύεται " ὠνοῦνται () γὰρ τὰς ἀρχὰς, ἵνα ὑδρίσωσι τὰς ἀρετάς" χαὶ λέγειν ἐπιχειροῦσιν, ἃ μηδὲ μαθεῖν κχατεδέξαντο" χαὶ προστάττειν τοιαῦτα τολμῶσιν, ἃ μηδὲ ἀχοῦσαι ἣνέ- σχοντο. Τίς οὖν ὑπὸ τοιούτοις ἡγεμόσι πράττων μέγα τι χαὶ γυναῖον, ἢ πρᾶξαι ἣ συνιδεῖν δυνήσεται; εἰς δὲ οὐχ ἐρυθριάσει ἀνδρῶν χθὲς χαὶ πρώην ἐν καπηλείοις ἣ δικαστηρίοις χατατριδέντων ἀχροατὴς γινόμενος ; τίς δὲ τῶν ἐχθρῶν οὐ γελάσεις, χαὶ σχηνὴν χαὶ ὑπόχρισιν νομίσεις τὸ πρᾶγμα : ᾿Αλλ᾽ ἐπειδὴ γέγραφας, τί ποιητέον, φημὶ οὐδὲν ἕτερον, ἀλλ᾽ ἀρετὴν ἀσχητέον χαὶ ἡσυχαστέον, χαὶ τὴν κρίσιν προσδοχητέον, καὶ τὰς δ'αδολιχὰς μεθόδους διαχρουστέον. Δεινὸς γὰρ χαὶ ποιχίλος ὁ τῆς ἀνθρω- πότητος ἐχθρὸς, τὰ μὲν χολαχείαις, τὰ δὲ παραλο- γισμοῖς χαταγοητεῦσαι" χαὶ μάλιστα ὅτε () οὐχ οἷδε τὴν ἐξ εὐθείας μάχην " οὐ γὰρ ἂν ἑάλω ταχέως " ἀλλὰ προσχήματι φιλίας πολλάχις χρύπτει τὸν τῆς πορνείας ἰόν. Ὡς γὰρ εἰς ἰσοθείαν ἀγαγὼν τὸν ἄν- θρωπον, τῶν ἀλόγων χατέστησεν ἐλεεινότερον ᾿ οὐ μόνον τὰ προσόντα πλεονεχτήματα ἀπαμφιάσας, ἀλλὰ χαὶ τὰ μὴ προσόντα ἐλαττώματα προξενήσας, ἱδρῶτάς φημι χαὶ πόνους, θάνατόν τε χαὶ φθοράν. Δλλ᾽ ἐπειδὴ πολλοὶ θηρώμενοι αὐτοῦ τὰς μεθόδους, ἀργὰς ἀποδείξαντες () ἑλεπόλεις () χρὴ χαὶ πάντα, οἷς φρονήσεως μέτεστι χαὶ σωτηρίας ἐστὶ ἈφὮτγοι γαιγὶ ἰὼ ἰΔπ) ἀεοΐιηοιο, ἐϊ- δηΐίαιθ δδοογιϊοι!, ριον ἰῃ οΟ Αυπαῦυνι, δυδάᾶ ἴη ἰαυγῖβ βοάδυδί, βορίθηι ἴῃ ᾿ρυᾷ ; ναιμγίου!ο ᾳυδηίση) δῖ 6886ῖ, ϑδυιηοῦαὶ, δοηιη6η8 πῃ ἰΪ5. ᾳι νϑηίγα : υἱῆυ ρδυοὶδ ἀΐοαπι, ΟΠληΐυ μι [ἐγτὰ νἱγίι ἢ) ργοπλβ8 σΟΠ πη η8 [ἰ . οἰ ο8ι1 ἰ1- 56ἀϊ ργαπ βδιι8, ἰαθογί ἀΐξηδπι δοούρίυ- τιϑ πηογοοάριῃ, πη πα αυϊίθ) ἀδρ!ογδη οϑί, χυΐπ᾽ ροιΐὰβ οἱ φτγϑιυϊαάυη, πο σον . δὶῖ ἀοίησορβ ργιηΐα ουὐηϑοουίυγι8. Ουΐϊϑαυΐδ οἰΐπ) 6Χ- οαϑϑυπὶ ἢθπο βαηοϊοσυη) νἱγοτυπὶ ἰυφαδὶ,, . τηδγοδίυγ, υἱ ἃ "δπ6 ϑδϑηίϊ θη Ππλ͵ σα γα ] " ἀΐρηυβ Πιαυδδίυγ, ] αυἱ ρυξηὰ νυἱείογθβ οἱ - γΓοια σο]οη βίοτος ἐδρμίογδηϑ. ᾿ ΟΓΎ ἢ . ἰρ56. 81η0υ0 αἰυϊαιίοα : ἐΐφηι8. Εἰ ἰδ. φιυϊίομ ΟΊ .. ϑοϊδηυμι ἰίλαια . νἱγῖυι8 ορμί ἰυουμοίοιῃ υδπηνἶβ βδουγα μΐης δι γαγο, 4η δι ἀοα" πὶ ΟΡ ποῦ ρτούοφορῖ εἰ πιΐα νἱνοπεὶ ᾿ἰσθ , ἢδ4υθ ἱπηρϑγαγθ διυἱυογῖι. Αἀ δι δοΐαιν δ᾽ αι ἀπὲ ιὰ. πηοήο, οἱ δῦο ργοοίίνοβ οΟχίϑι , αὶ ποπάύυηι δι εἰΐςο5 οογιδιηΐ απ) ἰθογοβ ἀσριϑιαγιηί, Π66 γΥἱοίοτγοβ ἱπίοῦ σογοηδίοσ εὐ ΠΥ ; ψ - ἄθη) γογὶϑ ιοηάυπι δβοιριὶ ἀἰπεὶρι , οὐ ἐθοῖο- γῖυυ8 ἰπι6η οούῖγα σοη!οηθιπηῖ ; 4ιογυην οι πιούυ5 ἰσοιη, 8βοεὲὶ Ἰοουβ πιοάϊιπι μγοῦ αι. Μογοδηῖυγ Θηΐμ ᾿ιηαφἰδιγαίυβ, φυο νἱγιυίθπι ἰϑδηϊ, οϑαυθ ἀοοεγα εἰ- ἰυπίυγ, αι πυπαυδπὶ ἀἰάίοσαταπι. Λυάδι! δ ργα- εἷροῦὸ, φυ δυύϊγα δηίθα ) διϑίϊπυδγυμ!. φε ἰσίυγ ( ργίθου , πᾶσι αι] ἀρογὸ δυΐὶ ἰπι ἢ γα θαι ᾽ Οιοπὶ ποθὴ ρυάθδαιϊ νἷγοβ ει.- ΡΟΓ οἱ ἰοσὶ ἰῃ οδιροηΐβ δίια ἢ [ὉΓ6 ΥΟΓΦΑ- ἰυἀἱοϊ αυαΐγοῦ Ουΐβ ᾿ιοδιὶδ ποὴ τ δα], βοο δ ηὶ εἱ τηἰηυπι ἢος ἀχἰϑι :. γι οὑπὶ δοαι ἴλοιο ορυϑ Ρ6Γ δρί8
◆
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of virtue.
Virtue must be practiced with all one's strength — not merely admired from a distance. The person who knows what is right but does not do it is worse off than the one who never learned. Virtue is not natural to us — it must be won through daily struggle. But the struggle itself is part of the reward.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.