Letter 1503
Isidore of Pelusium→Unknown|isidore pelusium
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of virtue.
Virtue must be practiced with all one's strength — not merely admired from a distance. The person who knows what is right but does not do it is worse off than the one who never learned. Virtue is not natural to us — it must be won through daily struggle. But the struggle itself is part of the reward.
Αμϊηιϊΐ πιασηξίαἋο ουτὴ ἤοπ δὰ δυάδοίδπι, δὰ πηι συλπηάλπι ΙἰθοΓα ) Ὀδηθνο!θη( Δ ἰοηὐϊῖ, δγγογϑηῖί διὸ δοῦν ἰη ϑροοΐθηι 0Π - θη οἴἶδυρὶε, ποαὺθ ρϑίυγ ἴὑγρῈ ἀθοογο ραΓηιῖ" βοοΓί. ΧΥ͂Ι. -- ΡΕΤΕΟ. ἢε Εἰιιδονὶξ υἱ(ε. (οπ[εγ. φρὶει. , , . Εἰ χαὶ ἐπὶ τῆς Εὐσεδίου, ὡς γέγραφας, τυραννί- δος αἰτίαν τῆς ἀπωλείας τῶν φιλαρέτων οὐδεὶς ἣ τὴν ἀρετὴν μόνην οἶδεν (ἡ γὰρ δίχη τὴν χρίσιν φθάνει, ἡ δὲ τῆς μελλούσης χρίσεως μνήμη ὀξύτερός ἐστι τοῖς μνησθεῖσιν ὄλεθρος ), ἀλλ᾽ οὖν γε μὴ ὀλιγώρει. Οὐ γὰρ μὴ συγχωρῆσει ὁ παντεπόπτης ὀφθαλμὸς, τὴν ἀρετὴν ὑπὸ τῆς χαχίας διὰ τέλους παρευδοχι- μεῖσθαι" ἀλλὰ ποιήσει ἐχεῖνα ἃ αὐτῷ μὲν πρέπει, τῇ δὲ ἀρετῇ χαὶ τῇ καχίᾳ χρεωστεῖται. 1Ζ.. -- ΚΥΡΡΩ ΣΧΟΛΑΣΤΊΚΩ. Εἰβὶ, υὧἱ 56γἰ ἀδ Ευβοθὶ! γγαπηΐοῖβ ἐμουΐθι8, ΡογΟ τ ἰοηἶ8 ΟΔυ ΒΑ ΠΊ Π6ΠῚΟ ἃβηοϑοὶί, 4αυΐ νἱγιυΐαμι Βιυαάΐοθι8 ὁδῖ, ῥγϑῖονγ υἱγίυ ΠΏ ἰρϑδιῃ : .. 1ἃ Θιἶηι δημἰεῖραι ἰυἀϊοῖυη, [υἱυτίαυς υἀἷςοὶ! ΓΘΟΟΓς ἀδιῖο, δου ιὶοῦ γοοογ λη υὺ5 ραγηΐοςὶο . : δι σᾶνα ποφιρα58. Ναφυδ δ ρογη οι αυΐ Οὐμηΐἷᾷ ΘΟΠ.6Π - Ρίαιυγ, οὶ οουΐυ5, νἱτίυϊθη ἃ υἱ το διά οχίγοαυ ΦΙΟΥΪΔ γδγὶ, ἱπ Ὸ [ϑοϊοϊ, ἀδοθϑῃ!, Υἱγίυ!! νἱἶο υἱ ἀουὶι4 τοι ἀδιηίυγ. ΧΥΙΙ. --- ΟΥ̓ΔΟ ΘΟΗΟΙΠΑΆΤΙΟΘΟ, Οεμίος ἐ8εε ἀεθεέτγα εοπιϊμοπίοδ. Ῥατυα μδεσαία ρμταδεϊπάοπαάα, πὸ πιαθηα ουαααηῖ. Ἴσθι ὅτι ἕρπον τὸ δοχοῦν μιχρὸν πταῖσμα εἶναι, εἰς μέγα ἕρπει καχόν. Τὸ γὰρ λέγειν, Οὐδὲν παρὰ ποῦτο (), τὴν χαχίαν ἐπιχωμάσαι τῷ βίῳ πε- ποίηχε. Πολλοὶ γὰρ νομίζουσι τὸ περιεργάζεσθαι τὰ ἀλλότρια. χάλλη μηδὲν εἶναι " ἐχ δὲ τούτου αἱ μοιχεῖαι οσίσυθ ἴῃ ΒρΘοΐ . νὴ, βογροη 5Γ8 - ἀϊυ5 Πανὶ. Ὀίσογα δηΐὴ Ππ6ῶ : ... τ0πὶ φοβίοα ἢ Υἱἶα ἰπ νἱῖδ [δοἷϊ πηοῦίϑ μη ἱμφαηογαγὶ. Ρ]δγίαι οἷ ἢ δχἰβι ηδηΐϊ ἢ Δ πὶ ρυ] οἰ γα ἀΐηα πὶ διυϊίοβα βροουϊατὶ : [ὁΓι . εἶπ6 [ - ΥΑΆΙ ΓΕΡΟΤΙΟΝΕΒ ΕἸ ΝΟΊΎΤἍ.. () Αἰδεσίῳ ἱπδονίὈἴυν : [ογ[ Αἰδησίῳ ναὶ] Αἰδε- Ὁ () Οὐδὲν παρὰ τοῦτο. Ἐοτηλη) υϑίι5 μ66- σίμῳ ᾿ὲζ. “, 4ἐδὲ Ολρρδάοοϊβ Π Αυν Π0ΓὙ] ἃς 5οο] βυςοοϑβοῦβ ἔι ΔΡ ϑαγάϊϑηι8. ὨιΘΙΠ ηἶϊ, οἱ Δ] ΓΙ ͵: ΠΕ Ο Γ βϑημ . Ερ. . ὕγῸ μεγα- λοφροσύνῃ, . ΔγδίιΓΟΥ μεγαλοσύνη, φυοιὶ μια) θδια- ἰεπὶ ποῖλι, οἱ ὶς αυλόζαί. ὅξποττ. () Συνάπτεται οοἀ. [οτγιϊλη5 ργοάιποῖ ἧπ συν- ἀνάπτεται. Υογδ. ργῸ σόέννυται οοἰἰ. αι. 6ὺ0 οἱ ΑἸι. . τἰνυηι συσδέννυται. ΡΟΒ5ΙΝ. : () Ρτο μεγαλοφροσύνη ορὶ5ῖ, οχίγαπιἃ μ5- -«ροφροσύνῃ ΘΓ; οσφίύγα ἰδ θη ρ6 νογ , ἥττῸ Ἰὰ ΙΓοῖληι. ὅθι! μεγαλοφροσύνην ὑδυγρηὶ . . Ῥυθδ6ι οἱ μεγαλοσύνῃ ἰοφὶ, 4η0ιε τὸ ὑψηλὸν ἐϊχ»ι ἐρί8ι. . Αὐϊκί6 οἱ . ᾽ ὁμ. . Ατἰβίοιβ [ν8116 νγίυ!οπν ἰῃ Διοοπιας ιἷξ φιλίαν νοοᾶι οἱ ἐπιειχείαν ; ἴη πηϑϑηΐἷδ δυίοι οταί υιι5 σεμνότητα ; ἰἰᾶης μεγα- λοφροσύνην, νἱά6 Ραγημρι γαβίθη Αὠιγοηίσιμ ], οἱ ἰμιεγργοίοθ, οἱ Θ)ιοορίνγαδι! (πω αεί. περὶ αὐθά’ διας, οἱ (ἀλ5411 . ΘΟΠΟΤΤ. οὐίὰ οαληΐα εἱ ἰανία οἱ υἱε σοι! δηϊ », . ἀἰθϑονῖι οορίοβα Β. . ΟΠνγνϑοβιθηνιβ, ἰπμου οὩ ᾿ἀοητἰδη ᾿ομ . ἰΐ Ερίδι. δὰ οι ηος, οἱ ἰη ΡΓγίογαηι διὶ ἀουϊμι ον Ποῖ. ; τον ἴῃ ΔΙ ΕΠ, ά511 ) ΒΟΓΙΙΟΩ6 ὅ0, ( ᾿ [Ὁ41 6η5 σηΐ Οἰσρλπ γ [ΓΙ ΟἈ]οοΙ» ἀοἰδοια θη! Γ. ΤΠ ΓΒῸΠ ἰ0π . Οοἰογοϑὶ μα βοριίὰ ἰ ΜΆιἢ. οἱ ἀτορογίι5 Ναί. ἴῃ ΙΟΘυἢΙ Μ ). σαρ. χιχ. ΡΙυιγο . πόσα . ΘΟ ποπιοίο δὲ ἥτιῖδ υἱτίμἰὺ δοπίΐαι ρτο[οοῖ856, ᾿ᾺΠῈ Ρυμ "- (Δ δἰ νοῦρ5. ἰθο γορ Πανοῦ : Τί γὰρ τὸ παρὰ τοῦτο, χαὶ, Νῦν μὲν οὕτως, αὖθι; δὲ βέλ- τιον. Νηο φεϊάνηι ἡἰα ; αἰΐας ὑδγῸ Ἠιοίδιδ. ΒΟ ΓᾺ οὐ] - πὶ ροσ55θ : Π ργοσγι δι! σΟπ ΘΙ μι" νοσν. ἀρι ϑαιθοη δι οἰνιπὶ ΟἹ ΓΥϑοϑιθιλιη ἉΌΠΟΙΟΓ ἐθι. αϑαθ οι ἃ Δ ουγϑὶὶ Ισσαι ἢΠΠ πὶ δαΐγγα ν. Ομ φιανὶ πιασηι μὴν ΘῊΡ ἀἴδηι ἀοπα5. ΘΟΙΟΤΤῚ. . ΙΘΙ0ΟΒῚΙ ΡΕΓΌΘΙΟΤ ἩΙΔΓα ΠΙ406 .. οἰἴδτ ἰμίογῖμιβ δηφοευηίυγ. ΤΑΘΟσ Α τίκτονται, χαὶ αἱ τῶν οἴχων ἀνατροπαί. Σιωπῶ γὰρ δῆς ἃ πο ΐβ δἰΐδη) δηδ Ορυβ ἔρφυιμ υἱἱ βγη Ρυηίοηθιη) , 4υ] "ἰδ ἀΐποδα οοηιοιμρ!αίψν. ϑί1θο 4υυ406 (φιιάπάο ἰδου αι τα] τας 68ι, 4υΐ 5δογὶδ [ῖ1- ἰθγῖδ ὨΘὴ (δ ἀθῃ) )), Ἰ)δονοϑ! μοὶ ρτγοιορίς εγοάϊ ἀϊοόηιὶ : ε« δεῖίο, ἰπηυᾶῃν, ὈοΩ6 νἷγ, Ὡ6 ΟΓ8ἃ- (0Γ6η) αυϊάδπι ἰρϑυ [ι] ᾿φηογᾶ886, ἀρογία γοςἷ- [ὀγαίυπ : Θιοιαϊαπαιπ, ἰπαυΐί, δεσηΐίεπι αὐ δο0οΥ- ἀΐαηι, μὲ ἵπ μκίυαία υἷα, δἰς εἰἶαπι ἵπ αὐϑίδις, ποπ ἐπ εἴποι [ἰδ φιῷ πορίσαι, εἰαιδοι αἩλοιαανοτίὶ, εεα ἡ. φιπιηπιαᾳ τοῦς ΟσΟμΥΤΟ4φ. ν Ονᾶτα δὶ ἐατ β6 ἀἴφιυαι ἐἰχοτὶβ, οἰ αἷς ρογδυδϑοῦὶς, ράγνυ οἐΐδπ) νθόθαι8 Γρϑθοδη
◆
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of virtue.
Virtue must be practiced with all one's strength — not merely admired from a distance. The person who knows what is right but does not do it is worse off than the one who never learned. Virtue is not natural to us — it must be won through daily struggle. But the struggle itself is part of the reward.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.