Letter 1502
Isidore of Pelusium→Unknown|isidore pelusium
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of virtue.
Virtue must be practiced with all one's strength — not merely admired from a distance. The person who knows what is right but does not do it is worse off than the one who never learned. Virtue is not natural to us — it must be won through daily struggle. But the struggle itself is part of the reward.
. δὲ ποπιϊπὶς ἱπιθνίοτὶα ρισπα. Ἐν τοῖς ἐμφυλίοις πολέμοις, εἰ χαὶ οἱ νιχῶντες τῶν ἡττωμένων εἰσὶν ἀθλιώτεροι" πλέον γὰρ ἐχείνων αἰσχύνονται, ὄσῳπερ ἂν πλείω τι τῶν ἄλλων ἐργά- σωντα;" ἀλλ᾽ οὖν γε διαλλαγησόμενοι διοίσονται. Ἔν δὲ ἡμῖν ἔνθα ὁ πόλεμος ἀργαλεώτερός ἐστι τοῦ ἐμφυλίου "᾿ σώματος γὰρ ἑνός ἐστιν ἅμιλλα," ὡς οὐ διαλλαγησόμενοι διαφέρονται. ᾿Λλλ᾽ ἐχεῖνος ἐγχαλ- λωπίζεσθαι δοχεῖ ὁ πλέον τῶν ἄλλων δράσας, χαὶ ἐρυθριᾷν ὀφείλων. Τοῖς γὰρ δρῶσιν ἣ τοῖς πάσχου- σιν ἡ τιμωρία ἀπόχειται. ΟἸν! . ἴῃ Π6 Π5 οἰϑὶ υἱοίογοθ τοϊβογίογαξ φυδηὶ νοι! οχϑβίδηϊ : ρίυς απὶπ .. δγυθαδουμ!, ῥἱυβ αυδιὴ ΠΑθοταγυηΐ ; δὶ οδγία τϑοοποὶ ἴδε αὔϊηις αἰἤογαηι. [ἢ που ΐβ νογθ ΐης Ὀ6 πὶ πη !] . δορὶ δι, φυληὴ ἰηϊοϑι ἢ. ὑη0 δπἷπι ἠμηίεχαὶ σΟΓροτγα οογίαπιθη 6βῖ, υ[Ἷ ποη γοοοι Οἱ ) δϑἰάθῃ! : βαὰ Π ὲ ρἰδοθγὸ δι υἱάθίυγ, αὺΐ διῃριυβ 4ιιδηι φαγὶ ργῳ δ ἰ , οὐ ογυΐδϑοοῦγο θοῦογοι, Ῥδιγϑηίθιη οὐΐπ οἱ ποη μογροιϊθηίθη) τηϑι61 δι μ᾽ αἰ πη, ΥΑΠΙΑΖ ΚΕΟΤΙΌΟΝΕΘ ΕΤ ΝΟΤΑ͂. () Φρύονα. Ὀϊοσοπθ8 [Δα γι . . . ἴῃ ΡΙΓ , Ριιγψοόπθιι νοοϑιὶ, εἰ ΑΕ δι : 0ι15 ποι ΠΠΙΟσ ΘΙ . Γιοίθοί ἢ . ἃ ΡΠ ἀπ16 ᾿) 84η ΘΟη ἴβοο5 . Ἰοἰμογὶ, ορίϑι. . ηἴγὰ ἷς ἐναθρόνω "Ὸη υἱ δετίριι ἃ ᾿γαγῖο, ἀναδρύνω, ἰὸψ. σοηϑυ!. ΒΟΙΟΤΈ, - (Ια. γα. ο( Δι. Φρυνωνά. () Ργο πολυθεσίαν ἰδηίάνο ΓΙ πολυφασίαν, ΄ην: Ποβγο!ίο πολυλογία, ἰοφμαοίίαδ, ΡΙΔιοΝΐοΔ νοχ Πη6 ἀυπίαχαι ὁχ γα [Πἰ6γὰ, πολυθεῖαν, ἀε0- τίηι πιμεἱξιαἴπσηι, ἰθσο, ΘΕΗΟΈΤ. () Ριὸ αὐτῆς . εοἀμ. αι. θὃ0 οἱ ἀι. "πὰ- υδηῖ αὐτοῖς. ΡΟδ51Ν. ΧΙ. --- ΜΑΠΤΙΝΙΑΝΟ ΕΤ ΖΟ5ΙΜΟ. . ΤΟΙΡΟΒΙ ΡΕΠΌΘΒΙΟΤΑΣ ΙΔ’. -- ΜΑΡΤΙΝΙΑΝΩ, ΚΑΙ ΖΩΣΙΜΩ. Νὶγμιὶς σομποπααίϊο. γ᾿ υπι [, Ορίϊΐ. δι πι ἐπίαϊυδγα δὲ ἀοηνοηίο5 γοάάογα ἃπιαίοτοβ. Υἱγιυ θη μοιΐι8 δϑοίραιΐη!. δ οινὶπι βαρίθπιοβ. οἰϊσογο ροῖθβι, δίᾳφιιθ ἰῃ ἀφαθηιὶ οοπεΐμαγα οὔδοϊο, 4ιἰ δι διηρ!οχὶ δῖ. (γυδ οἰΐδτι ὁχ ἰρϑ818 οου τηΐ6 φαΐ ἐς ρἰδοεΐ- απ ἰυδο ΒΟΡΟΠΌΠΙΘΓΟ ργοάϊι, οφιοπαϊ πηδη8 ᾿π!οΓἶα8 πιούἀδϑιΐα δι. ἔπη. ΧΙΙ. --- ΖΟΘΙΜῸ ΡΆΕΘΒΥΤΕΙΟ. Φεύγετε, ὦ βέλτιστοι, τὴν χαχίαν. Δεινὴ γὰρ ἐχ- λυττῆσαι χαὶ παράφρονας ἐργάσασθαι τοὺς οἰχείους ἐραστάς. Διώχετε δὲ τὴν ἀρετήν. Δεινὴ γὰρ σοφίσαι χαὶ ἐν τῇ προσηχούσῃ χαταστάσει διατηρῆσαι τοὺς ἀντεχομένους αὐτῆς. Ἢ γε χαὶ διὰ τῶν ὀφθαλμῶν πολλάκις ἥμερόν τι χαὶ γαληνὸν βλεπόντων δείχνυ- σιν, ὡς ἐνέσταχται ἔνδον ὁ νοῦς σωφροσύνης ἀνά- “λεος. ΄. -- ΖΩΣΙΜΩ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩ. μῦθοι α εοείοδία υἱία αϑειἰπεγε, αἱ α δαογὶς πιυδίοτῖϊε. γι ἱπ[. ἐρ. . ΡΙοτίφυ δ8η6 (πᾶπι οἰπη68 ἀΐοονδ ἀυγαπιὶ νογθηὶ Β Πολλοὶ μὲν (τὸ γὰρ πάντας εἰπεῖν τραχὺν ἴσως ε' σά] ὼ6 δίηαμα δίίθο φοογῦα ἴ6 πιογάδηι δίᾳιβ δυῦδπηλ:; δι4ι6 υἱἱπαπὶ [. ΕΓδίογ δίψυϊ θη ἰαυ8 φογτημδηῦ8 οὐ) ἸΔΟΓΥ οἱ ᾿υοἴὰ , πῈ ἀἰσδπὶ σιλυΐϊογα, ΠΟυΐθ παγγανϊ, ᾿Πρτ6 ΘΧΙΓΔΠΘΓΟ ἴ6, δὶ ἰΐὰ Πανὶ ποάο ροίϊοδῖ, πἰιηΐα ὈΔΓΔΙ ΡΟ [ ], ἰὼ ᾳὖο Παφίεἶο οαρίτἷβ ἰυἱ ἀδπητο οΟπβαηι δι , ΟΠη1- θη) τορυδ αι! ἀο δαάπιοιϊἰοηθῃ., νἱιϊϊα, συΐρθυβ ] , ἤθη ΘΧρησηδη5. ϑδοῦίρδὶ πυρὸν, αὐ ἰυἱ ἰυτγὶ8 ίδοειυδ, ( ἱπιρυάίειϊ ἰυ5 ἀδάδουβ οοφίίΔη8, οἱ βοηΐυπι, φυοά οὈγαρὶϊ, οἱ Γπὶ δβαρσογαοίϊιπ), δὰ αυοά μαδοῖο 4ᾳυὰ ἱπιρυάρηιϊί4 ἰ6 ἰπ Γ18, ρ᾽γθ86Π" ( ἀράδοογα, δίᾳιε οἤεηὀίοιι!α,, υἱυγυϊ ἀδηΐᾳ βυρρι!ἰοὐαπι Θχροηάογοβ., οπηπὶθ8 ΔΟΟρΟΓίυ8 - εἶθυδ ἴῃ ἰρ80 βεηϊΐ υἱίβαυς ἤπηῖπα ᾿υγοη ἃ ( ἰπᾶ- πἷλ 56οίδη8. Ουοιποάο γόγῸ ἰανθηῖϊθβ., υἱ Πη0- ἀθϑίθ (δπρογδιίοται!θ ζογαβὲ, ρογϑυδάθδβ, δἱ π6 δ αυἱάδη) ὄδχίτοπυπι ὑδα06 δ8θ6ηΐυπι) ραιϑυλϑογίθ ἢ Ουΐη ἰαἰίανῦ ΠΟΓΓΘΟΒ γογ γα ( ἐρηνβίδίογα, οἱ δἰἰδγ Γγοηπδηίδγο ἢ Θυομηοῦο ἱπι- ΙΏΔΟΌΪαίΆ δβϑογογυπὶ πιγβίογία δ068 διιϊηρογο Ποῖον δυο ( (οἴ ] Θεΐτ ὁοϊεῖ, νογυπιιαπηθη ᾿ἰθ6 ΓΟ «ἰΪ64π αἱ γϑὶ σοιημ Γ6 ἢ ι ϑ8οαΐ ἀ65185, γοὶ ἃ γὙϑῃογδηαΐδ Ὁ γἷ5 5δοῦ Δθ δι , πΠ6 ΄υδπάν 'φθίη ἀ6 σδρ τὶ ΔΟΟΘΓΒΘη8 (, ᾿ΓΡῚ πηογί ας μο δὲ υἱ ομιδειΐ, [ι188. ΧΙ. -- ἸΌΕΜ. κατααχευάσει τὸν λόγον ) δεινῶς πάνυ χαὶ πιχρῶς σε κωμῳδοῦσιν " οὃς εὔχομαι μὴ ἀληθεύειν. ᾿Επειδὴ δὲ χαὶ ὁμογνήσιός () σου ἀδελφὸς θρηνῶν σε χαὶ ὁλο- φυρόμενος τὰ αὐτὰ, ἵνα μὴ λέγω φορτιχώτερλ. ᾿Απήγγειλεν ἡμῖν, ἀντιθολῶν ἀνιμήσασθαξ σε, εἰ οἷόν τε, ἀπὸ τοῦ βυθοῦ τῆς λαγνείας, ᾧ ἐπὶ τῷ χαχῷ τῆς αὐτοῦ χεφαλῆς συγγεγήραχας, πολλὰ χαίρειν φράσας τῷ παραινέσαντι τοῖς χεχρατημένοις μὴ ἐγχειρεῖν. Γέγραφα ὅπως σαυτοῦ γενόμενος χαὶ τὴν τῆς
◆
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of virtue.
Virtue must be practiced with all one's strength — not merely admired from a distance. The person who knows what is right but does not do it is worse off than the one who never learned. Virtue is not natural to us — it must be won through daily struggle. But the struggle itself is part of the reward.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.