Letter 132

From: Isidore of Pelusium, monk at Pelusium To: Dorotheus, the Most Illustrious Date: ~410 AD Context: Isidore offers a careful taxonomy of character types, showing that genuine humility and genuine magnanimity are not opposites but companions. I call both humble and magnanimous the person who accomplishes great things yet does not claim the glory of those accomplishments — who hides his advantages in silence and does not attack those nearby. In his doing of great things, he thought greatly; in his concealing of them, he thought moderately. For it is the small-minded person who must be set against the magnanimous, not the humble — since small-mindedness belongs to those who dream of earthly things, while greatness of mind belongs to those who pursue what is beyond the world. This is why humility is born from a great and lofty intelligence, while arrogance is born from a petty and base one. The person of good sense who stumbles and admits it and acknowledges his fault — like the tax collector — I call "penitent," not "humble." The vainglorious person wants glory for things he does not actually do. The glory-seeker glories in what he does do. The arrogant person does things and boasts and scorns others. The great-souled person bears good fortune with moderation and adversity with nobility. The small-souled person does and suffers the opposite of all this.

Ἐγὼ χαὶ μετριόφρονα χαλῶ χαὶ μεγαλόφρονα, τὸν μέγιστα μὲν χατορθοῦντα, τῆς δὲ ἐπὶ τῷ μεγάλα πράττειν μὴ ἀντιποιούμενον δόξης, ἀλλὰ σιωπῇ χρύ- πτοντα τὰ πλεονεχτήματα, χαὶ χατὰ τῶν πέλας μὴ ἐπιφυόμενον. Τῷ μὲν γὰρ πρᾶξαι μεγάλα, μεγάλως ἐφρόνησε, τῷ δὲ χρύψαι, μετρίως " τῷ γὰρ μιχρό- φρονι τὸν μεγαλόφρονα ἀντισταλτέον, καὶ οὐ τῷ τα- πεινόφρονι. Μιχρὰ γὰρ φρονεῖ, ὁ τὰ γήϊνα ὀνειρο- πολῶν. Μεγάλα δὲ, ὁ τὰ ὑπερχόσμια ζητῶν. Διὸ δὴ χαὶ ἀπὸ μεγάλης μὲν καὶ ὑψηλῆς διανοίας τίχτεσθαι συμδαίνει τὴν ταπεινοφροσύνην, ἀπὸ δὲ μιχρᾶς χαὶ φαύλης τὴν ἀλαζονείαν. Εὐγνώμονα δὲ οὐ ταπεινό- φρονα χλητέον, τὸν πταίοντα μὲν, ὁμολογοῦντα δὲ καὶ γνωσιμαχοῦντα, οἷος ἦν ὁ τελώνης. Κονόδοξον δὲ, τὸν ἐφ᾽ οἷς μὴ πράττει δοξάζεσθαι βουλόμενον " φιλόδοξον δὲ, τὸν ἐφ᾽ οἷς πράττει ἐναδρυνόμενον" ὑπερήφανον δὲ, τὸν πράττοντα μὲν, σεμνυνόμενον δὲ, χαὶ τοὺς ἄλλους ὀνειδίζοντα “ μεγαλόψυχον δὲ, τὸν χαὶ τὴν εὐημερίαν μετρίως, καὶ τὴν δυσπραγίαν γενναίως φέροντα " μιχρόψυχον δὲ, τὸν τἀναντία τῷ μεγαλοψύχῳ πράτποντά τε χαὶ πάσχοντα. γοί [Δ, Ηἱ (οπραϑίδια . ΥοὸΓ ονδάδί. ΟΟΟΧΧΙΧ. --- ΤΗΕΟΌΟΒΟ ΒΠΟΓΘΤΙΟΟ. Νες νϑηυ οἱ ἀγγοβδηί πὶ Ορογίοί, πές δι - Ἰαίογοιη, νϑγυιη υἱγ Υἱ}} δχοδβϑιη {ἰΘη(ΘΙΏ, ᾿ἰθδγυπι : Παπιρά υἱ π ἰη [ ἴπ} δὶ 'Π- δοἰϑηι πη αυΐἱδρίδπι ἀθοἸ ποῖ, πο ο ἰη δδγνἼ! θη} υ}- ἔδηι δηϊπλὶ αἰδοι ὁπ θη ργο δι}. ΟΟΟΙΧΧΧ. --- ΤΙΜΟΤΗΕΟ Η , ΑΘΤΙΌ. Ἰ)βε, ὁ δαρίηιϊβδίηηθ οἱ ἀΐβογιἰβϑίπιθ, ἰᾧ αᾳυο!, υἱ δρραᾶγοῖί, ἰηογαβ, παρ υοὰ ὶ διν)εῖ δυῖ ἰπΐἷ- εἶς Ἶ ἱπίο Ὁ εἰϑδί γα σοπιίη αι, ΠΟῊ δοι ἐπὶ ποιὸ οοποργίαθιηι : νϑγυηὶ ἢΠΠ| φυΐϊίειη, υἱ πιυίαδη) Γ- εἴδηι γααϊ τὶ, σοπιοηάθδηι ; ἢἱ δυιϊόπι, ε περὶ ῖ Β ὈΘΙυπὶ Ἰνα ἱκνὶ. ΟΟΘΙΧΧΧΙ. --- ΒΟΚΟΤΗ͂ΕΟ ΟΙΑΒΙΒΒΙΝΟ. Εξο οἱ πιοἀδείυμ οἱ Δηΐ πὶ τηϑρηϊυ ργΓῶβῖδη- (π| δπ γοοο, απ πιᾶχὶ πι} Υἱγί τ " Γι} [υπροῖπγ, ποη ἰδπιθ ΟΡ πιδθη οἱ ργβολγα. δοιἰ- πθ. φἰογίιπι ἴδοι, Ὑὑϑγι Υἱγιυ δι |]πι} ιοαὶ!, πο ἰῃ ργοχίιποδ ἰπβυϊδῖ, Οιδίθπιι ΘἤἢΠΠη Π|ἃ- ελ εἴδεῖϊ, πιλρηΐῇςθ βοηὶ}; υσίθηυδ δυΐθηὶ ο- ουϊιανίι, πηοιο. δίαιυϊίθπν ἰδ, υΐ ρᾶώγνο δηΐτιο. δί, πιδμῃπϑιΐο ορροιΐ ἀεοί : η) δυΐῖθη δυΠ}} οἱ ὰπι}}}. Εχίχιο δΐην βθυιἷῖ, υΐ [αγγοπὰ ἰπδοιμη ΘΓΓΟΓῸ δἰ υἱ {πρὶ ; ᾿πϑη δυίδω οἱ ὀχοθίϑα, ὶ , πιυπίο ππΐογα δυμ!, φυατῖι. ὕπάα εἰδῶ ἃ πιᾶψηδ ηαϊάδιη οἱ Βυ}[π|} πιθηὸ δηΐ πη] διε οπθι τοι δβιίδιη ργοογοαγὶ δοηιηςὶ; ἃ ράΓνὰ δυϊοιῃ δι Ὑ}}}, διγοχϑηιίδηι. Αἱ δηΐπηνεγο οὑπὶ [ }} βίης - τἰἰδι ῥὑταύιίυαι, Βοῦ δυίοπι πιοιἰδβίμπ), νούδγα })- πῖ, } εὐπὶ ραοςοαῖ, [Δ εοἠΠίδίυγ, ρα ηἰιάϊη ἀυοίταγ, υἱὲ ρυληϊεδηυβ. Κενόδοξον διιίοπ), ἢοο δβὲὶ ἰμδηΐβ φίογίαβ πιογθο ἰαθογαηιαπι, } οὐ , πι}- πἰπιθ δαιϊ, φιογίδιπ Ἴοηδοαιΐ ορί ; φιλόδοξον ὙΟΓΟ, ἰὰ βι φίοτίϑβ. διηδπίθη), δυπὶ, } οὐ . Δ], } ρίδςοῖ:: ἰῃβο δ θπὶ ἰἰδπὶ, χυὶ [Δοἰϊ φυϊάξιν, εὲ] ποιρΐπα ρἰογίαιυγ, Δ᾽ οσαθθ ῥγουγίϑ δῇϊοϊ! ; πιλριϑιϊπιπι ῬΟγτγο, οὐπι, υἱ οἱ Γ δϑευπθας τη Γδῖδ, δὶ βἰηΐβιγαβ [Ὁγιΐ ας δίγδπυβ (ὃγι; μιχρόψυχον ἀδιίᾳφυς, "ος ). . εδι ρεᾶγνὶ δηϊηιὶΐ Βοιη)ϊηθιῃν υἱ ἐοηιγαγὶα τ } }Π [], πιοάογδίυγ. ΤΠ', -- Τὴ ΑΥ̓́ΤΩ. ἙΟΟΟΙΧΧΧΙΙ. - ΕἸΡΕΝ. Εἰ καὶ, ὡς γέγραφας, ὁ λόγος τὸν χρότον ἐγέννη.ς Ὦ Εἰδΐ, υἱ ( δεγίρίιη δῖ, ΟΓΆΙΪΟ ρίδυδιπ), ρ- σεν" ἀλλ᾽ οὖν γε χαὶ ὁ χρότο: τὸν λόγον ἐπέῤῥωσεν ἔρεισμα τῷ τεχόντι φανείς. ᾿Αλλ᾽ ἐπειδὴ πολλάχις ὁ κρότο: τὸν μὲν λόγον νευροΐῖ, τὸν δὲ τρόπον τοῦ λέ- γοντος λυμαίνεται, εἰς ὑπτιότητα αὑτὸν χειραγωγῶν, παραινὼ τῇ σῇ συνέσει, μάλιστα μὲν τῷ Θεῷ εἰ- δέναι χάριν, τῷ χαὶ τοιαύτην δεδωχότι χάριν" εἰ δὲ χκαὶ ἐπαινεῖν βούλει (ὡς γὰρ ἔφης ἀδύνατον, μὴ χρότοις τὸν λόγον ἀμείθεσθαι), τὸν λόγον ἐπαινῶν, ὡς βούλει, μὴ ἄμετρα ὕφαινε χατ᾽ ἐμοῦ ἐγχώμια, ἵνα μὴ με ὑπτιώσῃς. ρογὶϊ ς δι διἱαπὶ ογδίίοῃΐὶ ρίϑιϑι ΓΟΌΠΡ ΘΟΠΊΡΑΓΑΥΪ,, αυΐρρα φυΐ ραγοηιϊὶ δάιηϊπΐ οι! ἰΙοςὺ [υδγὶῖ. Αἱ αυ- πἰᾶπὶ ΘΘΦΡΟΙΌΠΊΘΓΟ υι] ὙΘηΐ!, υἱ ρ[Δ. ΟΓΔΙΪΟηΐ αᾳυϊάδπι τοθυΓ οοτηρᾶΓεῖ, ὙΘγυ! ΟΥΔΙΟΓΪ ΠΙΟΓΘ ἱπἢ αἰαὶ δι ἰαθοίδοιει, δά δυρμίηἰαῖοπη νυἱά δ οθὲ ἃ. βοσογάϊδηι δυπιὶ ἰδηαυδηὶ ρογγθοία πιϑηῆι ἀυσδι, ργυάθηιδηι ἰυδπὸ πποπου, πηᾷχὶπ) αυϊδπηι υἱ θ), αἱ |)υ}υ- πιοάϊ ψτγαιίδη) ἰαγμίϊι ῖ, σγαιίδι Παῦθ, αυοά ἱ οἰἰδπὶ ἰδιιάαγθ νυἱ {(παρ δηϊπὶ ἤδθὺὶ ρ υἱ ΟΓᾶ- εἰομΐ ρίδυϑυ ἰδπάθπι ποι Γοροιἀδίυγ), ΟΓ ΠΟ δ πη αὐΐεσιι Δι! γαϊι ἴυ ταυὐἀδη, Π υἱπιϊὰφ ΔΙ ΥΟΓΒΙΠῚ πη Ιἀυ οομΐαχα, υἱ η Π δυρίπα:}) δία} ἰψιδ- ψῇῖι Γο . ΥΔΕᾺΠ ΠΕΟΤΙΟΝΕΚ ΕἸ ΝΟΤΑ͂. () Ῥγὸ τῶν χαχιῶν οοὐ. αι. ιϑρὶι τῶν καχῶν. ἘΌΟΒΒΙΝ. ΄κ ΟΟΟΙΧΧΧΠΗΙ.---ὈΙΟ ΕΝ ΡῬΠΕΒΒΥΤΕΒΟ. (οι δἰ! }}} πλοιΐο τ ρασοῖγα γ᾽ θυ, οἱ υὶ δι ΠΡ Χὶ Π ΥἱΓῖ δ᾽ δ νου δίθι μγοάπνι (ΠνοΓὸ δε ἶπ), . ργηνίϑκίπηο, ἀἰ ργυδομηίαπι Υἱγος- γι ᾿υάϊοὶο νΘη ἐχροόγια δἴΐδοιυ, συη .) οἱ φυὶ , οπμ} σομθι ΟΓΔΙΪΟηΠ σΔΓΘΙῖ, } } ΡῬγοπιρία ἰδπιεγα ἰδυάίυβ αἰείυηι. δ᾽ υΐίδιῃ δι ι!δίογιιπ) ποίϑιῃ ἴι ἰμδηιίδιῃ .}}} ἰπυτγυηῖ, υὶ ἐος υΐ οαδιἰξϑιοινα ορυδ [ ε, στ ἀζεγθ- ἀϊυπίυν. ΟΟΟΙΧΧΧΙΥ.-- ΤΙΜΌΟΤΗ͂ΕΟ ΟἸΑΒΙΒΒΙΜΟ. δ)υοά τὰ αὐυϊάδπι ποη ἀδδρίεα ] πὶ ἰδ ΠΔῖθ) ἢ- , πθ Δργθϑίθη) οἱ ἰηινδηι Γογι υδί πὶ ({})ι:- ΠΙΔῊΪ Θηἰ ΠΏ πηδι)διδθίι ογυ } π) ΦΟΘΓΟΘΘΙ), . ΙΒΙΌΟΒΙ ΡΕΒΌΘΙΟΤΑΕ ΤΙΗΓ'. -- ΔΙΟΓΈΝΕΙ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩ. ᾿Αδελφὰ ἁμαρτάνειν μοι δοχοῦσιν. οἵ τε ἐπὶ τοῖς μεγίστοις χατορθώμασι σιγῇ προέμενοι (ὃ) τὴν ἀλῆ- θειαν, (φθόνῳ γὰρ τήχονται, πάθει χαλεπωτάτῳ, χαὶ συγγνώμης παρά γε τοῖς ἐχέφροσιν ἀμοίρῳ) καὶ οἱ προχείρως ἐπαινοῦντες τοὺς πάσης εὐφημίας ἐρήμους. Τὴν γὰρ τῶν χολάχων ἐναπομάττονται δύσ- χλειᾶν, τοῦ σωφρονισμοῦ δεομένους ἐγχωμιάζειν ἐπιχειροῦντες.