Letter 125
Isidore of Pelusium→Ausonius, Corrector|isidore pelusium
From: Isidore of Pelusium, monk
To: Ausonius, Corrector [a provincial governor]
Date: ~410 AD
Context: Isidore describes the ideal ruler and praises a just governor.
The person who not only defends those who have been wronged but also takes care that no one is wronged in the first place — he deserves to be called not only an effective ruler but also a wise and just lawgiver. The first he accomplishes by the power of his office; the second by the wisdom of his soul.
To Ausonius the Corrector: The one who yields neither to favor nor hostility, neither to friendship nor enmity, but dispenses justice purely by merit — that is the ruler God intended.
Ὃ μὴ μόνον τοῖς ἀδιχουμένοις ἑπαμύνων, ἀλλὰ καὶ ὅπως μηδεὶς ἀδικήσῃ προμηθούμενος, οὗτος οὐ μόνον ἄρχων δραστήριος, ἀλλὰ χαὶ νομοθέτης σο- φὸς δίχαιος ἂν εἴη χαλεῖσθαι " τὸ μὲν τῇ ἀρχιχῇ δυνάμει, νὸ δὲ τῇ Ψυχιχῇ συνέσει διαπραττόμενος. ΤΙΕ'. --- ΑΥ̓́ΣΟΝΙΩ ΚΟΡΡΗΚΤΩΡΙ. Ὁ μήτε χάριτι, μὴτε δυσμενείᾳ, μῆτε δωροδοχίᾳ ἴυν, υὐ [ Δθείδοιε!,, |κἷς Πη φυΐάδπι )υάϊ οἷο οἱ Β λυμαινόμενος τὸ δίχαιον, οὗτος χαὶ ἄριστός ἔστι τοῦ ΟΡ πη δι ᾿.{| τοχυ]λ, δὲ ἱποογγυρῖι δοτυ, ( φυΐθυ σοηιγογογβία οϑὲ, Ἰυάοχ ἃς ἀϊδεδρίδίογ. ΟΟΟΧΥΙ. ---ΗἸΙΕΠΑΟΙ ΡΒΕΒΒΥΤΕΠΟ. « αης εαρίεπίϊαηι δορὶοπεῖϑιις δἰ ρμτιαεπίΐαπι δοϊοπεϊθμξ. » Ιὰ αυοὰ ἃ Παηΐεϊα ἀΐειυπι βι: « δδρίη [ ΒΑΡ ΘΕ θ οἱ ργυάθη πὶ) οΐδη » ργυάδη- ιἷδπὶ ΡΟ πιὰ πὶ φυΐάδιη ἀδ δεῖρβο ἀϊχὶ! : φυοηίδηι θοὺβ ποῦ τῃηοάο γερὶ ἰπδοπιηΐππι (υοὰ ἰρβδπιοὶ, υἱ νεται, ἱζπογϑ)αὶ) ἱρ: ραίοίροϊ!, οιΐδιη οδυ}}} }, ΟὉ αυδὴὴ νἱϑαηὶ {ΠΠυἀ οἱ ἀδπηοιϑιγαιυπὶ Πιεγαί, δἱ ᾿μ!ϑγργοίδι! η πη). ὕδυξδᾶ ρμΟΥΓῸ τορῖ ση- γι". Θυδησοαυΐϊάδηι δηΐπ), υἱ γγὸ οοηβδηί - δικαίου χαᾳνὼν, καὶ ἀδέκαστος τῶν ἀμτισδητουμένων χριτῆς. ΤΙζ'. --- ἹΕΡΑΚΙῚ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩ. ε Διδοὺς σοφίαν τοῖς σοφοῖς, καὶ φρόνησιν τοῖς δἰδόσι σύνεσιν. » Τὸ ῥηθὲν τῷ Δανιὴλ, « Διδοὺς σοφίαν τοῖς σοφοῖς, χαὶ φρόνησιν τοῖς εἰδόσι" » σύνεσιν μάλιστα μὲ") περὶ ξαυτοῦ εἴπεν. Ἐπειδὴ οὐ μόνον αὐτῷ τὸ ἐνύπνιον τοῦ βασιλέως (ὅπερ αὐτὸς ὁ ἑωραχὼς οὐχ ἦἤδει:) ἀπεχά- λυψεν ὁ Θεὸς, ἀλλὰ καὶ τὴν αἰτίαν, δι᾽ ἣν ἐδείχθη ἡ ὄψις ἐκείνη, χαὶ τὴν σύγχρισιν. Ἢ δὲ αἰτία ἦν, τοῦ βασιλέως τὰ βουλεύματα. Ἐπειδὴ γὰρ ὡς εἰχὸς, ὠφρύωτο τοῖς τροπαίοις, οὐ μόνον χατὰ τῶν ἄλλων ΠΘυ ΠῚ , Οὐ ἰγορῶθα βυρογοϊ!ΐατι δ (}}εΡνι (αἱ αυΐ ὦ ἐθνῶν ἀριστεύσας, ἀλλὰ καὶ χατὰ Ἰουδαίων, τῶν ΠΟΙ) ἰδηϊυν Δάν ΓΒ}} Πδιΐοη, οἰἶδηὶ δι - ΨΟΓΒιι δυι , υΪ πὰ} | . πιαρηΐβ, ἰυπὶ ἴῃ Ἐαγ- Ρίο, ἴη ἰῃ ἀδδβογίο, ἢ) ἰη Ῥαϊ ϑιηἃ Βα ΠΘΠο δὺ- Εἴ Δίᾳφυδ ΟΥΠΔΙΟΒ [υΪ οί θδηϊ,, ΓΟΙ τι} }]-- ἴΔΓη} βίγθηυβ ὸ [] δαπιϊηΐδίγϑ), ἰἰΠυὰ δθουῃ ,ἱ οΥΘΟα δ᾽ ] , δαί (ἀγαὶ, οὕπὶ πυ} ἱπηραγία οχϑί οί ρργεροχίβϑοί (ηη} ϑυγογι συου ἱπι- Ρογίιπι ἤπδη) ΔοΟορο Γι), δὴ ἰρϑὸ ιοαυ πγυίαιΐο- " ΠῚ} Δ] υ } }Γὺ . ΟΘιοοἶγοα ΟΟΠβ ΘΠ ΙΔΠ ἐρ:} σοηϑ}}} δι δηϊινὶ ἀρ (δι ον} }. υἱδῖο οοη- εἰσί. Ῥγορίθῖα διιθπὶ , υςξ 'ρ Οοἴπὶ η ) τρί γαῖ, ργϊα}} ἱρϑὶ ἐσ ροβυϊ : υἱ ἈὉ ἰἰδβγ ΠΟΥ ἃ δι ᾿παιθιαια ογαηὶ, φυσι φυ ἱφποίδ οἱ Οὐϑευγὰ αγδηΐ, ἤδδθι ἱπναπίγθηϊ, δίᾳφυθ ἱπιογργοίδία [δ]] Δ ἰη} ΙΘγοηυΓ. Αἀ απο ἰίδφυθ πηοάϊπι ΓΟΧ , ὀΐοια δυ πὶ, σοιργουαν!. Νοάαυθ δηΐηὶ χ ἀυη- ἰᾶχαὶ αὐο( , αυ ἀηἷτπιο νοϊγοῦδιὶ, ἀϊχὶϊ, σοηΪ- Οἰυγδηὶ [}} γὙΓὰ Π ἀΐοίϑ [ΠΘΓΔπί : οἰΐδπη , φιοά υἱάογαϊ, πηϑιῖὸ [ΟΓ Γοδυρεῖῖ, δίᾳυθ ΒΘΡ ΘΟΥΙη), υα) ἡλγΓδῖδ [ Γϑηϊ, δἰ ποογ λιη), ἰΠυἀ ἢ ) οΓγίδιη γαγοοαν!!. Αἰ ἢος φηΐδη} ᾿ΔοίΠ . Ώλῃ. , . πολλὰ χαὶ () μεγάλα αὐχούντων εὐηργετῇσθαι ἐπί τε τῆς Λἰγύπτου, ἐπί τε τῆς ἐρήμου, ἐπί τε τῆς Παλαιστίνης“ ἐγενόησεν, ὡς εἰχὸς, θεασάμενος πολλὰς βαςιλείας σδεσθείσας (ἣν γὰρ καὶ ἡ τῶν ᾿Ασσυρίων τε- λευτήσασα), εἰ καὶ αὐτῷ μεταθολὴ τις γενήσεται. ᾿Αχο- λούθως τοιγαροῦν τοῖς βουλεύμασιν ἡ ὄψις γέγονεν. Ὁ δὲ προφήτης τὰ βεδουλευμένα αὐτῷ πρῶτον διηγῆ- σατο, ἵνα ἀπὸ τῶν ὡμολογημένων χαὶ τὰ λανθά- νοντα ἀξιόπιστα γένωνται, καὶ ἣ ἑρμηνεία εὐπαρά- δεχτος εἴη. Οὕτως οὖν χαὶ ὁ βασιλεὺς χατεδέξατο τὰ λεχθέντα. Οὐ γὰρ μόνον ἀφ᾽ () ὧν τὰ κατὰ διά- νοιαν ἔφη, ἐστοχάσατο ὡς ἀληθῆ τὰ εἰρημένα τυγ- χάνει " ἀλλὰ καὶ ἀνεπόλησεν ἴσως τὸ ὀφθὲν, χαὶ εἰς μνήμην ἦλθεν ὑπὸ τῆς ἀχριδείας τῶν λεχθέντων. Καὶ ταῦτα μὲν ἐπὶ τοσοῦτον. Εἰ δὲ καὶ περὶ τῶν ἄλλων τοῦτο ἔφη, σοφοὺς, οἶμαι, χαλεῖ τοὺς τὸν θεῖον χτησαμένους φόθον (ε ᾿Αρχὴ γὰρ σοφιας, φόδος Κυρίου)" » εἰδότας δὲ σύνεσιν, τοὺς πεπαιδευμένους τὸν νόμον. Εἰ γὰρ τῆς τῶν εἰδώλων ἀποσταῖεν ἀπά. τῆς, ἕψονται δὲ τοῖς οὐρανίοις χρησμοῖς, λέφοντα’ τὴν τῶν ἀῤῥήτων γνῶσιν. «ε Δίδωσι γὰρ σοφίαν τοῖ; ΥΑΒΙΑ͂Σ ΚΕΟΤΙΟΝΕΒ ΕΤ ΝΌΤ. () "οβὶ ἐπιδημίαν «Ἰἀϊι οοὐ. γακι. , τὴν, οἱ ὺχ Π ποιησάμενος ἰεσί᾽ πεποιημένος. ΡΟΒΙΝ. () Ῥγὸ πολλὰ χαὶ ἐο". δι. ὁδ οι πολλά- κις. . ᾿- () (οἁ. Υαι.. ἀφ᾽ οἱ γγ. μοϑὶ "ὅχίο, χεχτημέν νους ργΓῸ χτησαμένους. ἱν. ἘΡΙΘΤΟΙΑΆΓΙΜ . ΠΠ. -- ΕΡΙΒΤ. ΟΟΟΧΙΧ. σοφοῖς, » τουτέστι τὴν θείαν χάριν τοῖς φοδουμένοις () Α Ουοὰ , ἀδ οἰΐδπι Ἰος εἶχὶ!, ΡῈΡ δαρὶϑηίοβ, υἱ ὁρέγει" « φρόνησιν δὲ τοῖς εἰδόσι σύνεσιν, » τουτέστι τῶν χεχρυμμένων τὴν γνῶσιν τοῖς συνετῶς ἐπὶ τὸν τὰ τοιαῦτα ἀποχαλύπτειν δυνάμενον χατατρέχουσιν. Ἢ πάλιν, σοφίαν μὲν τοῖς σοφῶς ἑαυτοὺς ἄγουσι" φρόνησιν δὲ, τοῖς σύνεσιν γεωργοῦσιν, ἵν᾽ ἣ προαί- ρεέσις τὴν χάριν ἐπισπάσηται, χαὶ μὴ χατὰ ἀπο- κλήρωσιν δόξῃ χαρίξεσθαι. Πρὸς γὰρ τὰς παρα- σχενὰς χαὶ ἡ χάρις ἐφίπταται. Ἢ πάλιν, ἐπειδὴ πολλοὶ χαὶ τῶν ἔξωθεν σοφῶν χαὶ συνετῶν προσελ- θόντες τῷ θείῳ χηρύγματι τὴν ὄντως σοφίαν, καὶ τὴν τῷ ὄντι σύνεσιν δρέψασθαι ἤμελλον, τοῦτο προ- εφήτευσε. πιθᾶ Ορίπἰο [ἐγὶ, ἱπι }Πἰχὶὶ, αυΐ ἀϊν πο πιϑίι ρθῶ - ἀϊεϊ βυηι } (ρτγϊποὶρίυπι Θηἷπὶ δϑρίθη ὶ {{Π|Γ Ὀοαγἰπὶ ), ρΓ δΔιιῖοπι ηαυἱ ργυάοαιίδι δβοίυηί, ιΐ [εφἷ Ἄσοκηϊιίοηθ δίᾳιιθ ἀοοίγίηα ἰπδίγυςιί δυηϊ. ΝΠ) ἃ [ ἰδοϊογιλ οὐϊιι! δυθγίληί, ἃ οΟὐἰοϑιῖα ογλουΐὰ δααυϑδηῖιγ, γοῦυιῃ θάγυῃ, υ: π}} ογδιίοηθ χροὶ ροβϑυη!, δβοϊθηιίδλιη δοοίρίθοηί. « θαὶ οεἷπι θοὼ ϑδρίδη ἰπὶ ΘΔ} ., » Θϑῖ, αἰνίηδπι ατγαιίδπι , ἃ αυὺ εἰπιοῖυΡ, ργθυθὶ ς « ρΓγιάδιιίδιη δυίθῃῃ βοϊδηιΐθιι ργυάεοηιϊίαπι., » ᾿Ι , δά ϊδγυπὶ γον ουσι οη δι [}}, ] ργυΔλοπίες δὰ ουηϊ, αυὶ Γὺ ᾿υ͵]υδιοουὶ ρϑιοίλοογα ροϊοϑῖ, οοη- [υρίιη! ; νοὶ γυγβυπ), βρη δην αυϊθπι υἱ ἶρ δϑρίθη!ον γοφαηΐ; ργυιϊδηιδπὶ γυϑγὸ ἰΐ. αυἱ Ῥγυάδιιίιι οχοοίαμ!,, αἱ δηΐα! ἰπἀυοιὶο φταιίδπιὶ διϊγα )ὰϊ, ἢθη Ὠὲυ γϑ[ιε! βογι οη αυδιίίδιη ΚΓ- εἰΠοανί νιΙἀσαῖαγ, Νδηλ ργουϊ φυΐδᾳυθ ργραγαγίὶ!, γαῖα αυοηυδ δάνοίαι. Αὐλ τυγϑυπι, αυοηΐδα αυ}ι Εἰἷδπὶ ὁχ ἴ ] δριυὰ Θχίαγοβ ϑδρίθιἶα ρει πιῆ ἰδυὰθ Πογυθγαι!, δά ἀϊνίποη ρτωαϊοαϊοποιι δοοθάθηιὁ, γογδπὶ ϑαρίΠιΐἷδ πὶ ἃς νογλη ργι .} ρογοορίατὶ ὄγαμὶ, ἰἀεἶγοο πος ργθάἶχί,
◆
From: Isidore of Pelusium, monk
To: Ausonius, Corrector [a provincial governor]
Date: ~410 AD
Context: Isidore describes the ideal ruler and praises a just governor.
The person who not only defends those who have been wronged but also takes care that no one is wronged in the first place — he deserves to be called not only an effective ruler but also a wise and just lawgiver. The first he accomplishes by the power of his office; the second by the wisdom of his soul.
To Ausonius the Corrector: The one who yields neither to favor nor hostility, neither to friendship nor enmity, but dispenses justice purely by merit — that is the ruler God intended.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.