Letter 1133
Isidore of Pelusium→Unknown|isidore pelusium
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person, scholastic (lawyer)
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of general.
The spiritual life is a journey with a beginning, a middle, and an end. The beginning is difficult, the middle uncertain, and the end glorious. Persevere. What matters in the end is not what we knew but what we did with what we knew.
ΝΟΗ ]υπὶ , (π ΠΟΠ διηι ἰῃ ποβίγὰ ροί(οϑβίδίο, ὈΪ υ, Υἷξ δλρῖ6:., δὐυΐιγαῦὶβ, βοἀ αιοθαυδ αυ0- Τῦπι ΠΟΒ (ΟἹ ΐ, Π0Π πιαρηᾶ Δ1.Χ οορὶἃ μον ἷ8. ἐἰνίηα ργον θηι8 Δὐἀνοηΐδῖ, ἤθη ροίβγίη05 δὸ ρεγίεοι πῇ ἤπδη) οχἰ᾿πη4ᾳὺ6 ρογάποογο. Αἀσεὶϊ δυίοι ἰά ργερϑίῖο, πη ἰΐ8 ᾿οπλΐ ἢ θ.., 4υΐ Δυ8410 τογεὶ νογβαιίοηα ργϑίσχιι υ αυᾶβ ρ6Π08 δυηῖϊ ἰηΐοεγυπί, Ὠἰ ]Παυθ οοτυπ, ὦ ἰἰἰυἀὰ ἱπι - ροϊγδηύιπι οοηάυσογα υἱάδηίυν, ργϑιογηϊυηι. ΝΠ] (ἀϊνίπα φγουϊάθηι ποη τυοἰθηίθ5 ὁχοίδί αἱ ΡΟΔ', ... ΗΡΩΝῚ ΣΧΟΛΑΣΤΙΚΏ. Οὐ μόνον τοῖς οὖκ ἐφ᾽ ἡμῖν, ὦ σοφὲ, ὡς ἡγῇ, ἀλλὰ καὶ ἐν αὐτοῖς ἐφ᾽ ἡμῖν, εἰ μὴ πολλὴ ἡμῖν ῥοπὴ παρὰ τῆς θείας προνοίας ἐπιφοιτήσει, οὐκ ἂν δυνηθείημεν αὐτὰ εἰς τέλος ἄρτιον () ἀγαγεῖν, Ἐπιφοιτήσει δὲ πάντως, τοῖς πάντα τὰ παρ᾽ ἑαυτῶν ἄνεν σκήψεως εἰσρέρουσι, χαὶ μηδὲν παραλιμπάνονσι τῶν εἰς τοῦτο φερόντων. Ἢ γὰρ τοὺς μὴ βουλομένονς προτρέ- πουσα,, τοὺς βουλομένους, χἀὶ πάντα ποιοῦντας, καὶ πραγματευομένους, πάντως εἷς αὐτὴν τῶν χατορθω» μάτων ἀνοίσει τὴν χορυφήν. Βογίδιυ υἱ νο]ηῖϊ, ῥγοίδοίο , 4υΐῪὀ τοϊυηὶ, οπμηίϑαθα [8Δεἰυπὶ εἰ δριιηῖ, Ὀθηῆ0 ἱπ ἰββ01 ῬΓΡΟΙαγο δοίοτυπ Βυθυθ οὶ [ 0η]. ΕἸΧΧΙΙ. ---ΜΙΙΑΝΟ ΡΒΕΒΒΥΤΕΒΟ. Νοη οχίψυδ ὁχ ΠΙΔΧΙΠΟΓΙΠῚ ῬΓΩΒΟΙ ΠΌΡΕ ΠΊ416 υἱγίυ ΟΡΟΡυ πὶ ΘΟ ΘΠΊΟΓτΪοΠ6 ργοιηδηδὶ . ΝΆ οἱ ἀογιηϊοηῖο8 ΔηΪπη85 δὰ Υυἱγίυϊαπ) οα ρα ῃ Δ) ὀχϑυδοίίαὶ, οἱ ἰξδναβ 8ἃ6 βϑοοογάθοβ χοἰ ϑιΐογοβ εἴοίι, οἱ υἱε1 ἰμθυἰσοη ὀΓΌ ΒΟ Γα ἀοοδί, δί4ιι6 δι) ροηϊοηίίδηι ἀφοι απ δἀἀυοἷϊ. [ οβιοπάδιβ βαρίθης ἴΠ Ῥγονυδγθίογυπ, βογίριονῦ ἀϊχὶϊ : ε« Εανὶ π δυηϊ ΒΟΓΠΊΟΠ68 ἰιοηδβιίὶ ἢ. » Ἠοηδδίοβ νοοὰὶ , 4υἱ ἀα ρῥἰοίαια ὃς νἱγίιδ παυδηιυ; πο ᾿ , 4υἱ ᾳυδέάδπι γεπυβίαί νη ἰίληϊ, δοὰ φυὶ ΕΣ ἶρ5186 φυλ5ὶ (οἵη ἁἤἴεγυηιϊ νοῦ ἰδι ρυ οἢγὶει- ἀΐηθπ : πΠοη 4ἱ ἰΔηηΠι2η) ἰῇ σὐγγὰ ροριῖοο δαὶ ογαιυγίο νοι υμιυγ, βαἀ αυΐα πδιϊναπν ἀίχιθ ἃ θ60 εἐἰδιδπὶ ραάοβιγοι βϑηιΐ9πὶ ἰόγυηι. Εἰ αἰἰὰ ᾿ηὔἄδη ἢΐης τοῦὐϊξ υ Π ( η08, , Ο δαρίθηβ. ε δυϊοοιο δυϊοῃ δοόγυη η . Β818 - ( δηΐπις8 . » Ουοπίληι ἰφίίυγ δοηδίδίὶ ΡΥ 5ΟΟΓΙΠ] μουλΐησμ ὈΓΘΟΪΆΡΔ [ΔΟΙΠΟΓα, δὶ ογουγίϑ Ὀϑυγροι ΒΕΡΠΙΟΉΪΙ5, ] Οχίσαλπι ράγοΡο Ὁ 8ι6 πὶ : δϑ86ὶ-- ΡΟΙ". -« ΑἸΜΙΔΊΑΝΩ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΏ () Οὐ μιχρὰ () ἐκ τῶν μεγίστων χατορθωμά» τῶν διηγήσεως ὠφέλεια. Τὰς μὲν γὰρ χοιμωμένας ψυχὰς διεγείρει πρὸς ἀρετὴν " τὰς δὲ νωδρὰς ὀξυτέ- ρας παρασχευάζει " τὰς δὲ χαχίαν ἁσπαζομένας ἐρυθριᾷν διδάσχει, χαὶ εἰς μεξάνοιαν ὁδηγεῖ. Καὶ τοῦτο ὁ σοφὸς δειχνὺς Παροιμιὰαστὴς ἔφη ει Ἰζηρία μέλιτος λόγοι χαλοί. , Καλοὺς λέγει, τοὺς περὶ εὑ- σεδείας χαὶ ἀρετῆς χινουμένους, οὐ τοὺς ἐπιχτήτῳ χομμωτιλῇ σεμνυνομένους, ἀλλὰ τοὺς οἴχοθεν ἐπ- αγομένους τῆς ἀληθείας τὸ χάλλος " οὐ τοὺς ἐφ᾽ ἄρ- μᾶτος ποιητιχοῦ ἢ ῥντοριχοῦ ὀχουμένους, ἀλλὰ τοὺς τὴν ἔμφυτον χαὶ θεοδώρητον πεζὴν πορείαν '"ποιον- μένους " χαὶ τί τὸ ἐντεῦθεν ὄφελος ; Δίδαξον, ὦ σοφέ. ε« Γλύχκασμα δὲ αὐτῶν ἴασις φυχῆς. ν Ἐπεὶ τοῖνυν οὐ μιχρὰν ὠδίνει τὴν ὠφέλειαν τὰ τῶν παλατῶν ἄν- δραγαθήματα, συνεχῶς τὰς τούτων ἀριστείας ἐν συλλόγοις χαὶ διαλόγοις ἐν μέσῳ φέρωμεν. Πολλὰ γὰρ ψυχικὰ νοσήματα, καὶ λάνθάνοντα, χαὶ δῆλα, θεραπείας προσφόρου τεύξεται. ᾿ ὄνι6 ἴρβογιη οὐγοσία [αοίὰ ἴῃ σ᾿ οἱ οΟ]] οαυΐ5 ἴῃ πηϑάϊΐυπι ργοίογωιιιβ. Μο ΐ δΐ ποῦν δι ὐιπ0- ΤῊ), [Ὧπ ἰδίθῃ! οἡὐδιη πηδηϊοϑι , ἷπς πηθύϊοΐηδπὶ δρροβίίδαι οἱ οομ νοι δ οι) ΘΟμ πε πίυΓ. ΟΙΧΧΙΗΙ. -- ΠΕΠΙῈ ὈΙΔΟΟΝΟ. Ϊπ ἱ μά4, « δίεροποι ξέγπιοηδδ ὅὁμοὲ ἷἰη Ἰμαϊεῖο"λ. » ϑδρίθη ἰβδ!η6 νἷγ, αὶ δὰ φγδιίδπι ᾿δυΐδηι, οἱ δύ οὐΐυη υἱρόγαῖλ , ΠΟ δυμὲ ἰῃ Ὠοπιίπηπη πα» ΓῸ ΠΑ Θηὐΐ : ΠΠ], φυΐ ἑοτὶο υά οἷο οἱ δπιδηῖ εἰ γορτο δι άυηϊ. θυ οΔυ88 4ι040. , οὖν Ῥαὼ]- πιογυμ δογίρίος νἱγαιθ ἠυδίυι μτγαάϊοδηβ, ἱπίοῦ 1Δ ᾳυΐθυ5 Ἔσο οι, οἰἰαπὶ ἢος ἀρρϑουΐι εἶχθο ιεἰ- ΡροΥ. λυ, . βμ4]. οχι, ὅδ. ΡΟΙ". --- ΗΔΙΑ ΔΙΆΚΟΝΩ. τὸ, « Οἰκογομήσει τοὺς «“1ύγους αὑτοῦ ἐν Ἀρίσδι. Οὐ χρὴ, ὦ σοφώτατε, τοὺς πρὸς χάριν ἐ ππαινοῦγ- τας, καὶ πρὸς ἀπέχθειαν ψέγοντας, εἰς ἀνθρώπους ἀριθμεῖν " ἀλλ᾽ ἐχείνους τοὺς χρίσει χαὶ φιλοῦντας χαὶ ἐλέγχοντας. Διὸ χαὶ ὁ Μελῳδὸς τὸν δίχαιον ἀνα- χηρύττων, μετὰ τῶν ἄλλων πλεονεχτημάτων χαὶ τοῦτο προσέθηχεν᾽ ε Οἰχονομήσει τοὺς λόγους αὐτοῦ ὙΑΒΙΑΣ ΠΕΟΤΙΟΝΕΒ ΕΤ ΝΟΤΑ͂. () "Δρτιον πτυίαι ἰῃ αἴσιον εὐά. αι. . ῬΟΒ:ΙΝ. ἢ () ἀοΏ[ΟΓ φιοπιίοϑι ὀρ γρ οι ον. . . () Ῥοϑβῖ οὐ μιχρὰ εἰς βεγῖδ! ἑούεχ
◆
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person, scholastic (lawyer)
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of general.
The spiritual life is a journey with a beginning, a middle, and an end. The beginning is difficult, the middle uncertain, and the end glorious. Persevere. What matters in the end is not what we knew but what we did with what we knew.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.