Letter 1123
Isidore of Pelusium→Unknown|isidore pelusium
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person, deacon
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of virtue.
Virtue must be practiced with all one's strength — not merely admired from a distance. The person who knows what is right but does not do it is worse off than the one who never learned. Virtue is not natural to us — it must be won through daily struggle. But the struggle itself is part of the reward.
Εἰ χαὶ πάσης εἰς ἄχρον ἧχοντα ταλαιπωρίας τὸν Λάζαρον ὃ τῆς εὐαγγελιχῆῇς διηγήσεως; ὑπογράφει λόγος, ἀλλ᾽ εὐπραγίας αὐτῷ ὑπόθεσις μεγίστη χαὶ ἀληθείας γέγονεν ἡ συμφορά. Εἰ μὴ γὰρ εἰς () τοσοῦτον δυσπραγίας ἀφῖχτο, οὐχ ἂν πρὸς τοσοῦτον εὐχλείας ἀνέδη. Τί γὰρ εὐχλεέστερον ( ἵνα παρῶ τὰς ἐχεῖσς ἀμοιδὰς) τοῦ ἐν Εὐαγγελίοις ὑμνεῖσθαι, χαὶ τὸν Θεὸν ἐπαινέτην, καὶ τὸν ᾿Αύραὰμ χεχτῆσθαι συνήγορον; ΡΚΒ΄. --- ΗΛΔΙ͂Α ΔΙΑΚΟΝΏ. ε Πὰς ὁ βλέπων γυγαῖχα πρὸς τὸ ἐπι- θυμῆσαι, ἤδη ἐμοίχευσεν αὐτήν.» φὶς τό" Εἰ μὲν τῶν προπυλαίων μόνων, χαὶ μὴ τῶν ἀξύ - τῶν ἥπτετο ὁ μολυσμὸς, ἴσως εὐΐατον ἣν τὸ πάθος. Εἰ ὃὲ αὐτῆς χαθάπτεται τῆς ψυχῆς, μὴ ἕχαστος ἑαυτὸν παραλογιζέσθω. Εἰ δὲ φαίη τις ἀνθρώπους ἀπατῶν, « Οὐδεὶς στεφανοῦται, εἰ μὴ νομίμως ᾿ἀθλήσει, ν νόμιμον πάλην εἶναι νομίζων τὴν θέαν, εἰ τῆς πράξεως ἀπόσχοιτο, μανθανέτω, ὅτι ὁ ἀγωνο- θέτης χαὶ χριτὴς τῶν τοιούτων παλαισμάτων εἶπεν" ε« Ὃ βλέπων γυναῖχα πρὸς τὸ ἐπιθυμῆσαι, ἤδη ἐμοίχευσεν αὐτὴν ἐν τῇ καρδίᾳ ἑαυτοῦ. » Νόμιμος οὖν ἐστι πάλη, οὖὐχ ἡ παρὰ τῆς ἑχάστου ῥᾳθυμία: χαὶ προλήψεως, ἀλλ᾽ ἣ παρὰ τοῦ ἀδεχάστου χριτοῦ θεσμοθετηθεῖσα. ΡΚΓΙ". Εἷς τό" ε -- ἸΣΙΔΩΡΩ ΠΡΕΣΒΥΤΕΈΡΗ. Ὁ δὲ θὅλων ἑαυτὸν διχαιῶσαι, εἶπε" Καὶ τίς ἐστί μου πιϊησίον; ν Τί ἔστιν, ἔφης, τὸ ἐν τοῖς Εὐαγγελίοις εἰρημένον περὶ τοῦ νομιχοῦ" ε« Ὁ δὲ θέλων ἐχυτὸν διχαιῶσαι, εἶπε Καὶ τίς ἐστί μου πλησίον; νΓΆχουε τοίνυν. Ὁ Νομιχὸς πλησίον μόνον ἐνόμιζε εἶναι τὸν δίχαιον τῷ Ρυϊαθαὶ Ἰυδίυμ [υδίοθ, . π ὲπὶ δυ δ] ἢ, αυὸ ἃἀ Ὦ διχαίῳ, τὸν ὑψηλὸν τῷ ὑψηλῷ, κατ’ ἀρετὴν φημι. Οὐ ΥὙἱΓίΌΓ6 πὶ, ἰπᾳυᾶπι. ΝΟ Θεἢ δυυδίδπ!α, αυα τηἃ οδαθιηαᾳυδ , ργοχὶ πὶ ἰδίθπ) ἐβϑιϊ πρὶ, δυὶ Οἰη δι υ8, δι δοιοηυυ8. Θυδιῃοῦτγοπι οἰΐδπὶ γ0- ἰδ8 δαίρϑυπι, [ι 8ι1 οᾶγὸ, 68ι ἰυδίυπι) ἀπση)θη- ϑ8ίΓΆΓΘ, αυλιη νἱ ὲ . βδοιπέυπι Υἱγ- ἐθ αὶ, τηᾶ5η08, αυοα πηαρίβιογ, [ : ε Εἰ ͵ πιο ργΓοχίιηυβ » Ουδεοὶ ἀΐοοτγαι : Οοιοηὰδ δΛ . ΧΥΙ, β64ᾳ. Γ5 ΜλΆ( ). ν, . γὰρ τῇ οὐσίᾳ μιᾷ οὔσῃ, τὸν “λησίον ἔχρινεν, ἀλλ᾽ ἣ τοῖς ἀξιώμασιν, ἣ ταῖς πράξεσι. Διὸ χαὶ θέλων ἑαυτὸν δικαιῶσαι, τουτέστιν δίκαιον ἀποδεῖξαι, ὡς ὑψηλὸς εἴη χατὰ τὴν ἀρετὴν, ἢ μέγας χατὰ τὸ δι- δάσχαλος εἶναι, φησί" ε Καὶ τίς ἐστί μου πλησίον; » Δεῖξζόν μοι τὸν οὕτω μέγαν. Ὃ ὃὲ Σωτὴρ, ἅτε δὴ ποιητὴς (μικρὸν γὰρ χαὶ μέγαν αὐτὸς ἐποίησεν), ", ὃ. Ἵ[μιο..χ, . ΥΔΙΙΣ ΤΕΓΟΤΙΟΝΕΘ ΕΤ ΝΟΤΑ͂, () Ρτο ἄλλος εοἀ. . 5ογῖθιι ἀλλ᾽ ὅς, αα τὶ ΤΘοῖα 'ρ56 νἱἀστγιι : ὁρ6 εἶ τππ γον, ῬΟΒΘΙΝ. () θην ἐο4. παρασχευάσων πολι ἰΐ παρα- σχεύασον. ἴν. ) οἱ. γλιΐο, εἰς τητῖλι ἴῃ πρός. Ὑοτϑ. Ῥοϑι ὅ, νοῦ "Ὸ ὑμνεῖσθαι ρῥτα)ροηΐ! ἄν οοηλιηοσίμη). [. ἘΡΙΘΤΟΙΛΆΟΜ . ΤῊ - ΕΡΙΒΤ. ΟΥΧΥ. οὐ ταῖς πράξεσιν, οὐδὲ τοῖς ἀξιώμασιν, ἀλλὰ τῇ φύσει Α ἢ Αἰϊχυθπι αχυὶ ἰΔπὶ δἷῖ πλάξηι8, ὃἱ πηοοῦηὶ ρο8- . ὡρίσατο τὸν πλησίον, μονουχὶ λέγων Οὔπω σοι τέως λέγω, ὅτι οὐδὲν τῶν ἄλλων διενήνοχας, ἵνα μὴ οἱ ὄντως; φιλάρετοι νομίσειαν χρεωστεῖν τοῖς πέλας τὴν ἀγάπην, δόγμα τὸ σὸν ἔλεγχον νομίσαντες εἶναι" ἀλλ᾽ εἰ καὶ οὕτως ἔχει (δεδόσθω γὰρ), σὺ σπούδασον τοῦ δεομένου πλησίον εἶναι, οὐ τῷ τόπῳ μόνον, ἀλλὰ καὶ τῇ διαθέσει, χαὶ τῇ εἰς αὐτὸν ἐπιμελείᾳ. Διὰ γὰρ τοῦτο χαὶ τὸν Σαμαρείτην σοι ἐχαρακχτηρίσατο. Τὸ γὰρ πλησίον τῇ φύσει χρίνεται, οὐ τῇ ἀρετῇ " τῇ οὐσίᾳ, οὐ τῷ ἀξιώματι" τῇ συμπαθείᾳ, οὐ τῷ τόπῳ᾽ τῆς θεραπείας τρόπῳ, χαὶ οὐ τοῦ τόπου ἐγγύτητι. Ἐχεῖνον μάλιστα ἡγοῦ εἶναι πλησίον, τὸν δεόμενον, καὶ αὐτεπάγγελτος ἐπὶ τὴν βοήθειαν βάδιζε. δὶ: σομῃραγαγί. ϑαϊνδῖου δυίοιη, ἰδηαθδηι ἷς αιὶ μοπήποπι (δοΐββοί (ρ09 ππὶ οηΐἷπὶ οἱ πιοφηυπὶ ἷμ80 (), ποη δοιϊοηΐθυβ, πο4ι6 ἀϊφηϊ!αιυι5, πδίυγα ἀοιϊαἰνέι ργοχίπηιπι : (δ πῈ Ποη ἰαἰ ἴα φυσάδηι ἀΐ- ὁ6η8 : Νοηάυπι ιἰδὶ ἀΐξο : ΠἰΠ δηϊαδίδγα δυῖὶ πιο ϊογο) , η6 Πὲὶ αυἱ τοανγογὰ ζ8 5υηὶ υἱγίυι βιυἀίοδί, [Ι͂Ογἱ6 ρυΐοηϊ, ρτοχίηνὶ8 ( ἐϑὶ, πΠΟΩ πἰδὶ δυΐ 5ἰπῺ ) ἀϊ!οιϊοπθπ) ἀδῦόγα, ἰαυπὶ ἀοᾷπιὰ ΓΙῸ γοχιΐα νοῦ : μΔὈΘη.. δ6ιἱ 5ὶ γὙο] πιαχίπηα ἰ(ἃ, υἱἱ ἴθ Υ͵ἱδ, Γ68 ἢδβρθοδὶ (8π ΘηΐπῚ Βος ἀοίυν ) ( ἰά ροιΐυβ ἀὰ ορογᾶμι, υἱ᾿ ἐπαϊφοηιἷβ ἴ08 ΟΡ6 : Ῥγοχί πηῦ8, ΠΟ βοίηπι), ἰ060, δ0ἃ οἰἶαπὶ δηΐ ΡγΓοΟραπδίοηθ, οἱ δτρδ ἰρ80.Π) ΟὐΓΆ : δο εἰ ἴη6. Οὐ ᾿ς δοίη ἰρβᾶπι γον ϑειη)δγ πη αυο4ᾳυ0 (ἰυὶ ργῆρυγανίί. Ῥγοχ πη δ8 δηΐἶπι. Πδίυγα ὡοιπιδίυγ, ποι υἱγίυϊα; βυυδίδηιϊα, πο αἰφηί αι; σοπιρϑδϑί
◆
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person, deacon
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of virtue.
Virtue must be practiced with all one's strength — not merely admired from a distance. The person who knows what is right but does not do it is worse off than the one who never learned. Virtue is not natural to us — it must be won through daily struggle. But the struggle itself is part of the reward.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.