Letter 1112
Isidore of Pelusium→Unknown|isidore pelusium
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of wealth.
Wealth is a tool, not a treasure. Use it for others and it becomes eternal; hoard it for yourself and it perishes with you. The only treasure you keep is the treasure you give away. Everything else will be taken from you at death.
Τῆς ᾿Εξόδου. « Αἰτήσασθε ὅχαστος παρὰ τοῦ κπ.ἴη- σίον σχεύη ἀργυρᾶ καὶ χρυσᾶ, " καὶ τὰ 1οιπά. Καὶ αἱ τὸ, ὃ φὴς προδεδλῆσθαι τὸν πρὸς σὲ διενε- χθέντα, διχαιοσύνης ἀχροτάτης πνεῖ. Ἐπειδὴ γὰρ τοῖς ἙἭ ὀραίοις () μακρὸν δουλεύσασιν οἱ Αἰγύπτιοι χρόνον τὸν μισθὸν οὐκ ἀπέδοσαν, ἄχοντας αὐτοὺς εἰσπραχθῆναι παρεσχεύασεν ἡ τῆς διχαιοσύνης πηγή. Διὰ τοῦτ᾽, ἔφη, χρητάσθω ἕχαστος παρὰ τῆς γείτονος ΥΑΝΙΑ ΨΕΟΤΙΟΝΕΒ ΕΤ ΝΟΤΕ. οἰἷ8 σοπιπη ἰτυγ : [Δοἴ2, ἰηαυδπι, (ἷς ρυπίυηιιτ, πόα Ὁ ἱπιοΡ εἶναι οἱ χαὶ ἰάδηι ἰηβογί ἵνα, ῬΟΒ5ΙΝ. νογῦδ. Υἱά. . υἱἷοα. (. δὲ φιὲς ἐπιρογαίοτὶ πιαί6- ἀϊπετῖ!. Οοτγηποὶ. Τδοϊιυ8 . Αηπαί. ἀὰ ΤΊθοτγίο : « [,φεπὶ πια᾽] δίαιἰ5 γθυυχοΓδῖ, οἰ ποπιοα ἀρι νὰ- ἰεγοβ8 ἰά6Πὶ : [ ἴῃ ᾿υύϊείυπι νϑηΐοῦδη!, οἱ μνεοὐϊιίοηα δχογοίίαιη, δὶ ρον βει εἰοηΐθυ5, - πίᾳι6 πρὶ φοδία γορυ σα πια)οδιδίθη ρορ. ἴλοηι. "εἰ υδ8δοῖὶ, ἴδοὶα διφυουδηίυγ, αἷτίδΔ ἰπηρυηθ δγδηιϊ. ν» Ἀιττ. () Οοά. αι. ροϑὶ ἐπαγγειλάμενος ᾿ δἀμὶξ μέν. γοῖθ. ροϑὶ ὅ, μιχρὸν ηυϊδι ἴῃ μιχρός. οΓγ5. ἰηᾳ ὅ, () [ἄθηὶ τὸ δέον νϑγιῖϊ ἰη τὰ δέοντα, [υ. ᾿ () ἀοά. Υδι. ργὸ ἐχχολάπτεσθαι βυρροτεὶι ἐχχόπτεσθαι. Ὗ6Γ5. Δηι6ρ. τῷ πιυίδι ἰῃ τό. ἰρ. ΠΡ ΘΉΝΗΗΝΣ ἐπ᾿ ἐνὶ ΠΟΒίαῦ ἣν . οἱ ᾿ηἴ. 6ρ. , ἐν τῷ τοῦ κὰ αὑτὰ παθεῖν π αὐ οὐτθλὼν τὸ ανόν, Ἅδαι δὲ () ᾿Επειδὴ γὰρ τοῖς 'Εδραίοις. Οοηΐεν [ςἰάον. .. αρὶϑι. . ϑἰο οἱ [ δύ, Ῥαίγοβ δχουδϑηῖ, πδίυια ῥγονιπιίδηϊ Πἰ θυ ταθο γυπὶ δῷ 4Ε8 - ΡΕἰϊ αὐ δῖα ρου. [ρ. ἘΡΙΒΤΟΙΑΆΌΜ ,. 1Υ̓. - ἘΡΙ5Τ. ΧΕ. αὐτοῦ χαὶ συσχἦνον σχεύη ἀργυρᾶ χαὶ χρυσᾶ. » ΕἸ Α Υἱεΐῃϑ δυ8 οἱ σοπιυδογηδῖϊ γ852 ἀγζοιίδῃ οἱ δ; γ68.» μὲν γὰρ μὴ δουλεύσασι τοῦτο προσέταξεν, ἴσως ἄν τις ἄδιχον τοῦτο ἐνόμισεν εἶναι. Εἰ δὲ τοὺς τὴν ἐλευ- θερίαν ἀφελομένους χρήμασιν ἀμύνασθαι ἐχέλευσεν, οὐ μόνον μὴ ἠδιχῆσθαι ἐχείνους ἂν ἔγωγε φαίην, ἀλλὰ μηδὲ τὴν ἴσην τιμωρίαν ἀπητῇσθαι' ποῦ γὰρ ἴσον, χρημάτων στέρησις, χαὶ ἐλευθερίας, ὑπὲρ ἧς οὐ μόνον τὰς οὐσίας προΐεσθαι, ἀλλὰ χαὶ ἀποθνήσχειν οἱ νῦν ἔχοντες ἐθέλουσιν ; εἰο, οἱ ᾿ἰ δείδια βροϊαιὶο ἢ Ργο οὔἦυβ οοηβογυδιίΐοῃο νἱιδηι δὲ δδιηρυΐποπι ρΓοίυπι οΓὸ ηο0η τοευδϑηϊ. ΠΗ’. --- ΖΩΙΛΩ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩ. Περὶ .:ήθης. Καὶ ὃ θεσπέσιος Παῦλος, καίτοι πνευματιχοῖς χο- μῶν χαρίσμασι, τῆς ἀναγνώσεως οὐ μιχρὰν ἐποιεῖτο σπουδήν. Διὸ χαὶ τῷ θρέμματι αὑτοῦ τῷ περιδλέπτῳ ἔγραφε" « Πρόσεχε τῇ ἀναγνώσει. » Δεινὸν γὰρ μάλι- στα τῷ γευσαμένῳ τῆς θεΐας σοφίας ἐστερῆσθαι ταύτης, οὗ μόνον τῆς μνήμης οὐ προσγινομένης, ἀλλὰ καὶ τῆς ὑπαρχούσης λήθῃ διολλυμένης. Αὕτη γὰρ μάλιστα ἡ δύναμις, εἰ μὴ χαθ᾽ ἐχάστην ἡμέραν θεραπεύηται, ἀποφοιτᾷν πέφυχεν, ἀργία: χαὶ ῥᾳθυμίας χαὶ σχήψεως μὴ ἀνεχομένη (). Ὅπερ οἱ πολλοὶ () ἀγνοοῦντες, μᾶλλον δὲ τὴν οἰχείαν ἀμαθίαν περιστέλλοντες, χωμ- ῳδοῦσι τοὶις φιλολόγου: χαὶ σοφοὺς, οὐχ εἰδότες ὅτι ἡ σοφία σοφοῖς φοιτηταῖς μάλιστα χαίρει. ΠΘ΄. --- ΦΙΛΙΤΡΩ (). Εἰς τὸ γεγραμμένον ἐν τῷ νόμῳ, ε Πέγητα οὐχ "δήσεις ἐν χρίσεις ν» Καὶ τῆς δυναστείας τὴν ἀπληστίαν, χαὶ τῆς πενίας «τὴν φιλοπραγμοσύνην χολάζων ὁ νομοθέτης, ἐθέ- σπισε’ ε Μὴ ἐλεήσεις πένητα ἕν χρίσει" ν οὐχ ἀπαν- θρωπίαν διδάσχων, ἀλλὰ τὴν χαχουργίαν ἀναστέλλων, ἵνα μὴ τῇ πενίᾳ εἰς φιλοπραγμοσύνην χαταχρήσωνται. Εἰ δὲ τὸν πτωχὸν, τὸν τῷ δυσνουθετήτῳ θηρίῳ μαχό- μενον τῇ πενίᾳ, ἀπεῖπεν ἐλεεῖσθαι, πολλῷ μᾶλλον τῶν πλουσίων τὴν ἀπληστίαν ἐχόλασεν. μ΄. -α ΑΛΥΠΙΩ. Περὶ ἀναγνώσεως. Κατὰ Ελλήνων. Περὶ τῆς χά- ριτος τῶν θεοπνεύστων Γραφῶν, καὶ τῆς ἐξ ἢ αὑτῶν ὠφε.1είας. Καὶ τοῖς ἕως τῶν τῇδε ὁριζομένοις εἶναι τὰ πρά- ματα, μετριωτέρα (), οἶμαι, ἣ τοῦ βίου τελευτὴ Τίμη. τιν, . Εχοά. ΧΧΙΣ, ὅ. Νδα δἱ φυϊάοπι ἰ( ργωοορί8θειί (θουὸ Πουταἶ5) οὐ ΠΟΩ δβογν ΐδϑθη!, (ογι8 ΓΘΠ) ἔδης ἰπ᾿ υϑι8π Αἰ 4υΐ οκἰϑι ηδγα ροϊαΐδβοῖ. δίῃ δυίθα ηυΐ ᾿ἰδεγίλι6 δροῖδιὶ [Ὀδγαηὶ ἰυ8ε81 νυἱηάΐοογα ἢδης ἱπἰυτίδηι Δ ]Διἷ8 ρϑουπὶΐβ, δᾳυϊάεπι ᾿ ] (φρο! ίογοδ [ γῖ8- () ἤθη 8010πῈ ποη ἰη]υγίὰ υ , π6 ᾳυϊύώο 58ὶ (γαυΐ ρογίφυθ ροῦπᾶ αἰδοιοϑβ [ι αἰχεγίη). Ουΐ Θηΐπ ἱπίον οομραγδεὶ ροδείηϊ, ρϑευπίλγυπι - “ αᾳυΐϊδυθ οοΥ δδρὶὶ, Ὡθῆ ἰδηίυπι Ορα65, δε οἰἰδαν ΕΧΧΧΥ͂ΙΙ. --- ΡΒΕΘΒΥΤΕΒΟ. δὲ οϑίϊυΐοπε. ἴρ86 φιοᾳυὰ Ῥαυΐυ5, αἀἰνίπυβ ἰΠ νἱγ, φυδπίυτην ὁ Β δΌΪΓΓ ἀοιἶδθ ΟΓπδίυ8 6ύ86ι, ἸδΟΙ]οηἱ (ΔΘ ΠΟΙ] ρΆγγϑηι ἰδ Ορογϑπ). (υϑιπο ΓΘ Ι 6ι12πὶ οσοηϑρίουο ἢ δἰυπιῆο δυὸ δεγίρϑὶὶ : « Αἰ
◆
From: Isidore of Pelusium, monk
To: An unnamed person
Date: ~410 AD
Context: Isidore writes on matters of wealth.
Wealth is a tool, not a treasure. Use it for others and it becomes eternal; hoard it for yourself and it perishes with you. The only treasure you keep is the treasure you give away. Everything else will be taken from you at death.
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.