Letter 1101

From: Isidore of Pelusium, monk To: An unnamed person Date: ~410 AD Context: Isidore writes on matters of conduct. Character is revealed not by what a person says but by what he does when no one is watching. The test of virtue is consistency. The person who changes his behavior depending on his audience has not acquired virtue — only its imitation.

᾿Π]πἰάοηι. δὶ οορποβοθῦθ ἅν 4υϊδυδηδιη ροηἷδ βεϑογαιὶ ϑυάαὶ, 4υἱ οοηίγδ ΟΠ γίδισην ποδηΐθσγυπὶ, δἴδεοι! δἰηϊ, ἰῃ πηδηῦβ βυη16 7οδορὶιὶ, δυιἱεοἱ αφυϊέδι», δὶ νογιδι)ς βιυάίοκί νἱγὶ, ᾿ἰδίονίδιῃ ἀ6 οχοὶάΐο, υἱ Υἱάο85 ἐΐνὶ- πἶτυϑ δοίδπι ᾿ἰβίογίδην, αυδίοι πος ἰυἱ8 Γ168 (6Π - ρΡογαπι Υἱαϊῖ, οχ οἱ φυδηάϊυ ποιρΐηθδ Θχδί (ΘΓ ηΙ.. ΝΑ πὸ αυΐϊδ υᾶπι ἀθποφάγοὶ ἤθη ἰρδογθπὶ οαἰϑηιὶ- ἰαι015, φυδιηνὶ5 οἱ ἤάθαι αἱ δχϑιηρίυπι ἃς οοηδυ6- ιαὐϊποιῃ οὔμηδθηῆὶ δΌΡΟΡΔΗ , ἰἀἀοἶΓοΟ ΠΟ ΘΧίΓΆ- πδυη ΔΠ 1υδηὶ ([ὉΓ14 οπΐπι γα] ροιΐυ8 ὨΘοΟΒββαγίο, ῃοη ἱπναηΐδϑαὶ ἢ θη), Ποπιΐβθι ὃσ οϑ δι βθη (θ᾽ , ΙΒΘΙΌΟΕΙ ΡΕΠΌΒΙΟΤΕ ΚΤ ΟΕ’, -- ΑΔΑΜΑΝΤΙΊΝΩ, Εἰς τὸ αὐτό. Εἰ τὰ ἐπίχειρα τῶν ἀλιτηρίων Ἰουδαίων, τῶν χατὰ τοῦ Χριστοῦ ἐπιλυττησάντων, γνῶναι βούλει, ἔντυχε τῇ Ἰωσήπου, ἀνδρὸς Ἰουδαίου μὲν, φιλαλήθους δὲ, περὶ τῆς ἁλώσεως ἱστορίᾳ, ἵνα ἴδγς θεήλατον στο- ρίαν (), οἵαν οὐδὲ ὁ σύμπας εἶδε χρόνος, ἀφ᾽ οὗ δὴ καὶ ἐφ᾽ ὅσον ἄνθρωποι. “ἵνα γὰρ μηδεὶς ταῖς ἀπίστοις αὐτῶν χαὶ παραλόγοις ἀπιατήσῃ συμφο- ραῖς, οὐχ ἀλλόφυλόν τινα ( ἧ γὰρ ἄν ἴσως, μᾶλλον δὲ ἀναγκαίως ἠπιστήθη), ἀλλ᾽ ὁμόφυλον αὐτὸν () καὶ ζηλωτὴν παρεσχεύασεν ἡ ἀλήθεια τὰ ἀλλόχοτα ἐχεῖνα ἐχτραγῳδῆσαι πάθη. ογΐπ άπ) οἱ ἱπϑιϊ !Ἃὐγαϊῃ ρΔΊΠΟΡυΝ βογυϑη εἰ ἐβί η πν ργδΥΪ εἰ ἰμδίγαχα υθγ , ι βίωροπάθ [ βδδίἃ. φιῶ δυάδοῖ8 ἀνοπογύηι, ἰγϑρίοο βίγ1] ὀθβογί θα γεὶ. ΕΟΧΧΥῚ. --- ΠΕΠΟΝῚ ΡΒΕΘΒΒΥΤΕΡΟ. 1κ ἰώ φιοά αἀἰείμπι εἰ, « δ[η εδἰ τοσπμπι οσαἰοτιπηι ΟΥαΝ δἰ παρὶδ ὅδ... Ἐπυπιϊδιϊοΐβ νἷβ ἃ6 γδΥΪ , ἰ4ά ᾳυοά «εἰ, γνοὶυι οὔ οὐεὐϊοβ μοι οἰαγ ον αι ϊθυδάδιῃ αἱ ἰῃ οουΐοθ ἰπου Γεθ ι18. τοθ8 Δα : φυο ἢϊ υἱ διϊδπὶ δυδίϊογαβ αυδβὶ οὐλιδιϊαπὶ ἰγγο βοπ0 (δἰ Ππ ἀοιποδηίυνῦ : οἱ ὠδχίηια 4υϊθόπ), συδηάο ἰηϑι11υ]- ι0γ ἰγαοίαιΐο ἀὸ γοῦυ8 ΄Πι6 πὰς δἀπιοάυπι) ()- βιιοίξ βδυηῖ, βοᾷ εἷπιβ νυ ΐβᾶγο5 δίσυθα γι, ) γυΐσο ᾿ιοηλ πῇ ΔὈ ἢ», ( φυδτγιγὴ δαρί θη οδὶ Ρόπο5 αἱ ἀδ ᾿Π1 γαγῆα [ἀοἰαπὶ, ἃ .] ἀὐυά᾽οηταπι ν ΘΠ] ἢ . Θχβὶϑηῖ ουρίἀ ἃς διυάϊηη οορηοβοοηαί, ΑἸ εἰαπάϊ παπιαυθ νηὶ πᾶραί, φυοά ἤθη γεϊάὰς [Δπ Πἶτὰ , ΠΟ Δα θη Οὐὐδαϑίοηοα αὶ αἰχὶ, βογιροῖβα ἢ : Οὐυἱά ,] το , χυοά ΓΘ- ἔπαπι σαἸοΓαΠ) θύδηο δἰηδρίβ σομηρᾶγοίυγ. ΕὐχῚ φιυϊάθην οϑί, σ ΠῈ Βοι Ϊπδίυγ, αἀἶν]] ὈΓΘΒΟΟΠὶΐ ΒΘΡΙΊΟ, δἷ εὐπὶ οουίδγαῖυν ἀοριπαίθυς, , ηχυδ υη- ἥπδληι ἰγδάϊία δαηϊ δὺ 4υ βρί ἴϑιη8 αἱ ορὶ- εΐομα σα αὔγα9 [ὑδγυηϊ, οἱ ὑΓ6ν πι ἀπηυπιί δι! γογὑϊβ, ποι υπιὶ οὗ οπιρόμπάϊιη) ογδιϊοπΐβ, βοὰ Θιΐδπὶ Οὗ ΡΙ εἰ αῖαπι φοηυ5 ἀϊσαπάϊ. ] γογὸ Θχοοϊδίυγ, Γοβοῖὶ δίφυο ἀϊυηάϊουν διδοῖ πη αἱ βυραγίοῦ ἴηγο- πἰτυν οηνηΐθι5 αυΐ υὑπαᾳυδηὶ πῃ ἀπ! ΓΔ Ι0η [ΓὉΔΓυΗΪ, ΒΟΓΙΠΟἾΌυΣ ἢ ἰπηηθγῖι0 : 4υΐρρ6 4υΪ νοῦ ( ΠῚ ᾿ φεγὶαῖ, πος ἴῃ Θχογηδηδο πιδιιἀδοῖο οζουροίυν, Υ6- τἱϊδῖθ δυίθι Πη8 ΗΝ ] . Ὁ άδ οδιΐδηι οἴδοι πη ὁδὶ, αυὶ ρ] ΠΟΘΟΡΠἶ ποηλἶη6 ἰΔοιΔὈθΔηΐ, 8ι: οἷ". -- ΗΡΩΝῚ ΠΡΕΣΒΥΤΈΡΩ. Εἰς τὸ εἰρημένον, ε Ὁμοία ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν . οὐραγῶνγ χόχχῳ σιγάκπεως. ν Ἡ περὶ τὸν ἑρμηνείαν δεινότης ἐμφάσεσε τρᾶνο- πέραις παρίστησι τὸ λεγόμενον, χαὶ οἷον ὑπ᾽ ὄψιν ἄγει τὸ λανθάνον () δι᾽ ἣν καὶ οἱ ἀχροαταὶ ὥσπερ ὑπὸ λύρας ἔχονται (), χαὶ μάλισθ᾽ ὅταν μηδὲ περὶ τῶν συνήθων ἥ βάσανος, ἣ μηδὲ τῶν κατημαξευμένων, ἀλλὰ τῶν τοῖς πολλοῖς ἀδήλων, χαὶ ἧ σοφία τῶν φραζόντων, ἀφ᾽ ἧς καὶ ἡ ἐπιθυμία τῶν ἀχουόντων ἐναργὴς " ἑλχτιχὸν γὰρ τὸ μὴ σφόδρα σύνηθες. Ταῦτα δὲ ἔφην, ἐπειδήπερ μεμήνυχας" Τί ἐστι τὸ ὡμοιῶσθαι τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν χόχχῳ σινάπεως ; Βραχὺς μέν ἔστι σπειρόμενος ὁ τοῦ θείου χηρύγματος λόγος, χαὶ τῶν πώποτε λεγομένων παρὰ τῶν δοξάντων σο- φων δογμάτων, χαὶ ἐν βραχυτάτοις ἐπαγγέλλεται ῥήμασιν, οὐ μόνον διὰ τὴν συντομίαν, ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν ἰδιωτιχὴν λέξιν. Γεωργούμενος δ᾽ αὔξει, καὶ πλατύνεται, καὶ ὑπὲρ πάντας τοὺς πώποτε θαυμα- σθέντας λόγους εὑρίσχεται, ἅτε δὴ ἀλήθειαν ὠδίνων, καὶ οὗ τὸ ψεῦδος χοσμῶν. Μεῖζον δὲ ἀληθείας οὐδέν. Διὸ χαὶ οἱ τῷ τῆς φιλοσοφίας ἐναδρυνόμενοι ὀνόμαει, τοῖς οἰχείοις δόγμασι πολλὰ χαίρειν φρᾶσαντες, ἐφίενται τῆς τοῦ Θεοῦ σχιᾶς, χαὶ χαταφεύγουσι πρὸς αὑτήν (). Πόσοι γὰρ Πυθαγόρειοι τύφου χαὶ ὑπερ- οψίας πεφηνότες διδάσχαλοι, φοιτηταὶ γεγόνασι τοῦ λόγου ' πόσοι δὲ Πλατωνιχοὶ, τὴν ὀφρὺν τὴν ἀπὸ τῆς χαλλιεπείας χατασπάσαντες, ὑπὸ τὴν σχιὰν αὐτοῦ ἱδρύνθησαν πόσοι ᾿Αριστοτελιχοὶ καὶ Στοϊχοὶ, τὴν ἀορηιδιῖθυ8 Ἰο